Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012




Στη μάνα μου
που έφυγε σαν σήμερα….1/12/1997.

Κράτησα το φουστάνι σου
για να μη χάσω μαζί με σε και τη μυρωδιά σου.
Κάθε που νιώθω μόνη κι ορφανή
παίρνω αγκαλιά το φουστάνι σου
κι αποκοιμιέμαι σαν μικρό παιδί
στη μητρική αγκαλιά σου.
Ξέρω πως δε θα σε ξαναδώ.
Ξέρω πως όλα τελειώνουνε εδώ.
Ξέρω πως η ζωή δεν είναι παρά ένα ψέμα.
Μα εσύ, όσο υπάρχω ακόμα εγώ
θα ζεις μέσα από τη θύμησή μου.

Ρ.Β.

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Πάντα να την θυμάσαι με αγάπη

Apokalipsis999 είπε...

Ποιός δεν θυμάται με έντονη νοσταλγία τη μάνα του;
Αλίμονο σ' αυτόν που δεν γνώρισε μάνα...

Ρένα είπε...

Ευχαριστώ Μαρία μου. Ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας φεύγουν από τη μνήμη μας.

Ρένα είπε...

Ετσι είναι Σταμάτη. Η μάνα αλλά και ο πατέρας μένει στη θύμησή μας όσο υπάρχουμε στη ζωή.