Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Αναμνήσεις!


Βασανιστικά
κύλισε ο χρόνος μακριά σου.
Μου έλειπε κάθε στιγμή η ανάσα σου, το γέλιο σου.
Μου έλειπε το χέρι σου που με κρατούσε σφιχτά.
Μου έλειψαν εκείνες οι νυχτερινές βόλτες μας
στην ακροθαλασσιά όταν το φεγγαρόφωτο έριχνε
το γαλάζιο του φως στην θάλασσα και μας χαμογελούσε.
Γέρασα…Ο χρόνος μετρά ανάποδα…Το τέλος πλησιάζει…
Τρέμω στη σκέψη που θα φύγω χωρίς να μου κρατάς το χέρι.
Και είναι δύσκολοι οι καιροί να ζεις ολομόναχη
όταν το τέλος πλησιάζει τρομαχτικά…
Βραδιάζει…ξημερώνει…κι εγώ μετρώ το χρόνο…
Ακόμα μια μέρα κερδισμένη!
Ανοίγω το παράθυρο να πω ευχαριστώ στο φως της μέρας.
Αναρωτιέμαι αν με ακούς;

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αμφιβολίες!




Αμφιβολίες.

Φέρνω συχνά στο νου μου
ανθρώπους που σημάδεψαν
βαθιά την ύπαρξή μας
και που δεν είναι πια ανάμεσά μας.
Δεν μπορώ να τους φανταστώ
στον κόσμο της ανυπαρξίας.
Αναρωτήθηκα αν υπάρχει ψυχή
 η οποία κινείται ανάμεσά μας
και εξακολουθεί να μας επηρεάζει
θετικά ή αρνητικά στη ζωή μας.
Κοιτάζω τα αστέρια… το φεγγάρι…
τα σύννεφα και αναζητώ
κάποιο σημάδι ύπαρξης ψυχής.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Σκιές!



Σκιές αόρατες
αγγίζουν τις γωνιές του σπιτιού.
Σκιές αθόρυβες
χαμένες μέσ’ το χρόνο.
Έχουν να πουν πολλά
αλλά σιωπούν…
Ακούω αέρινα τα βήματά τους
παρακολουθώ τις κινήσεις τους.
Το παρελθόν περνά
σαν κινηματογραφική ταινία.
Φιγούρες έρχονται και χάνονται
σε σκοτεινές, υπόγειες στοές
χωρίς μιλιά, χωρίς συγνώμη.
Ίσως να θέλουν, αλλά δεν μπορούν.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Το αεροπλάνο!



Τη μέρα εκείνη
του Σεπτέμβρη
μίκρυνε ο κόσμος γύρω μου
όταν τ’ αεροπλάνο
μ’ έπαιρνε για πάντα μακριά σου.

Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη.
το νησί κολύμπαγε
στην ασημωμένη θάλασσα.

Ξάφνου ο ήλιος χάθηκε
σύννεφα μαύρα σκέπασαν τον ουρανό
το φινιστρίνι θάμπωσε
με τις πρώτες σταγόνες βροχής.

Η σιλουέτα σου χάθηκε
από τα βουρκωμένα μάτια μου
όπως και το νησί που λάτρεψα
και κράτησα για πάντα στην καρδιά μου.

Ρ.Β.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Μονοπάτια ζωής!






Πήρα εκείνο το μονοπάτι το μοναχικό.
Είναι η ώρα του δειλινού.
Συννεφιασμένος ο ουρανός.
Άδειο το μονοπάτι!
Μια υγρασία διαπερνά το κορμί
ένα ρίγος σε κάνει να ψάξεις ένα χέρι.
Να το σφίξεις και να περπατήσεις σιωπηλά.
Τα λόγια είναι τόσο φτωχά!
Ψιχάλες κυλούν στο πρόσωπό μου.
Δυο δάκρυα σμίγουν με τη βροχή.
Αφήνω το χέρι σου και χάνομαι μέσα στο σκοτάδι.


Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Δύση!



Νυχτώνει!
Σε λίγο ο ήλιος θα γύρει πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.
Άλλη μια μέρα φτάνει στο τέλος της.
Είναι η ώρα που ο νους σου τρέχει στα περασμένα
όταν μαζί αναπολούσαμε τη μέρα που έφυγε
γεμάτη ευτυχία και όνειρα για ζωή.
Θυμάσαι;
Ο χρόνος κύλησε γρήγορα δεν μπορείς πια να ονειρεύεσαι.
Κοιτάζεις με θλίψη τον ήλιο να γέρνει στη δύση του
αλλά δεν ελπίζεις  ένα όμορφο ξημέρωμα.
Τα όνειρα τελείωσαν…
Συντροφιά σου η μοναξιά…η απουσία…το παρελθόν…
το άδειο κρεβάτι και ένα προσκέφαλο γεμάτο δάκρυα.

Ρ.Β.