Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014



Εκείνη τη νύχτα
το φεγγάρι έσταζε μέλι.
Πήραμε την ανηφόρα…
Θαρρείς και μας είχε πάρει από πίσω
για να φωτίζει το σκοτεινό μονοπάτι.
Το ίδιο και τ’ αστέρια…
Μας κοίταζαν τσαχπίνικα
ρίχνοντας το ασημένιο τους φως
στα φλογερά κορμιά μας.
Προχωρούσαμε σιωπηλοί…
Τέτοιες στιγμές μόνο η καρδιά μιλάει!

Ρ.Β

4 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Το μέλι του φεγγαριού είναι γλυκό αλλά κολλάει... και το ξεκόλλημα είναι επώδυνο. Πολύ επώδυνο!

Ρένα είπε...

Σίγουρο είναι επώδυνο μα τόσο γλυκό που αξίζει τον κόπο.

Μαρια Νικολαου είπε...

Αχ αυτή η άτιμη καρδιά. Έχει μια πολυλογία όταν θέλει...

Ρένα είπε...

Και συχνά μένει σιωπηλή!