Αθήνα!

Θυμάσαι μπαμπά
που με έπαιρνες από το χέρι
για να μου δείξεις τις ομορφιές
της πόλης που γεννήθηκα.
Αν ήσουν εδώ κι εγώ μικρή
δεν θα ήξερες που να με κρύψεις
για να μη δω τα όμορφά μας πάρκα
γεμάτα ναρκωτικά και σκουπίδια.
Ναι ρε πατέρα γεμάτα σκουπίδια!
Αναρωτιέμαι συχνά που είναι κρυμμένα
τα παιδιά μας να ενδιαφερθούν για τούτο
εδώ τον τόπο να ξαναφέρουν πίσω
ότι έχουν βεβηλώσει μια μερίδα νέων
και να τους εμποδίσουν να καταστρέφουν
τα μνημεία, τα πάρκα μας, και τις ομορφιές
των γραφικών στενών της Πλάκας!
Γιατί πιστεύω ότι έχουμε αξιόλογα
ακόμα νέους που διαπρέπουν!

Ρ.Β.

Δάκρυα!

Ξέρεις τι θα πει
να είναι σκεπασμένη
από μαύρα σύννεφα η ψυχή
να θες να ξαστερώσεις
και να έχουν στεγνώσει όλα τα δάκρυά σου;

Ανοιξη!

Άνοιξη!!!

Όμως ο ουρανός είναι γκρίζος.

Δεν ξέρω γιατί μου αρέσει το γκρίζο!

Ίσως ταιριάζει με το γκρίζο της ψυχής μου.

Μου αρέσει ο θόρυβος της βροχής

και οι αστραπές που δίνουν ένα περίεργο

φως στο ουρανό και στη φύση!

Πόσο όμορφες μυρωδιές σκορπάει η μουσκεμένη γη!

Τέτοιες στιγμές μου λείπεις…τέτοιες στιγμές η μοναξιά

είναι ασήκωτη…σου βαραίνει την ψυχή…

σου κόβει την ανάσα…

Μετά την καταιγίδα έρχεται το φως…το γαλάζιο του ουρανού.

Η φύση γεμίζει πολυποίκιλτες μυρωδιές και αισιοδοξία.

Όμορφη Ελλάδα!!! Σε αγαπώ!

Ρ.Β.

Ζωή!

Ποτέ δεν ζήτησα πολλά

από τη ζωή.

Ήτανε χρόνια δύσκολα.

Έπρεπε να παλέψεις για να κερδίσεις τα όνειρά σου.

Πολλά έμειναν μόνο όνειρα.

Σε κυνηγούσαν εφιάλτες!

Έπρεπε να διαθέτεις γνωριμίες για να βρεις δουλειά.

Καθαρό μητρώο…δηλαδή να μην έχεις φάκελο.

Έτσι οι πόρτες του Δημοσίου ήταν πάντα κλειδωμένες.

Η ζωή, σου κρατάει  πάντα κάποια πόρτα ανοιχτή.

Δυστυχώς δεν έκανα οικογένεια!

Την αγάπη μου για τα παιδιά την έδωσα χωρίς φειδώ

στους μαθητές μου…αυτά ήταν τα παιδιά μου!

Γερνάω ολομόναχη!

Ρ.Β.

Σήμερα!

Σήμερα!

 

Σίγησε το τηλέφωνο…

Δε χτυπάει πια…

Η πόρτα μένει μια ολόκληρη μέρα κλειδωμένη.

Θυμάμαι την παλιά μας γειτονιά και τα δάκρυα κυλούν.

Ένα…ένα τα σπίτια έκλεισαν… τα λουλούδια μαράθηκαν

και ο παλιός όμορφος κήπος έγινε σκουπιδαριό.

Παρακαλώ να ανοίξω ένα πρωί την πόρτα και να πω.

Καλημέρα γείτονα…Καλή εβδομάδα…

Μα δε υπάρχει πια κανείς…Μόνο κάτι περαστικοί

που ξέχασαν τη λέξη Καλημέρα περνούν αδιάφοροι

και προβληματισμένοι για τη μέρα που ξημέρωσε…

Άλλαξε ο κόσμος…κλείστηκε στο φτωχικό του

και τα προβλήματά του!

Ρ.Β.

 

Ευχαριστώ!

