Γερνώ!

Πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος.

Ξύπνησα ένα πρωί και ένοιωσα

το σώμα μου βαρύ…ασήκωτο!

Στο σπίτι βασιλεύει απόλυτη σιωπή.

Πρέπει να σηκωθώ…να ξαναβρώ την δύναμη

να συνεχίσω τη ζωή…έτσι όπως ήξερα…

Ας με τυλίγει ο βρόγχος της μοναξιάς.

Ο χρόνος κύλισε γρήγορα και ένα πρωί

αντίκρισα τις πρώτες ρυτίδες να αυλακώνουν

το πρόσωπο και την ψυχή.

Έτσι και παραδοθείς στα δίχτυα του χρόνου

δεν έχεις δρόμο επιστροφής…

Άνοιξε τα παράθυρα ο ήλιος ζεσταίνει τα παγωμένα μέλη

σου κρατά συντροφιά για να ξαναβρείς το κουράγιο να ζήσεις,

να χαρείς όσο χρόνο θα σου χαρίσει η ζωή!

Ηταν Ιούλης!

Ήταν Ιούλης!

Η ζέστη ανυπόφορη.

Οι τοίχοι του σπιτιού είχαν πάρει φωτιά.

Το κλιματιστικό για μένα ανυπόφορο

δεν μπορώ να ζήσω με κλειστά παράθυρα.

Πνίγομαι!

Το μπαλκόνι βράζει…

Πήρα την ψάθα μου και κατέβηκα στη θάλασσα.

Την άπλωσα στη σκιά ενός πεύκου.

Άφησα τα πόδια μου μέσα στο νερό

και προσπάθησα να βρω λίγη δροσιά.

Αποκοιμήθηκα νιώθοντας σε όλο το κορμί

το ομορφότερο ερωτικό χάδι.

Δροσερό…Πιστό…αφοσιωμένο.

Ένα χάδι που δεν θα σε προδώσει ποτέ.

Κάποιος ζηλιάρη… άτακτος… τζίτζικας με ξύπνησε

από το όμορφο ταξίδι εκείνο το καυτό

μεσημέρι του καλοκαιριού!

Νρέπομαι!

Βράδιασε πάλι!

Σε λίγο θα κλείσω τα παράθυρα.

Σήμερα ο ουρανός είναι συννεφιασμένος

δεν έχει φεγγάρι ούτε αστέρια να φωτίσει

τις σκοτεινές γωνιές του σπιτιού που κρύβουν

επιμελώς μυστικά μιας ολόκληρης ζωής.

Θα μείνω μόνη παρέα με φωτοσκιάσεις ζωγραφισμένες

από χρόνια στους τοίχους του σπιτιού.

Θα αναπολήσω όμορφες μα και πολύ δύσκολες μέρες

που έζησα μέσα σε τούτο το σπίτι όπου γεννήθηκα.

Κοιτάζω τον ουρανό μαύρα απειλητικά σύννεφα

διασχίζουν τον ουρανό και μένα ο νους μου τρέχει

σε όλους αυτούς τους δυστυχισμένους που θα περάσουν

τη νύχτα κάτω από μια βρεγμένη κουβέρτα σφίγγοντας

το αγγελούδι τους στην μουσκεμένη αγκαλιά τους

μήπως και δεν τα καταφέρει να βγάλει τούτη τη νύχτα.

Πόσο ντρέπομαι που σε λίγο θα πέσω να κοιμηθώ

στο ζεστό μου το κρεβάτι με τις αστραπές να φωτίζουν

τη σιγουριά…το κρύο…τη βροχή…

Ω! Αλήθεια πόσο πολύ ντρέπομαι!

Το ταξίδι.

Εκείνο το ταξίδι ζωής

που κάποτε αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί

πιασμένοι χέρι-χέρι…δεν έγινε ποτέ.

Πέσαμε τόσο γρήγορα σε μανιασμένα κύματα.

