Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Το περιβολάκι




Ενας ακόμα χρόνος έφτασε στο τέλος του
κι εγώ δεν κατάφερα να βρω
μια ζεστή αγκαλιά να εναποθέσω την ψυχή μου.
Μια ζεστασιά να μη κρυώνει ολομόναχη
τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Να μπορώ να εμπιστευθώ ανησυχίες… προβληματισμούς
χωρίς να ξέρω αν μια μέρα με προδώσει.
Να μπορώ κατά καιρούς να μπαίνω μέσα
να ποτίζω για να μη ξεραθεί
εκείνο το ολάνθιστο περιβολάκι
που μύριζε σμύρνα και βασιλικό.

Πες μου εσύ που ξέρεις τον κόσμο γύρω σου
είναι τόσο δύσκολο να δώσεις το κλειδάκι
σ’ αυτόν που χάρισες ό,τι πιο πολύτιμο είχες.
Την καρδιά σου!

Ρ.Β.

2 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Ένας χρόνος μοναξιά. Ενίοτε η μοναξιά είναι καλύτερη από ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν είναι να τάζουν...
Τα κλειδάκια εγιναν πια δυσεύρετα...

Καλή χρονιά με λιγότερη μοναξιά, και υπομονή.

Ρένα είπε...

Καλή Χρονιά σου εύχομαι και καλύτερες μέρες για όλο τον κόσμο. Αν και δεν το βλέπω!