Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Ελπίδα!


Ο ήλιος έγειρε.
Είναι η ώρα που νιώθεις ένα βρόγχο
να σε σφίγγει στο λαιμό σαν να θέλει να σε πνίξει.
Μια μέρα ακόμα έφθασε στη δύση της χωρίς να φέρει
κάτι να σου ζεστάνει την ψυχή.
Ένα χέρι να σε αγκαλιάσει τρυφερά και να σου πει
τρυφερά στο αυτί…
-Μη φοβάσαι εγώ είμαι εδώ να σε κρατήσω αγκαλιά
ώσπου να ξημερώσει μια καινούρια μέρα
που ίσως φέρει την αλλαγή σε τούτο τον τόπο τον πολύπαθο!
Περιμένω το φεγγάρι…περιμένω το γαλάζιο του χρώμα
να λούσει την όμορφη τούτη χώρα.
Την Ελλάδα μας!!!

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Το ημερολόγιο.


Το Ημερολόγιο.
Πάλιωσε πολύ!
Το ξεφυλλίζω με σεβασμό
αφού εδώ μέσα κάποτε σημείωνα τα όνειρά μου, τη ζωή μου!
Δεν ήξερα ότι δύσκολοι καιροί θα διέγραφαν
το ένα όνειρο πίσω από το άλλο!
Όμως ζωή χωρίς όνειρα γίνεται;
Δεν γίνεται!
Έτσι κι εγώ έγραφα λες και είχα
ένα μαγικό ραβδί που θα τους έδινε ζωή.
Το ξεφυλλίζω με σεβασμό αλλά και με απογοήτευση!
Σκίζω το ένα φύλλο μετά το άλλο με ένα πικρό χαμόγελο!
Στο τέλος έμεινε ένα λευκό!
Κράτησα μόνο ένα! Για να βάλω την τελεία.
Τσαλάκωσα όλα τα άλλα και τα έκαψα στο αναμμένο τζάκι!

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Σκουπίδια!



Πόσα άχρηστα σκουπίδια
σε μια τόσο μικρή ζωή!
Μη τα αφήνεις να σαπίζουν και να πληγώνουν
μέρες που είναι πολύτιμες για μια καινούρια αρχή.
Μη τα σκαλίζεις, μη τα διαβάζεις, μη τα κοιτάς νοσταλγικά.
Μόνο πόνο και δάκρυα φέρνουν όταν σκαλίζεις
όνειρα που έχουν σαπίσει από καιρό.
Κοίτα μπροστά το μέλλον και χαμογέλα.
Αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα ηλιόλουστη!


Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Το ποτάμι.


Το ποτάμι κυλά ορμητικά.
Αν προσπαθήσεις να το διασχίσεις
είναι σίγουρο πως θα σε παρασύρει.
Κι εγώ πρέπει να το διασχίσω σήμερα.
Πρέπει να περάσω στην άλλη όχθη
ίσως εκεί ακόμα να με περιμένεις.
Ίσως στην άλλη όχθη έχει ανθίσει το αγιόκλημα
και μοσχοβολά άνοιξη!
Ναι πρέπει να το διαβώ κι αν δεν μπορέσω
τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να σε συναντήσω.


Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Θάλασσα.


Στη γαλάζια θάλασσα έδωσα πολύ αγάπη.
Ήξερα ότι δε θα με προδώσει ποτέ.
Σε σένα θάλασσα εμπιστεύτηκα μυστικά ανείπωτα.
Σε σένα άνοιξα την ψυχή μου,
σε σένα εμπιστεύτηκα μυστικά …χαρές και λύπες.
Ήξερα πως δε θα με πρόδιδες ποτέ.
Τα έπαιρνε το κύμα και τα ταξίδευε μακριά
να μη δω το δάκρυ σου…να μην ακούω το τραγούδι σου.
Θέλω να σ’ αγκαλιάσω και να σου πω ευχαριστώ
αλλά πάντα καταφέρνεις να ξεφεύγεις αφήνοντας με
πάλι μόνη να αγναντεύω το πέλαγος!


Ρ.Β.

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Γερνώ!


Πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος.
Ξύπνησα ένα πρωί και ένοιωσα
το σώμα μου βαρύ…ασήκωτο!
Στο σπίτι βασιλεύει απόλυτη σιωπή.
Πρέπει να σηκωθώ…να ξαναβρώ την δύναμη
να συνεχίσω τη ζωή…έτσι όπως ήξερα…
Ας με τυλίγει ο βρόγχος της μοναξιάς.
Ο χρόνος κύλισε γρήγορα και ένα πρωί
αντίκρισα τις πρώτες ρυτίδες να αυλακώνουν
το πρόσωπο και την ψυχή.
Έτσι και παραδοθείς στα δίχτυα του χρόνου
δεν έχεις δρόμο επιστροφής…
Άνοιξε τα παράθυρα ο ήλιος ζεσταίνει τα παγωμένα μέλη
σου κρατά συντροφιά για να ξαναβρείς το κουράγιο να ζήσεις,
να χαρείς όσο χρόνο θα σου χαρίσει η ζωή!



Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Ηταν Ιούλης!


Ήταν Ιούλης!
Η ζέστη ανυπόφορη.
Οι τοίχοι του σπιτιού είχαν πάρει φωτιά.
Το κλιματιστικό για μένα ανυπόφορο
δεν μπορώ να ζήσω με κλειστά παράθυρα.
Πνίγομαι!
Το μπαλκόνι βράζει…
Πήρα την ψάθα μου και κατέβηκα στη θάλασσα.
Την άπλωσα στη σκιά ενός πεύκου.
Άφησα τα πόδια μου μέσα στο νερό
και προσπάθησα να βρω λίγη δροσιά.
Αποκοιμήθηκα νιώθοντας σε όλο το κορμί
το ομορφότερο ερωτικό χάδι.
Δροσερό…Πιστό…αφοσιωμένο.
Ένα χάδι που δεν θα σε προδώσει ποτέ.
Κάποιος ζηλιάρη… άτακτος… τζίτζικας με ξύπνησε
από το όμορφο ταξίδι εκείνο το καυτό
μεσημέρι του καλοκαιριού!