Αν

Τι θα ήταν η ζωή μου
αν είχα θάψει τα όνειρα μου
αν είχα διαγράψει τ’ όνομά σου
αν δεν κρατούσα εκείνη τη δροσιά
όταν βουτούσαμε το δειλινό
στα καταγάλανα νερά του Ιονίου.
Πώς να διαγράψεις από τη ζωή
εκείνες τις  φεγγαρόφωτες βαρκάδες
και τους όρκους αιώνιας αγάπης.

Αν είχα σβήσει τον πόνο
που κουβαλάω ακόμα στην ψυχή.
Αν είχα σκουπίσει και την τελευταία
σταγόνα που ματώνει ακόμα την καρδιά μου.

Θα ήταν μια ζωή άδεια…
μια ζωή χωρίς χθες…ίσως και χωρίς αύριο…

Ρ.Β.

Ο ήλιος έφτανε στο ηλιοβασίλεμα του.
Είναι η ώρα που η φύση ντύνεται
με τριανταφυλλένια χρώματα.
Γύρω βασιλεύει απόλυτη σιωπή
λες και όλα σιγούν για να μη χαθεί η μαγεία.

Πιασμένοι χέρι-χέρι
χαμένοι στην ομορφιά της μητέρας φύσης
παρακολουθούμε τον ήλιο να βυθίζεται
στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου
και να δίνει τη θέση του στα αστέρια… στο φεγγάρι
έτοιμα να κρύψουν στο σκοτάδι
τα πιο όμορφα μυστικά της ζωής.

Ρ.Β.

Είναι βαθιές οι ρίζες

που  φυτρώνουν
ξαφνικά στο βάθος της ψυχής.
Κι αν είναι ρίζες έρωτα
τότε αλίμονο θε να τις κουβαλάς
σε όλη σου τη ζωή  ακόμα και την ύστατη
αυτή στιγμή όταν θα αφήσεις πίσω σου
το μάταιο τούτο κόσμο.

Ρ.Β.

Δροσοσταλίδες

Πώς θα σε ψάξω να σε βρω
όταν θα’ ρθεί η ώρα η ευλογημένη
αφού δεν έμαθα ποτέ
με ποια μορφή υπάρχεις.

Πού ταξιδεύει η ψυχή;
Σε λαμπερά αστέρια;
Πάνω σε  γκρίζα σύννεφα
ή στο βυθό της θάλασσας
κρυμμένη σε  κοχύλια;

Μήνυμα δεν έστειλες ποτέ
κι ας ήρθες στα όνειρά μου.
Μην είσαι δροσοσταλίδα της αυγής
ή γύρη σε ροδοπέταλα
που ενσάρκωση γυρεύεις;

Ρ.Β.

Αμέτρητος σπόρους ευτυχίας φύτεψα
στην παιδική μου ψυχή
περιμένοντας την άνοιξη ν’ανθίσουν τα μπουμπούκια
να γεμίσει η ζωή μου χρώματα κι αρώματα.

Όμως τα μπουμπούκια ανθίζουν
μόνο όταν νιώσουν ζεστασιά
μοιάζουν με τα μυστικά.
Τα δικά μου δεν άνθισαν ποτέ
αφού ποτέ δεν ένιωσα ανθρώπινη αγάπη.

Ρ.Β.

Πανσέληνος

Μεσάνυχτα….
Η Αυγουστιάτικη Πανσέληνος
καθρεφτίζεται ναζιάρικα
στα παγωμένα νερά του Ευβοϊκού.
Ένα βοριαδάκι παγώνει τα κορμιά μας.
Κι όμως δεν μπορείς ν’ αντισταθείς
σε τόση ομορφιά που σου προσφέρεται
απλόχερα από τη μητέρα φύση.
Πιασμένοι απ’ το χέρι βουτάμε
στα κρυσταλλένια χρυσοποίκιλτα νερά της.
Τα φλογισμένα παγωμένα μας κορμιά
 τα τυλίγει μια περίεργη ζεστασιά!

Ρ.Β.

Θυμάσαι εκείνο το μικρό κουτί;
Μου το είχες χαρίσει
και έκλεινε ό,τι πιο όμορφο
είχαν αγγίξει τα δάχτυλά μου.

Κατέβηκα το δειλινό στη θάλασσα.
Είναι η στιγμή που μια περίεργη μελαγχολία
πλημμυρίζει τη φύση μα και την ψυχή.
Μόνη μου συντροφιά κάτασπροι γλάροι.
Πετούσαν ξέγνοιαστοι στον ουρανό
αρπάζοντας στον αέρα μικρά κομματάκια τροφής
και χάνονταν για λίγο στο γαλάζιο στερέωμα.

Εκανα μερικά βήματα στα φιλντισένια γαλάζια νερά.
Αφησα το κουτί να το πάρουν τα κύματα
όσο πιο μακριά μπορούσαν
παρασύροντας εφήμερες χαρές και ελπίδες
που μου χάρισε κάποτε η ζωή.

Ρ.Β.