Ζωή!

Δεν ξέρω αν μπόρεσα ν’ αρμέξω τη ζωή

μέχρι την τελευταία της σταγόνα.

Γνώρισα χαρές και λύπες

που άφησαν βαθιά σημάδια στην ψυχή μου.

Αγάπησα…πόνεσα…μάτωσα…

Ταξίδεψα και γνώρισα τον κόσμο.

Ηπια  μέχρι τον πάτο το ποτήρι

ας ήταν και  φαρμάκι.

Σήμερα  μπορώ να πω έζησα!

Δεν μετανιώνω πια για τίποτε.
Περιμένω το επόμενο τραίνο
που θα με οδηγήσει σ'ένα καλύτερο κόσμο!

Το τελευταίο Ραντεβού.

Εκείνο το βράδυ

την ώρα που ο ήλιος έγερνε πια στη δύση του

μου είπες πως θα με περίμενες

στο γνωστό βραχάκι.

Εκεί απ’ όπου αγναντεύαμε τη θάλασσα

στέλνοντας τα πιο όμορφα όνειρά μας

να ταξιδέψουν με το κύμα

σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα.

Θυμάμαι…

Με περίμενες με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι

για να μου πεις πως ήτανε

το τελευταίο ραντεβού μας!

Ρ.Β.

Το περιβολάκι

Ενας ακόμα χρόνος έφτασε στο τέλος του

κι εγώ δεν κατάφερα να βρω

μια ζεστή αγκαλιά να εναποθέσω την ψυχή μου.

Μια ζεστασιά να μη κρυώνει ολομόναχη

τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Να μπορώ να εμπιστευθώ ανησυχίες… προβληματισμούς

χωρίς να ξέρω αν μια μέρα με προδώσει.

Να μπορώ κατά καιρούς να μπαίνω μέσα

να ποτίζω για να μη ξεραθεί

εκείνο το ολάνθιστο περιβολάκι

που μύριζε σμύρνα και βασιλικό.

Πες μου εσύ που ξέρεις τον κόσμο γύρω σου

είναι τόσο δύσκολο να δώσεις το κλειδάκι

σ’ αυτόν που χάρισες ό,τι πιο πολύτιμο είχες.

Την καρδιά σου!

Ρ.Β.

Μνήμες.

Ομοια ερπετά γαντζώνονται οι μνήμες

στο σώμα… στην ψυχή και σου ρουφάνε

σταγόνα…σταγόνα…τη ζωή

αν και ο χρόνος τις έχει ξεβάψει από καιρό.

Καμία γομολάστιχα δε στάθηκε ικανή

να τις ξεγράψει για να μπορέσεις να ζήσεις το παρών.

Ο χρόνος ξέφρενα κυλά

μη τον αφήνεις να σε γυρίζει πίσω στα παλιά.

Διώξε τα σύννεφα και κοίταξε κατάματα τον ήλιο.

Ρ.Β.

 

Μη μιλάς!

Μη μιλάς!

Πόσα όμορφα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ

δένουν καλύτερα με την αγάπη

φτάνει να μου κρατάς το χέρι.

Κάτω από το μαβί ουρανό

τ’ αστέρια τρεμοσβήνουνε

στέλνοντας στα κύματα

χρυσαφένιες ανταύγειες.

Πώς να διακόψεις τη μαγεία

με λόγια που ίσως μια μέρα

μετανιώσεις που τα είπες.

Γι’ αυτό μη μιλάς και κοίταξε πόσο όμορφη

είναι η ζωή όταν καθρεφτίζεται

στον πιο όμορφο ουρανό της γης.

Στον Ουρανό της Ελλάδας!

Ο έρωτας είναι σαν ένα λουλούδι

που ανθίζει ακόμα και πάνω

σε ένα άνυδρο βράχο!

Αρκεί να υπάρχει

Αγάπη…Σεβασμός…και Ειλικρίνεια!

Ρ.Β.

Βροχή.

Ηταν μια μέρα βροχερή.

Ο ουρανός σκόρπιζε τα δάκρυά του

στη διψασμένη γη.

Αφησες την πόρτα ανοιχτή

να μπαίνει το αγιάζι

και χάθηκες σαν κλέφτης

δίχως μιλιά μέσα στο σκοτάδι.

Εκλεισα την πόρτα

έψαξα για τα κλειδιά

και βρέθηκα μονάχη.

Αύριο θα ψάξω σε κάθε απόκρυφη γωνιά

να σβήσω κάθε ίχνος σου.

Να σβήσω τη μυρωδιά που άφησες

πάνω στο σεντόνι και στο μαξιλάρι σου

να μη ξυπνώ τη νύχτα ν’ αγγίξω το κορμί σου.

Ρ.Β.

Απόβραδο!

Απόβραδο!

Το φεγγάρι είχε ρίξει τις πρώτες του ακτίνες

στα ήρεμα νερά του Ιονίου!

Μια κιθάρα σιγοντάριζε από μακριά

το κύμα που έσπαγε ήρεμα στη χρυσαφένια άμμο.

Χαμένοι στο γκρίζο τοπίο μέναμε σιωπηλοί…

ήταν εκείνη τη στιγμή που είπαμε τα ομορφότερα λόγια.

Η σιωπή είναι χρυσός!

Δεν είμαι πια εκείνο το χαρούμενο κορίτσι.

Ο χρόνος άφησε σημάδια ανεξίτηλα

στο σώμα…στην ψυχή…

Ο,τι αγαπούσα σε τούτη τη ζωή έχει χαθεί.

Μόνο πόνος φυτρώνει καθημερινά

σαν αγκάθια που τρυπούν βαθιά και σε ματώνουν.

Η μοναξιά καθημερινή συντροφιά!

Νιώθω πολλές φορές όταν κλείνω το απόβραδο τις γρίλιες

πως ίσως μείνουν κλειστές χωρίς αύριο

και χαθώ για πάντα στο σκοτάδι!

Ρ.Β.