Μου άφησες το χέρι και κατέβηκες στο πρώτο το λιμάνι.

Δεν ήξερες πως η ζωή θέλει κουράγιο…δύναμη… αντοχή…

για να αντιμετωπίσεις θύελλες και τρικυμίες;

Δεν ήξερες πως είναι λίγες οι χαρές

και πιο πολλές οι λύπες;

Ήσουν δειλός και παραιτήθηκες στις πρώτες δυσκολίες!

Όσο για μένα συνέχισα μόνη να παλεύω

και τα κατάφερα να φτάσω στην Ιθάκη μου!

Τι κρίμα που δεν φτάσαμε μαζί!

Ρ.Β.

Φλεβάρης!

Το κρύο έκλεισε στην θαλπωρή του σπιτιού

τον κόσμο…Έστω εκείνους τους λίγους τυχερούς

που διαθέτουν ακόμα λίγη ζεστασιά στο σπίτι.

Οι δρόμοι έρημοι…παγωμένοι…

Ακόμα και τα πεινασμένα σπουργίτια χάθηκαν

να βρουν ζεστασιά στη παγωμένη φωλίτσα τους

Τις ώρες αυτές η μοναξιά γίνεται αφόρητη.

Κοιτάζω τον έρημο δρόμο η πάχνη θολώνει το τζάμι.

Ασυναίσθητα χαράζω το όνομά σου 

σβησμένο από τη μνήμη εδώ και πολλά χρόνια

ένα δάκρυ πικρό κυλά στο παγωμένο μάγουλο μου!

Ρ.Β.

Γενάρης!

Γενάρης!

Το κρύο διαπερνά το κορμί μου.

Μαύρα απειλητικά σύννεφα χρωματίζουν

την καταιγίδα που δε θα αργήσει να ξεσπάσει.

Στέκομαι και κοιτάζω με δέος τα πελώρια κύματα

και ο νους μου τρέχει στους ναυτικούς που ταξιδεύουν

στον ωκεανό για να κερδίσουν το ψωμί της οικογένειας.

Χίλιες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου.

Τα χρόνια κύλησαν γοργά και πήραν μαζί τους

όμορφες αναμνήσεις που δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ

και όχι μόνο, πήρε πρόσωπα αγαπημένα που άφησαν

στο σπίτι και στην ψυχή ένα κενό!

Μόνο κάτι παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες

στον τοίχο παρακολουθούν λυπημένα το σπίτι

θαρρείς πως κάτι θέλουν να πουν μα δεν μπορούν.

Ο χρόνος σημάδεψε το κορμί μα και την καρδιά.

Σέρνω βαριά τα βήματα μου στη νοτισμένη άμμο

και ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό μου!

Ρ.Β.

 

Απόβραδο!

Απόβραδο!

Το φεγγάρι είχε ρίξει τις πρώτες του ακτίνες

στα ήρεμα νερά του Ιονίου!

Μια κιθάρα σιγοντάριζε από μακριά

το κύμα που έσπαγε ήρεμα στη χρυσαφένια άμμο.

Χαμένοι στο γκρίζο τοπίο μέναμε σιωπηλοί…

ήταν εκείνη τη στιγμή που είπαμε τα ομορφότερα λόγια.

Η σιωπή είναι χρυσός!

Δεν είμαι πια εκείνο το χαρούμενο κορίτσι.

Ο χρόνος άφησε σημάδια ανεξίτηλα

στο σώμα…στην ψυχή…

Ο,τι αγαπούσα σε τούτη τη ζωή έχει χαθεί.

Μόνο πόνος φυτρώνει καθημερινά

σαν αγκάθια που τρυπούν βαθιά και σε ματώνουν.

Η μοναξιά καθημερινή συντροφιά!

Νιώθω πολλές φορές όταν κλείνω το απόβραδο τις γρίλιες

πως ίσως μείνουν κλειστές χωρίς αύριο

και χαθώ για πάντα στο σκοτάδι!