Το ποτάμι.

Το ποτάμι κυλά ορμητικά.

Αν προσπαθήσεις να το διασχίσεις

είναι σίγουρο πως θα σε παρασύρει.

Κι εγώ πρέπει να το διασχίσω σήμερα.

Πρέπει να περάσω στην άλλη όχθη

ίσως εκεί ακόμα να με περιμένεις.

Ίσως στην άλλη όχθη έχει ανθίσει το αγιόκλημα

και μοσχοβολά άνοιξη!

Ναι πρέπει να το διαβώ κι αν δεν μπορέσω

τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να σε συναντήσω.

Θάλασσα.

Στη γαλάζια θάλασσα έδωσα πολύ αγάπη.

Ήξερα ότι δε θα με προδώσει ποτέ.

Σε σένα θάλασσα εμπιστεύτηκα μυστικά ανείπωτα.

Σε σένα άνοιξα την ψυχή μου,

σε σένα εμπιστεύτηκα μυστικά …χαρές και λύπες.

Ήξερα πως δε θα με πρόδιδες ποτέ.

Τα έπαιρνε το κύμα και τα ταξίδευε μακριά

να μη δω το δάκρυ σου…να μην ακούω το τραγούδι σου.

Θέλω να σ’ αγκαλιάσω και να σου πω ευχαριστώ

αλλά πάντα καταφέρνεις να ξεφεύγεις αφήνοντας με

πάλι μόνη να αγναντεύω το πέλαγος!

Ρ.Β.

Γερνώ!

Πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος.

Ξύπνησα ένα πρωί και ένοιωσα

το σώμα μου βαρύ…ασήκωτο!

Στο σπίτι βασιλεύει απόλυτη σιωπή.

Πρέπει να σηκωθώ…να ξαναβρώ την δύναμη

να συνεχίσω τη ζωή…έτσι όπως ήξερα…

Ας με τυλίγει ο βρόγχος της μοναξιάς.

Ο χρόνος κύλισε γρήγορα και ένα πρωί

αντίκρισα τις πρώτες ρυτίδες να αυλακώνουν

το πρόσωπο και την ψυχή.

Έτσι και παραδοθείς στα δίχτυα του χρόνου

δεν έχεις δρόμο επιστροφής…

Άνοιξε τα παράθυρα ο ήλιος ζεσταίνει τα παγωμένα μέλη

σου κρατά συντροφιά για να ξαναβρείς το κουράγιο να ζήσεις,

να χαρείς όσο χρόνο θα σου χαρίσει η ζωή!

Ηταν Ιούλης!

Ήταν Ιούλης!

Η ζέστη ανυπόφορη.

Οι τοίχοι του σπιτιού είχαν πάρει φωτιά.

Το κλιματιστικό για μένα ανυπόφορο

δεν μπορώ να ζήσω με κλειστά παράθυρα.

Πνίγομαι!

Το μπαλκόνι βράζει…

Πήρα την ψάθα μου και κατέβηκα στη θάλασσα.

Την άπλωσα στη σκιά ενός πεύκου.

Άφησα τα πόδια μου μέσα στο νερό

και προσπάθησα να βρω λίγη δροσιά.

Αποκοιμήθηκα νιώθοντας σε όλο το κορμί

το ομορφότερο ερωτικό χάδι.

Δροσερό…Πιστό…αφοσιωμένο.

Ένα χάδι που δεν θα σε προδώσει ποτέ.

Κάποιος ζηλιάρη… άτακτος… τζίτζικας με ξύπνησε

από το όμορφο ταξίδι εκείνο το καυτό

μεσημέρι του καλοκαιριού!

Νρέπομαι!

Βράδιασε πάλι!

Σε λίγο θα κλείσω τα παράθυρα.

Σήμερα ο ουρανός είναι συννεφιασμένος

δεν έχει φεγγάρι ούτε αστέρια να φωτίσει

τις σκοτεινές γωνιές του σπιτιού που κρύβουν

επιμελώς μυστικά μιας ολόκληρης ζωής.

Θα μείνω μόνη παρέα με φωτοσκιάσεις ζωγραφισμένες

από χρόνια στους τοίχους του σπιτιού.

Θα αναπολήσω όμορφες μα και πολύ δύσκολες μέρες

που έζησα μέσα σε τούτο το σπίτι όπου γεννήθηκα.

Κοιτάζω τον ουρανό μαύρα απειλητικά σύννεφα

διασχίζουν τον ουρανό και μένα ο νους μου τρέχει

σε όλους αυτούς τους δυστυχισμένους που θα περάσουν

τη νύχτα κάτω από μια βρεγμένη κουβέρτα σφίγγοντας

το αγγελούδι τους στην μουσκεμένη αγκαλιά τους

μήπως και δεν τα καταφέρει να βγάλει τούτη τη νύχτα.

Πόσο ντρέπομαι που σε λίγο θα πέσω να κοιμηθώ

στο ζεστό μου το κρεβάτι με τις αστραπές να φωτίζουν

τη σιγουριά…το κρύο…τη βροχή…

Ω! Αλήθεια πόσο πολύ ντρέπομαι!

Το ταξίδι.

Εκείνο το ταξίδι ζωής

που κάποτε αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί

πιασμένοι χέρι-χέρι…δεν έγινε ποτέ.

Πέσαμε τόσο γρήγορα σε μανιασμένα κύματα.

Μου άφησες το χέρι και κατέβηκες στο πρώτο το λιμάνι.

Δεν ήξερες πως η ζωή θέλει κουράγιο…δύναμη… αντοχή…

για να αντιμετωπίσεις θύελλες και τρικυμίες;

Δεν ήξερες πως είναι λίγες οι χαρές

και πιο πολλές οι λύπες;

Ήσουν δειλός και παραιτήθηκες στις πρώτες δυσκολίες!

Όσο για μένα συνέχισα μόνη να παλεύω

και τα κατάφερα να φτάσω στην Ιθάκη μου!

Τι κρίμα που δεν φτάσαμε μαζί!

Ρ.Β.

Φλεβάρης!

Το κρύο έκλεισε στην θαλπωρή του σπιτιού

τον κόσμο…Έστω εκείνους τους λίγους τυχερούς

που διαθέτουν ακόμα λίγη ζεστασιά στο σπίτι.

Οι δρόμοι έρημοι…παγωμένοι…

Ακόμα και τα πεινασμένα σπουργίτια χάθηκαν

να βρουν ζεστασιά στη παγωμένη φωλίτσα τους

Τις ώρες αυτές η μοναξιά γίνεται αφόρητη.

Κοιτάζω τον έρημο δρόμο η πάχνη θολώνει το τζάμι.

Ασυναίσθητα χαράζω το όνομά σου 

σβησμένο από τη μνήμη εδώ και πολλά χρόνια

ένα δάκρυ πικρό κυλά στο παγωμένο μάγουλο μου!

Ρ.Β.