Το βράδυ

μ'ένα ποτήρι γεμάτο μοναξιά

πάνω στο κομοδίνο μου

κι ένα βιβλίο αγκαλιά

ψάχνω να βρω φυγή

από την καθημερινότητα.

Γουλιά-γουλιά το πίνω

κι έτσι σαν το γλυκό πιοτό

που σε μεθά, αποκοιμιέμαι.

Σούρουπο...

Ο ήλιος είχε πια γείρει

στο άλλο μισό του ουρανού

να δώσει τη θέση του

στ' αστέρια, στο φεγγάρι.

*********

Συννεφιασμένος ο ουρανός

δεν άφηνε χώρο στο φως των αστεριών.

Ο αέρας είχε σηκώσει κύματα βουνό.

Χάθηκα μ΄ένα κερί μέσ' το σκοτάδι

για λίγο φως, στις σκοτεινές μας μέρες

για ένα σπόρο ελπίδας στο αύριο

περιμένοντας το ασημένιο φως του φεγγαριού.

Μίκρυνε ο κόσμος γύρω μου!

Τα χρόνια κυλούν ξέφρενα

παίρνουν στο διάβα τους

πρόσωπα αγαπημένα.

Ο κύκλος στενεύει τρομαχτικά

η απομόνωση σφίγγει τον κλοιό της.

Στο σπίτι που κάποτε έσφυζε από ζωή

επικρατεί νεκρική σιγή.

Νιώθεις παγιδευμένος σε τέσσερις τοίχους.

Δε θυμάμαι ποιος έφυγε τελευταίος

πήρε μαζί του τα κλειδιά

και κλείδωσε την πόρτα.

Αν δεν μπορέσω να τα βρω

θα σπάσω την πόρτα για να δραπετεύσω.

Εφυγες.

Εφυγες...

Μα κράτησα

στα ακροδάχτυλά μου

κάθε κρυφή πτυχή

της μορφής και του κορμιού σου.

********

Τα φύλαξα σαν φυλαχτό

κάτω από το προσκεφάλι σου.

Ετσι τις νύχτες σε νιώθω πλάι μου,

τα διψασμένα χέρια μου σ' αγγίζουν νοερά

μέσα στο απόλυτο σκοτάδι περιμένοντας

τη λύτρωση στην αγκαλιά του ονείρου.

Ναυαγισμένα όνειρα.

Ούτε τις στάχτες των ονείρων μου
δεν πρόλαβα στα χέρια μου να κλείσω.
Τις πήρε η βροχή και χάθηκαν
μαζί με τη ζωή μου.

********
Ναυαγισμένα όνειρα σε άγνωστα λιμάνια.
Ρωγμές στους τοίχους του σπιτιού
ανοίχτηκαν από τις σιωπηλές κραυγές μου.
Φωτογραφίες ξεθωριασμένες πια από καιρό
θαρρείς πως κλαίνε τον καημό μου.

Μπροστά στο τζάκι.

Βαριά η μοναξιά τις μέρες του χειμώνα.

Το κρύο τσουχτερό, οι δρόμοι έρημοι.
Σπίτια ερμητικά κλειστά βυθισμένα

στο σκοτάδι...στη σιωπή... στο μυστήριο...

Αστεγοι τυλιγμένοι σε βρώμικες κουβέρτες

ψάχνουν να βρουν λίγη ζεστασιά

σε πρόχειρα απάγκια καταλύματα.

************

Στο σπίτι βασιλεύει απόλυτη σιωπή.

Το τζάκι αναμμένο από νωρίς.

Το τριζοβόλημα της φωτιάς

το φεγγοβόλημα της σπίθας

από τα μισοκαμένα κούτσουρα

ζωντανή συντροφιά στη μοναξιά μου.

***********

Αποκοιμήθηκα στη θαλπωρή της ζεστασιάς.

Το τελευταίο κούτσουρο έσβησε

προτού προλάβω να κάψω κομμάτια της ψυχής μου

που χρόνια βασανίζουν τη ζωή μου.

Αντίο

Τρέμω στη σκέψη

μη "φύγω" και δε σε ξαναδώ.

Θα' θελα εκείνη τη στιγμή

να μου κρατάς το χέρι

να με κοιτάς βαθιά στα μάτια

χωρίς μιλιά, χωρίς καμία ενοχή

να θυμηθούμε μόνο

όμορφες, μικρές στιγμές

που ζήσαμε κάποτε μαζί.

Να διαβάσω στα μάτια σου την υπόσχεση

πως όταν θα' ρθεί η ώρα η δική σου

θα ψάξεις να με βρεις.

Κάπου στα σύννεφα

στ' αστέρια, στο φεγγάρι.

Και χέρι-χέρι να χαθούμε στο άπειρο

εκεί όπου κανείς δε θα μπορέσει πια να μας χωρίσει.