Ευχαριστώ!
Μια γκρίζα ηλιαχτίδα
ήρθε να με ξυπνήσει το πρωί.
Θα είναι βροχερή η μέρα σήμερα.
Πόσο χαίρομαι τη βροχή.
Το άρωμά της, το τραγούδι της, τη δροσιά της.
Άνοιξα το παράθυρο, κοίταξα τον ουρανό
και είπα Ευχαριστώ!
Ήρθε να ξεπλύνει ό,τι με πλήγωσε χθες
ό,τι με έκανε να ζήσω δύσκολες στιγμές
και να μου τραγουδήσει την ομορφιά της ζωής
ακόμα κι αν οι μέρες μας είναι δύσκολες.

Φιλία!

Άσε το νου να τρέχει

σε μέρες που έχουν φύγει πια

αλλά σε πότιζαν με το γλυκό ποτό της νιότης.

Φιλίες που έμειναν ανεξίτηλες στο χρόνο.

Πολλές φορές μας χώρισε ο θάνατος.

Πονέσαμε αλλά όμορφες μνήμες έρχονται στο νου

κι ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μας.

Όμορφος κόσμος! Αγνές φιλίες!

Ο ένας ήταν δίπλα στον άλλον σε δύσκολες στιγμές.

Πόσο ο κόσμος άλλαξε!

Όμως ακόμα και σήμερα υπάρχουν φιλίες

που δεν άγγιξε ο χρόνος ούτε στις δύσκολες μέρες που ζούμε.

Αν μπορούσα!

Ένα σφουγγάρι

να σβήσω τα λάθη της ζωής μου.

Να ξανάγραφα την κάθε μέρα

από την αρχή και να ζωγράφιζα το σήμερα

με  χρώματα κλεμμένα

από το δειλινό της μέρας που τελειώνει

στέλνοντας ένα χαμόγελο γεμάτο υποσχέσεις

πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.

Για μια καινούρια μέρα γεμάτη ευτυχία και αγάπη!

Μονάχα αν μπορούσα!

Ονειρα!

Από παιδί ακόμα

χωμένη κάτω από την παιδική μου

ροζ κουβερτούλα έχτιζα

το σπίτι των ονείρων μου.

Έπειτα αποκοιμιόμουνα χαρούμενη

με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Εγώ έχτιζα και άλλοι γκρέμιζαν…

Εγώ έκανα όνειρα και το πρωί…

μεταμορφώνονταν σε εφιάλτες ερειπίων!

Όσο μεγάλωνα…μεγάλωναν και τα όνειρα!

Έχτιζα στην άμμο τα παλάτια μου

και ήταν όμορφα γιατί τα φώτιζε το φεγγαρόφωτο!

Πονούσε πολύ γιατί τα όνειρα έκαναν φτερά

από ανθρώπους που αγαπούσα και αγαπώ ακόμα.

Ήρθε ο πόλεμος… τα όνειρα έγιναν εφιάλτες!

Η γερμανική μπότα έσπειρε

τον τρόμο…την πείνα… το θάνατο!

Δεν υπήρχε ελπίδα για ζωή παρά μόνο για επιβίωση.

Έπειτα ήρθε ο εμφύλιος.

Αδελφός σκότωνε αδελφό…

Εξορίες…Μακρονήσια…Τρόμος…

Τα όνειρα έκαναν φτερά.

Έμειναν τα όνειρα και η αγωνία

για τα δικά σου πρόσωπα που ζούσαν

στα ξερονήσια τους δικούς τους εφιάλτες!

Το ξέρεις;

Το ξέρεις;
Το ξέρεις, πως όταν έκλαιγα
δεν βρέθηκε ποτέ κανείς
τα δάκρυά μου να στεγνώσει;
Γι’ αυτό σταμάτησα να κλαίω.

Το ξέρεις πως όταν τραγούδαγα
δεν άκουγε το τραγούδι μου κανείς;
Γιατί λοιπόν να τραγουδώ
αφού κανείς δεν με ακούει;
Το ξέρεις πως όταν ξάπλωνα
τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια
δεν βρέθηκε ποτέ μια αγκαλιά
να μου ζεστάνει το κορμί;
Το ξέρεις πως ήμουν πάντα μόνη
στη λύπη, στη χαρά, στον πόνο
στα προβλήματά μου;
Ξέχασα τώρα πια τι θα πει αγάπη.
Μου ζητάς να σβήσω το παρελθόν.
Να ξεχάσω την έλλειψη κατανόησης.
Την σκρηρότητα που με οδήγησαν
στο σήμερα, στην αβεβαιότητα.
Κανείς δεν μπόρεσε
το χρόνο πίσω να γυρίσει.
Να ξεχάσω, να συγχωρήσω.
Το θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
Μα δεν μπορώ το λέω και πονώ.
Ρ.Β.

