Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Το ξέρεις;


Το ξέρεις;
Το ξέρεις, πως όταν έκλαιγα
δεν βρέθηκε ποτέ κανείς
τα δάκρυά μου να στεγνώσει;
Γι’ αυτό σταμάτησα να κλαίω.

Το ξέρεις πως όταν τραγούδαγα
δεν άκουγε το τραγούδι μου κανείς;
Γιατί λοιπόν να τραγουδώ
αφού κανείς δεν με ακούει;
Το ξέρεις πως όταν ξάπλωνα
τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια
δεν βρέθηκε ποτέ μια αγκαλιά
να μου ζεστάνει το κορμί;
Το ξέρεις πως ήμουν πάντα μόνη
στη λύπη, στη χαρά, στον πόνο
στα προβλήματά μου;
Ξέχασα τώρα πια τι θα πει αγάπη.
Μου ζητάς να σβήσω το παρελθόν.
Να ξεχάσω την έλλειψη κατανόησης.
Την σκρηρότητα που με οδήγησαν
στο σήμερα, στην αβεβαιότητα.
Κανείς δεν μπόρεσε
το χρόνο πίσω να γυρίσει.
Να ξεχάσω, να συγχωρήσω.
Το θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
Μα δεν μπορώ το λέω και πονώ.
Ρ.Β.

2 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Ο μανδύας της μοναξιάς, έχει περίεργες ιδιότητες ενίοτε για αυτόν που τον φορά. Άλλωτε σκληραίνει, άλλωτε αποδυναμώνει, άλλωτε δοκιμάζει, άλλωτε απογοητεύει, κλπ. Αυτό όμως είναι αδιάφορο για αυτόν που τον δωρίζει διά της απουσίας του! Καλύτερα η μοναξιά από ίδια επιλογή, παρά από επιλογή κάποιων άλλων! Μέχρι στιγμής, αυτό με έμαθαν αυτοί οι κάποιοι άλλοι!

Ρένα είπε...

Πιστεύω ότι συχνά η μοναξιά είναι πολύ καλύτερη από μια κακή παρέα!
Οσο υπάρχει το βιβλίο, η μουσική, η φύση είναι φίλοι που δεν θα σε προδώσουν ποτέ! Την καλημέρα μου!