Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

ΟΧΙ...όχι δεν είναι δάκρυα ψυχής.

Σταγόνες είναι της βροχής

κύλησαν να κρύψουν

κρυφό πόνο χωρισμού.

******

Δεν ξέρω αν ποτέ σε ξαναδώ

δεν ξέρω ακόμα κι αν το θέλω.

Την ηρεμία μου γυρεύω

χαμένη από καιρό...

Κλεισμένη στην απόλυτη σιωπή της μοναξιάς

ψάχνω να ξαναβρώ τον εαυτό μου.

6 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Εγώ πάλι γιατί νομίζω πως και αυτόν τον έχουμε χάσει προ πολλού;


Καλημέρα Ρένα μου

Ρένα είπε...

Οχι εγώ τον είχα χάσει και ψάχνοντας στα απολεσθέντα...τον ξαναβρήκα.Καλή σου μέρα Μαρία μου.

Ανώνυμος είπε...

Μαζί με την Ρένα ψάξαμε και ω του θαύματος, βρήκα και εγώ υπολείμματα του εαυτού μου... χα΄χά

Ρένα είπε...

Μπόρεσες να τον αναγνωρίσεις Μελίτα μου όταν τον ξαναβρήκες;

Apokalipsis999 είπε...

Ο χωρισμός είναι σαν το ράγισμα στο τζάμι. Αν είναι δυνατός χωρισμός, είναι σαν το σπάσιμο.
Και το γυαλί άμα ραγίσει ή σπάσει δεν ξαναγίνεται όπως ήταν.
Εκτός κι αν δεν μιλάμε για χωρισμό, αλλά για επιπολαιότητα... οπότε το τζάμι θαμπώνει, με το σκούπισμα του χρόνου το γυαλί ξαναγίνεται διαυγές!
Ο πανδαμάτωρ χρόνος φέρνει την καταλλαγή και την ηρεμία.

Ρένα είπε...

Apokalipsis999.Πρόκειται για σπάσιμο αγαπητέ φίλε. Και σίγουρα ένα παρόμοιο σπάσιμο δεν κολλάει και αν ποτέ κολλήσει καινούριο δεν γίνεται ποτέ.