Δροσοσταλίδες!

Δροσοσταλίδες
Πώς θα σε ψάξω να σε βρω
όταν θα’ρθεί η ώρα η ευλογημένη
αφού δεν έμαθα ποτέ
με ποια μορφή υπάρχεις.
Πού ταξιδεύει η ψυχή;
Σε λαμπερά αστέρια;
Πάνω σε γκρίζα σύννεφα
ή στο βυθό της θάλασσας
κρυμμένη σε κοχύλια;
Μήνυμα δεν έστειλες ποτέ
κι ας ήρθες στα όνειρά μου.
Μην είσαι δροσοσταλίδα της αυγής
ή γύρη σε ροδοπέταλα
που ενσάρκωση γυρεύεις;

Ρ.Β.

Αναμνήσεις!

Βασανιστικά
κύλισε ο χρόνος μακριά σου.
Μου έλειπε κάθε στιγμή η ανάσα σου, το γέλιο σου.
Μου έλειπε το χέρι σου που με κρατούσε σφιχτά.
Μου έλειψαν εκείνες οι νυχτερινές βόλτες μας
στην ακροθαλασσιά όταν το φεγγαρόφωτο έριχνε
το γαλάζιο του φως στην θάλασσα και μας χαμογελούσε.
Γέρασα…Ο χρόνος μετρά ανάποδα…Το τέλος πλησιάζει…
Τρέμω στη σκέψη που θα φύγω χωρίς να μου κρατάς το χέρι.
Και είναι δύσκολοι οι καιροί να ζεις ολομόναχη
όταν το τέλος πλησιάζει τρομαχτικά…
Βραδιάζει…ξημερώνει…κι εγώ μετρώ το χρόνο…
Ακόμα μια μέρα κερδισμένη!
Ανοίγω το παράθυρο να πω ευχαριστώ στο φως της μέρας.
Αναρωτιέμαι αν με ακούς;

Αναπολώ!

Αναπολώ
εκείνα τα βράδια στις όμορφες γειτονιές
της Αθήνας γεμάτες αρώματα και ευωδιές.
Εκείνα τα βράδια στα στενά της Πλάκας
κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης.
Τις ταβερνούλες στα ανηφορικά δρομάκια της.
Τις όμορφες βραδιές στα θέατρά της.
Και τις ταινίες στους κινηματογράφους της Αθήνας
μεγάλων σκηνοθετών που άφησαν εποχή.
Γυρνούσαμε άφοβα στο σπιτικό μας
αργά το βράδυ έχοντας περάσει τη βραδιά
με φίλους που μας κρατούσαν συντροφιά.
Σήμερα η ζωή μας άλλαξε.
Η Αθήνα έγινε ζούγκλα!
Ποιός τολμά να γυρίσει σπίτι αργά.
Κλειστήκαμε στο σπίτι έχοντας συντροφιά
μια τηλεόραση γεμάτη σκουπίδια.
Οι φίλοι χάθηκαν…Κλείστηκαν στο σπίτι
έχοντας για συντροφιά προβλήματα
και ένα αύριο αβέβαιο…

Ρ.Β.

Αμφιβολίες!

Αμφιβολίες.

Φέρνω συχνά στο νου μου

ανθρώπους που σημάδεψαν

βαθιά την ύπαρξή μας

και που δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Δεν μπορώ να τους φανταστώ

στον κόσμο της ανυπαρξίας.

Αναρωτήθηκα αν υπάρχει ψυχή

 η οποία κινείται ανάμεσά μας

και εξακολουθεί να μας επηρεάζει

θετικά ή αρνητικά στη ζωή μας.

Κοιτάζω τα αστέρια… το φεγγάρι…

τα σύννεφα και αναζητώ

κάποιο σημάδι ύπαρξης ψυχής.

Σκιές!

Σκιές αόρατες
αγγίζουν τις γωνιές του σπιτιού.
Σκιές αθόρυβες
χαμένες μέσ’ το χρόνο.

Έχουν να πουν πολλά
αλλά σιωπούν…
Ακούω αέρινα τα βήματά τους
παρακολουθώ τις κινήσεις τους.

Το παρελθόν περνά
σαν κινηματογραφική ταινία.
Φιγούρες έρχονται και χάνονται
σε σκοτεινές, υπόγειες στοές
χωρίς μιλιά, χωρίς συγνώμη.

Ίσως να θέλουν, αλλά δεν μπορούν.

Το αεροπλάνο!

