Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ανοιξη!



Άνοιξη!!!
Όμως ο ουρανός είναι γκρίζος.
Δεν ξέρω γιατί μου αρέσει το γκρίζο!
Ίσως ταιριάζει με το γκρίζο της ψυχής μου.
Μου αρέσει ο θόρυβος της βροχής
και οι αστραπές που δίνουν ένα περίεργο
φως στο ουρανό και στη φύση!
Πόσο όμορφες μυρωδιές σκορπάει η μουσκεμένη γη!
Τέτοιες στιγμές μου λείπεις…τέτοιες στιγμές η μοναξιά
είναι ασήκωτη…σου βαραίνει την ψυχή…
σου κόβει την ανάσα…
Μετά την καταιγίδα έρχεται το φως…το γαλάζιο του ουρανού.
Η φύση γεμίζει πολυποίκιλτες μυρωδιές και αισιοδοξία.
Όμορφη Ελλάδα!!! Σε αγαπώ!

Ρ.Β.

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Ζωή!



Ποτέ δεν ζήτησα πολλά
από τη ζωή.
Ήτανε χρόνια δύσκολα.
Έπρεπε να παλέψεις για να κερδίσεις τα όνειρά σου.
Πολλά έμειναν μόνο όνειρα.
Σε κυνηγούσαν εφιάλτες!
Έπρεπε να διαθέτεις γνωριμίες για να βρεις δουλειά.
Καθαρό μητρώο…δηλαδή να μην έχεις φάκελο.
Έτσι οι πόρτες του Δημοσίου ήταν πάντα κλειδωμένες.
Η ζωή, σου κρατάει  πάντα κάποια πόρτα ανοιχτή.
Δυστυχώς δεν έκανα οικογένεια!
Την αγάπη μου για τα παιδιά την έδωσα χωρίς φειδώ
στους μαθητές μου…αυτά ήταν τα παιδιά μου!
Γερνάω ολομόναχη!


Ρ.Β.

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Σήμερα!


Σήμερα!
 
Σίγησε το τηλέφωνο…
Δε χτυπάει πια…
Η πόρτα μένει μια ολόκληρη μέρα κλειδωμένη.
Θυμάμαι την παλιά μας γειτονιά και τα δάκρυα κυλούν.
Ένα…ένα τα σπίτια έκλεισαν… τα λουλούδια μαράθηκαν
και ο παλιός όμορφος κήπος έγινε σκουπιδαριό.
Παρακαλώ να ανοίξω ένα πρωί την πόρτα και να πω.
Καλημέρα γείτονα…Καλή εβδομάδα…
Μα δε υπάρχει πια κανείς…Μόνο κάτι περαστικοί
που ξέχασαν τη λέξη Καλημέρα περνούν αδιάφοροι
και προβληματισμένοι για τη μέρα που ξημέρωσε…
Άλλαξε ο κόσμος…κλείστηκε στο φτωχικό του
και τα προβλήματά του!

Ρ.Β.


 

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Ευχαριστώ!


Ευχαριστώ!
Μια γκρίζα ηλιαχτίδα
ήρθε να με ξυπνήσει το πρωί.
Θα είναι βροχερή η μέρα σήμερα.
Πόσο χαίρομαι τη βροχή.
Το άρωμά της, το τραγούδι της, τη δροσιά της.
Άνοιξα το παράθυρο, κοίταξα τον ουρανό
και είπα Ευχαριστώ!
Ήρθε να ξεπλύνει ό,τι με πλήγωσε χθες
ό,τι με έκανε να ζήσω δύσκολες στιγμές
και να μου τραγουδήσει την ομορφιά της ζωής
ακόμα κι αν οι μέρες μας είναι δύσκολες.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Φιλία!



Άσε το νου να τρέχει
σε μέρες που έχουν φύγει πια
αλλά σε πότιζαν με το γλυκό ποτό της νιότης.
Φιλίες που έμειναν ανεξίτηλες στο χρόνο.
Πολλές φορές μας χώρισε ο θάνατος.
Πονέσαμε αλλά όμορφες μνήμες έρχονται στο νου
κι ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μας.
Όμορφος κόσμος! Αγνές φιλίες!
Ο ένας ήταν δίπλα στον άλλον σε δύσκολες στιγμές.
Πόσο ο κόσμος άλλαξε!
Όμως ακόμα και σήμερα υπάρχουν φιλίες
που δεν άγγιξε ο χρόνος ούτε στις δύσκολες μέρες που ζούμε.


Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Αν μπορούσα!



Ένα σφουγγάρι
να σβήσω τα λάθη της ζωής μου.
Να ξανάγραφα την κάθε μέρα
από την αρχή και να ζωγράφιζα το σήμερα
με  χρώματα κλεμμένα
από το δειλινό της μέρας που τελειώνει
στέλνοντας ένα χαμόγελο γεμάτο υποσχέσεις
πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.
Για μια καινούρια μέρα γεμάτη ευτυχία και αγάπη!
Μονάχα αν μπορούσα!


Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ονειρα!


Από παιδί ακόμα
χωμένη κάτω από την παιδική μου
ροζ κουβερτούλα έχτιζα
το σπίτι των ονείρων μου.
Έπειτα αποκοιμιόμουνα χαρούμενη
με ένα χαμόγελο στα χείλη.
Εγώ έχτιζα και άλλοι γκρέμιζαν…
Εγώ έκανα όνειρα και το πρωί…
μεταμορφώνονταν σε εφιάλτες ερειπίων!
Όσο μεγάλωνα…μεγάλωναν και τα όνειρα!
Έχτιζα στην άμμο τα παλάτια μου
και ήταν όμορφα γιατί τα φώτιζε το φεγγαρόφωτο!
Πονούσε πολύ γιατί τα όνειρα έκαναν φτερά
από ανθρώπους που αγαπούσα και αγαπώ ακόμα.
Ήρθε ο πόλεμος… τα όνειρα έγιναν εφιάλτες!
Η γερμανική μπότα έσπειρε
τον τρόμο…την πείνα… το θάνατο!
Δεν υπήρχε ελπίδα για ζωή παρά μόνο για επιβίωση.
Έπειτα ήρθε ο εμφύλιος.
Αδελφός σκότωνε αδελφό…
Εξορίες…Μακρονήσια…Τρόμος…
Τα όνειρα έκαναν φτερά.
Έμειναν τα όνειρα και η αγωνία
για τα δικά σου πρόσωπα που ζούσαν
στα ξερονήσια τους δικούς τους εφιάλτες!