Ηξερες μόνο να σκορπάς

θύελλες και ανέμους.

Πάντα σου άρεσαν

τα γκρίζα σύννεφα

γιατί προμήνυαν την καταιγίδα.

Σ' αγριεμένα κύματα

σκορπούσες χωρίς συναίσθημα

χωρίς κανένα δισταγμό

χωρίς ντροπή και δέος

ό, τι απλόχερα μου΄χες ταγμένο.

Χάθηκες μέσα σε αστραπές και σε βροντές.

Η καταιγίδα έσβησε τα ίχνη σου.

Ούτε στιγμή δε σκέφτηκες

να στείλεις μια συγνώμη.

ΝΟΣΤΟΛΓΙΚΕς ΝΟΤΕΣ

Αν μπορούσα

τ' όνομά σου

να χαράξω

στα χρυσοποίκιλτα

φύλλα του φθινοπώρου

τη στιγμή

που πέφτουν

στις ρίζες των δέντρων

υφαίνοντας

πολύχρωμο χαλί.

Το πρώτο

δροσερό αγέρι

του γιαλού

θα σκορπίσει

τ' ονομά σου

σε κάθε

κρυφή γωνιά

της γης.

Αχ! Μονάχα αν μπορούσα!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Σκιές

Σκιές αόρατες

αγγίζουν τις γωνιές του σπιτιού.

Σκιές αθόρυβες

χαμένες μεσ' το χρόνο.

Εχουν να πουν πολλά

αλλά σιωπούν...

Ακούω τα αέρινα βήματα τους

παρακολουθώ τις κινήσεις τους.

Το παρελθόν περνά

σαν κινηματογραφική ταινία.

Φιγούρες έρχονται και χάνονται

σε σκοτεινές υπόγειες στοές

χωρίς μιλιά, χωρίς συγνώμη.

Θέλουν μα δεν μπορούν.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μη με ξεχνάς

αν είσαι ακόμα στη ζωή.

Μη με ξεχνάς

θάνατος είναι λησμονιά.

Αν με θυμάσαι ακόμα

έλα να με' βρεις

στα όνειρά μου

όταν η νύχτα

μ' αγκαλιάσει...

Πόσα ατέλειωτα

ταξίδια ονειρεμένα

πιασμένοι χέρι-χέρι

όπως παλιά, θυμάσαι

θα κάνουμε μαζί

σε τόπους μακρινούς

εξωτικούς, ανύπαρκτους

στον κόσμο τούτο.

Ελα λοιπόν σε περιμένω

τη νύχτα αυτή

κι αν έρθεις στ' ονειρό μου

ποτέ να μη ξυπνήσω.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Τα "πρέπει" σας

μου' κλεψαν

χαρές και μέρες

της ζωής μου.

Του ρολογιού τους δείκτες

θα γυρίσω πίσω

διαγράφοντας τα "πρέπει" σας

να ξαναζήσω τη ζωή μου.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Δάκρυ

Σταμάτησε ο χρόνος.

Αλλαξε χρώμα ο ουρανός.

Ο ήλιος κρύφτηκε δειλά

μη και φανεί το δάκρυ

που πάγωσε στο μάγουλο

έτσι...για να θυμίζει

τη μέρα που δραπέτευσες.

Η πόρτα έμεινε μισάνοιχτη.

Δε θέλησα το παρελθόν να σβήσω.

Ητανε ίσως λάθος μου

να κρυφτώ πίσω

από όνειρα χωρίς παρόν και μέλλον.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μη μιλάς

άκου...

το θρόισμα των φύλλων

το πάφλασμα των κυμάτων

τα τιτιβίσματα των πουλιών

και κοίτα με στα μάτια.

Χαμένος στη σιωπή

στους ήχους της φύσης

ίσως ξεχωρίσεις

τους χτύπους

της τρελής καρδιάς μου.

Στα μάτια μου

ίσως διαβάσεις την ψυχή μου.

Στο άγγιγμά μου

ίσως νιώσεις

το ρίγος του έρωτα

να διαπερνά το κορμί σου

να γίνεται ένα με το δικό μου κορμί.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