Τη μέρα εκείνη

του Σεπτέμβρη

μίκρυνε ο κόσμος γύρω μου

όταν τ’ αεροπλάνο

μ’ έπαιρνε για πάντα μακριά σου.

Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη.

το νησί κολύμπαγε

στην ασημωμένη θάλασσα.

Ξάφνου ο ήλιος χάθηκε

σύννεφα μαύρα σκέπασαν τον ουρανό

το φινιστρίνι θάμπωσε

με τις πρώτες σταγόνες βροχής.

Η σιλουέτα σου χάθηκε

από τα βουρκωμένα μάτια μου

όπως και το νησί που λάτρεψα

και κράτησα για πάντα στην καρδιά μου.

Ρ.Β.

Μονοπάτια ζωής!

Πήρα εκείνο το μονοπάτι το μοναχικό.

Είναι η ώρα του δειλινού.

Συννεφιασμένος ο ουρανός.

Άδειο το μονοπάτι!

Μια υγρασία διαπερνά το κορμί

ένα ρίγος σε κάνει να ψάξεις ένα χέρι.

Να το σφίξεις και να περπατήσεις σιωπηλά.

Τα λόγια είναι τόσο φτωχά!

Ψιχάλες κυλούν στο πρόσωπό μου.

Δυο δάκρυα σμίγουν με τη βροχή.

Αφήνω το χέρι σου και χάνομαι μέσα στο σκοτάδι.

Δύση!

Νυχτώνει!

Σε λίγο ο ήλιος θα γύρει πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.

Άλλη μια μέρα φτάνει στο τέλος της.

Είναι η ώρα που ο νους σου τρέχει στα περασμένα

όταν μαζί αναπολούσαμε τη μέρα που έφυγε

γεμάτη ευτυχία και όνειρα για ζωή.

Θυμάσαι;

Ο χρόνος κύλησε γρήγορα δεν μπορείς πια να ονειρεύεσαι.

Κοιτάζεις με θλίψη τον ήλιο να γέρνει στη δύση του

αλλά δεν ελπίζεις  ένα όμορφο ξημέρωμα.

Τα όνειρα τελείωσαν…

Συντροφιά σου η μοναξιά…η απουσία…το παρελθόν…

το άδειο κρεβάτι και ένα προσκέφαλο γεμάτο δάκρυα.

Ρ.Β.

Χαμένα όνειρα!

Νιώθω καθημερινά
να χάνω ό,τι όμορφο με συγκινούσε
με ενέπνεε να γράφω στίχους
για όλα αυτά που μας χαρίζει η φύση.
Το φεγγάρι…τ’ αστέρια…τη θάλασσα
το ηλιοβασίλεμα…τα δειλινά
και όλες οι μυρωδιές των λουλουδιών
που σκορπίζουν αρώματα σε τούτο τον ευλογημένο τόπο.
Κάθε φορά που νιώθω την ομορφιά της ζωής
και ευχαριστώ που ήρθα στον κόσμο για να χαρώ
ένα γκρίζο πέπλο απλώνεται μπροστά στα μάτια μου
για να χαθεί το όνειρο μέσα σε ένα αύριο αβέβαιο,
ένα αύριο γεμάτο αμφιβολία, ψεύτικες προσδοκίες,
για τον κόσμο που ξαφνικά γνώρισε την φτώχια…τη δυστυχία
από κακές επιλογές πολιτικών.
Πώς να χαρείς όταν τα παιδιά μας
δεν έχουν μέλλον στο τόπο αυτό και μας εγκαταλείπουν
ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή στα ξένα αφήνοντας πίσω τους
γονείς…παππούδες… με μια πενιχρή σύνταξη που δεν φτάνει
να ζήσουνε μια ζωή αξιοπρεπή!

Ρ.Β.

Να με θυμάσαι!

Αφού εσύ με ξέχασες
εγώ δε θα σ’ αφήσω ούτε στιγμή
να σβήσεις από τη μνήμη σου
τις μέρες που ζήσαμε ευτυχισμένοι.

Μυρτιά θα γίνω στην αυλή σου
δροσιά να βρίσκεις στη σκιά μου
τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
Χορδή κιθάρας θα γίνω
για να θυμάσαι τα τραγούδια
που τραγουδούσαμε
τα καλοκαίρια στην ακροθαλασσιά
κάτω από το σεληνόφωτο.
Τις κρύες μέρες του χειμώνα
Θα σε σκεπάζω νοερά
στέλνοντας με τα κύματα
τις πιο γλυκές στιγμές μας.