Μη μιλάς

άκου...

το θρόισμα των φύλλων

το πάφλασμα των κυμάτων

τα τιτιβίσματα των πουλιών

και κοίτα με στα μάτια.

Χαμένος στη σιωπή

στους ήχους της φύσης

ίσως ξεχωρίσεις

τους χτύπους

της τρελής καρδιάς μου.

Στα μάτια μου

ίσως διαβάσεις την ψυχή μου.

Στο άγγιγμά μου

ίσως νιώσεις

το ρίγος του έρωτα

να διαπερνά το κορμί σου

να γίνεται ένα με το δικό μου κορμί.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Εφιάλτης

Βρέθηκα ξαφνικά

κλεισμένη

σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο.

Σηκώνω το ακουστικό

σχηματίζω έναν αριθμό

στην άλλη άκρη

της γραμμής, νεκρική σιγή.

Βάζω στη θέση του

το ακουστικό

προσπαθώ να βγω

η πόρτα μένει κλειστή.

Πανικόβλητη χτυπώ το τζάμι.

Κανείς...Παντού ερημιά.

Κάνω να φωνάξω

φωνή δεν έχω.

Ανοίγω τα μάτια μου.

Βγαίνω από τον εφιάλτη, μουδιασμένη.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Συνάντηση

Σκίρτημα χαράς

στο βάθος του δρόμου

διαγράφεται

η σιλουέτα σου

χαμένη

στην άβυσο του χρόνου.

Η καρδιά χτυπά γοργά.

Τα πόδια παραλύουν.

Προσπαθώ να τρέξω

μένω καρφωμένη!

Προσπαθώ να φωνάξω

φωνή δεν έχω!

Κάπου στη στροφή

του δρόμου

χάνεσαι

μαζί κι η ελπίδα

να σε ξαναδώ

να σ' αγγίξω.

Τα μάτια βουρκώνουν.

Η καρδιά σπαρταρά

ανίκανη να φτάσει

την εικόνα σου

χαμένη

σε θολό τοπίο!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Ξέφωτο

Σουρουπώνει.

Γκρίζες ώρες μοναχικές

βαραίνουν την ψυχή.

Ψιλόβροχο.

Κλείνω την πόρτα πίσω μου.

Πετώ τα κλειδιά.

Ο δρόμος έρημος, σκοτεινός

βαδίζω στη βροχή

γυρεύω στο σκοτάδι κάποιο ξέφωτο.

Ισως εκεί με περιμένει...

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Φθινόπωρο

Το χρώμα της μοναξιάς.

Το άρωμα της διψασμένης γης

φέρνει μαζί του το Φθινόπωρο.

Τ' αστέρια, το φεγγάρι

κρύβονται φοβισμένα

πίσω από γκρίζα σύννεφα.

Οι πρώτες χοντρές ψιχάλες

θα πέσουν να ξεπλύνουν

καλοκαιρινές αμαρτίες

που βαραίνουν το σώμα μα και την ψυχή.

Οταν η βροχή δυναμώσει

ακάλεστη η μοναξιά

θα σου κτυπήσει την πόρτα

να σου θυμίσει την ώρα.

Θα κλείσεις τα παράθυρα

για να μη μπει στο σπίτι

η βροχή παρέα με τη μοναξιά.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μη μου κλείνεις

την πόρτα

άνοιξέ τη διάπλατα

και δέξου με

έτσι, όπως είμαι.

Δεν σου ζητώ πολλά

"Μίλα μου

αγάπα με

πρόσεχέ με".

Ισως μια μέρα

βρεθείς και συ μόνος,

τότε θα νοιώσεις

την έλλειψη επικοινωνίας

και θα ζητάς απεγνωσμένα

ν' ανοίξεις μια πόρτα

για να χαθείς μέσα

σε μια ζεστή

ανθρώπινη αγκαλιά.

ΦΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ.

Σκαλοπάτια

Ένα-ένα ανέβηκα

τα σκαλοπάτια της ζωής.

Αγγίζω...τα τελευταία...

Δεν ξέρω...κανείς δεν ξέρει...πότε.

Κοιτάζω πίσω μου.

Δεν ήταν εύκολη ανάβαση.

Δύσκολα χρόνια παιδικά.

Πόσες μα πόσες φορές δε γλίστρησα

σε δύσκολα περάσματα

περάσματα που αφήνουν

σημάδια ανεξίτηλα...στο σώμα...στην ψυχή.

Μα να'μαι...κοιτάζω από ψηλά

μ'ένα χαμόγελο ειρωνικά πικρό.

Σκέφτομαι...το θέλω ή όχι

να περάσω στην πέρα όχθη...

στο άγνωστο...στο τίποτα.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