Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αμφιβολίες!




Αμφιβολίες.

Φέρνω συχνά στο νου μου
ανθρώπους που σημάδεψαν
βαθιά την ύπαρξή μας
και που δεν είναι πια ανάμεσά μας.
Δεν μπορώ να τους φανταστώ
στον κόσμο της ανυπαρξίας.
Αναρωτήθηκα αν υπάρχει ψυχή
 η οποία κινείται ανάμεσά μας
και εξακολουθεί να μας επηρεάζει
θετικά ή αρνητικά στη ζωή μας.
Κοιτάζω τα αστέρια… το φεγγάρι…
τα σύννεφα και αναζητώ
κάποιο σημάδι ύπαρξης ψυχής.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Σκιές!



Σκιές αόρατες
αγγίζουν τις γωνιές του σπιτιού.
Σκιές αθόρυβες
χαμένες μέσ’ το χρόνο.
Έχουν να πουν πολλά
αλλά σιωπούν…
Ακούω αέρινα τα βήματά τους
παρακολουθώ τις κινήσεις τους.
Το παρελθόν περνά
σαν κινηματογραφική ταινία.
Φιγούρες έρχονται και χάνονται
σε σκοτεινές, υπόγειες στοές
χωρίς μιλιά, χωρίς συγνώμη.
Ίσως να θέλουν, αλλά δεν μπορούν.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Το αεροπλάνο!



Τη μέρα εκείνη
του Σεπτέμβρη
μίκρυνε ο κόσμος γύρω μου
όταν τ’ αεροπλάνο
μ’ έπαιρνε για πάντα μακριά σου.

Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη.
το νησί κολύμπαγε
στην ασημωμένη θάλασσα.

Ξάφνου ο ήλιος χάθηκε
σύννεφα μαύρα σκέπασαν τον ουρανό
το φινιστρίνι θάμπωσε
με τις πρώτες σταγόνες βροχής.

Η σιλουέτα σου χάθηκε
από τα βουρκωμένα μάτια μου
όπως και το νησί που λάτρεψα
και κράτησα για πάντα στην καρδιά μου.

Ρ.Β.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Μονοπάτια ζωής!






Πήρα εκείνο το μονοπάτι το μοναχικό.
Είναι η ώρα του δειλινού.
Συννεφιασμένος ο ουρανός.
Άδειο το μονοπάτι!
Μια υγρασία διαπερνά το κορμί
ένα ρίγος σε κάνει να ψάξεις ένα χέρι.
Να το σφίξεις και να περπατήσεις σιωπηλά.
Τα λόγια είναι τόσο φτωχά!
Ψιχάλες κυλούν στο πρόσωπό μου.
Δυο δάκρυα σμίγουν με τη βροχή.
Αφήνω το χέρι σου και χάνομαι μέσα στο σκοτάδι.


Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Δύση!



Νυχτώνει!
Σε λίγο ο ήλιος θα γύρει πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.
Άλλη μια μέρα φτάνει στο τέλος της.
Είναι η ώρα που ο νους σου τρέχει στα περασμένα
όταν μαζί αναπολούσαμε τη μέρα που έφυγε
γεμάτη ευτυχία και όνειρα για ζωή.
Θυμάσαι;
Ο χρόνος κύλησε γρήγορα δεν μπορείς πια να ονειρεύεσαι.
Κοιτάζεις με θλίψη τον ήλιο να γέρνει στη δύση του
αλλά δεν ελπίζεις  ένα όμορφο ξημέρωμα.
Τα όνειρα τελείωσαν…
Συντροφιά σου η μοναξιά…η απουσία…το παρελθόν…
το άδειο κρεβάτι και ένα προσκέφαλο γεμάτο δάκρυα.

Ρ.Β.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Χαμένα όνειρα!



Νιώθω καθημερινά
να χάνω ό,τι όμορφο με συγκινούσε
με ενέπνεε να γράφω στίχους
για όλα αυτά που μας χαρίζει η φύση.
Το φεγγάρι…τ’ αστέρια…τη θάλασσα
το ηλιοβασίλεμα…τα δειλινά
και όλες οι μυρωδιές των λουλουδιών
που σκορπίζουν αρώματα σε τούτο τον ευλογημένο τόπο.
Κάθε φορά που νιώθω την ομορφιά της ζωής
και ευχαριστώ που ήρθα στον κόσμο για να χαρώ
ένα γκρίζο πέπλο απλώνεται μπροστά στα μάτια μου
για να χαθεί το όνειρο μέσα σε ένα αύριο αβέβαιο,
ένα αύριο γεμάτο αμφιβολία, ψεύτικες προσδοκίες,
για τον κόσμο που ξαφνικά γνώρισε την φτώχια…τη δυστυχία
από κακές επιλογές πολιτικών.
Πώς να χαρείς όταν τα παιδιά μας
δεν έχουν μέλλον στο τόπο αυτό και μας εγκαταλείπουν
ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή στα ξένα αφήνοντας πίσω τους
γονείς…παππούδες… με μια πενιχρή σύνταξη που δεν φτάνει
να ζήσουνε μια ζωή αξιοπρεπή!
Ρ.Β.