Γενάρης!

Γενάρης!

Το κρύο διαπερνά το κορμί μου.

Μαύρα απειλητικά σύννεφα χρωματίζουν

την καταιγίδα που δε θα αργήσει να ξεσπάσει.

Στέκομαι και κοιτάζω με δέος τα πελώρια κύματα

και ο νους μου τρέχει στους ναυτικούς που ταξιδεύουν

στον ωκεανό για να κερδίσουν το ψωμί της οικογένειας.

Χίλιες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου.

Τα χρόνια κύλησαν γοργά και πήραν μαζί τους

όμορφες αναμνήσεις που δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ

και όχι μόνο, πήρε πρόσωπα αγαπημένα που άφησαν

στο σπίτι και στην ψυχή ένα κενό!

Μόνο κάτι παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες

στον τοίχο παρακολουθούν λυπημένα το σπίτι

θαρρείς πως κάτι θέλουν να πουν μα δεν μπορούν.

Ο χρόνος σημάδεψε το κορμί μα και την καρδιά.

Σέρνω βαριά τα βήματα μου στη νοτισμένη άμμο

και ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό μου!

Ρ.Β.

 

Απόβραδο!

Απόβραδο!

Το φεγγάρι είχε ρίξει τις πρώτες του ακτίνες

στα ήρεμα νερά του Ιονίου!

Μια κιθάρα σιγοντάριζε από μακριά

το κύμα που έσπαγε ήρεμα στη χρυσαφένια άμμο.

Χαμένοι στο γκρίζο τοπίο μέναμε σιωπηλοί…

ήταν εκείνη τη στιγμή που είπαμε τα ομορφότερα λόγια.

Η σιωπή είναι χρυσός!

Δεν είμαι πια εκείνο το χαρούμενο κορίτσι.

Ο χρόνος άφησε σημάδια ανεξίτηλα

στο σώμα…στην ψυχή…

Ο,τι αγαπούσα σε τούτη τη ζωή έχει χαθεί.

Μόνο πόνος φυτρώνει καθημερινά

σαν αγκάθια που τρυπούν βαθιά και σε ματώνουν.

Η μοναξιά καθημερινή συντροφιά!

Νιώθω πολλές φορές όταν κλείνω το απόβραδο τις γρίλιες

πως ίσως μείνουν κλειστές χωρίς αύριο

και χαθώ για πάντα στο σκοτάδι!

Βυθός!

Προσπαθώ να θυμηθώ

πότε αγάπησα τη θάλασσα.

Από πολύ μικρή γαντζωμένη στους ώμους του πατέρα μου

ανοιγόμαστε στα βαθιά χωρίς φόβο.

Εκείνος με έμαθε να αγαπώ το γαλάζιο της χρώμα.

Εκείνος με έμαθε να κολυμπώ σαν δελφίνι.

Η θάλασσα είναι αντίγραφο της ζωής.

Πότε σε ταξιδεύει σε όμορφες ταξιδιάρικες στιγμές…

πότε αγριεύει και σε απειλεί να καταπιεί ολόκληρη τη ζωή σου

για να σε παρασύρει στο βυθό καταπίνοντας

ότι ποιο όμορφο έζησες σ’ αυτή τη σύντομη ζωή.

Μα και ο βυθός της είναι ένας παράδεισος για να τελειώσεις

τούτη τη σύντομη ζωή που έζησες ή που ξέχασες να ζήσεις!

Ρ.Β.

Θαμποχαράματα!

Θαμποχαράματα

την ώρα που η σελήνη αφήνει πίσω της

το ασημένιο της φως και γεννιέται η αυγή

πήρα τα κουπιά στα χέρια μου και ανοίχτηκα

στη θάλασσα να απολαύσω τη μαγεία της αυγής.

Τα τελευταία χρυσαφιά αστέρια χάνονταν στον ουρανό

αφήνοντας τη θέση τους στις πρώτες ηλιαχτίδες.

Πόσο θα ήθελα να ήσουν πλάι μου να πούμε καλημέρα.

Η μακρινή σιωπή σου…μαχαίρι κοφτερό.

Την ώρα τούτη η απουσία είναι δίχτυα που σε τυλίγουν

σαν να γυρεύουν να σε τραβήξουν στο βυθό.

Ο ήλιος ανέβαινε σιγά…σιγά να ζεστάνει

την παγωμένη σάρκα μου και να μου πει…

Καλημέρα! Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα.

Χαμογέλα. Η ζωή είναι εδώ και σε περιμένει!

Ρ.Β.

Φεγγαρόφωτο!

Καθισμένη

στην συνηθισμένη θέση

πάνω στο βραχάκι με θέα το πέλαγος

την ώρα που το φως του φεγγαριού έλειωνε

ολόχρυσο πάνω από τη γαλάζια θάλασσα

και το ελαφρύ αεράκι σκόρπιζε αρώματα μεθυστικά

ονειρεύτηκα πώς ήσουν πλάι μου

και μου ψιθύριζες γλυκά στο αυτί

λόγια αιώνιας αγάπης!

Λόγια να σου κεντάνε την ψυχή!

Πόσα ψέματα σε μια τόσο μικρή ζωή!

Ο άγγελός μου!

Ένας άγγελος

ντυμένος στα λευκά

έρχεται τη νύχτα να μου κρατήσει συντροφιά.

Αν μπορούσα θα του είχα δώσει την μορφή σου.

Θα του έδινα το χέρι και θα το κρατούσα σφικτά

να μείνει πάντοτε κοντά μου.

Μα με το πρώτο φως της μέρας φεύγει…

Δίχως λέξη…έτσι όπως ήρθε…σιωπηλός!

Είναι ο φύλακας άγγελός μου!

Εφυγες!

Έφυγες!

 Χωρίς εξήγηση καμία.

Δικιά σου ήταν η επιλογή.

Δε θέλησες ποτέ να μάθεις

αν είμαι ακόμα στη ζωή.

Σε παρακαλώ μην έρχεσαι στα όνειρά μου.

Θέλω πια να φύγεις από τη ζωή μου.

Ο χρόνος τελειώνει για μένα…

Θέλω να ξεχάσω και να φύγω

 με ένα χαμόγελο πικρό

ζωγραφισμένο στα χείλη που δεν ξέχασαν!

Ρ.Β.