Δώσε μου το χέρι σου!

Δώσε μου το χέρι σου

έχω τόσο ανάγκη να κρατηθώ από ένα χέρι δυνατό

να με στηρίξει αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Όμως εσύ πέρασες χωρίς μια καλημέρα.

Πόσο ανόητη είμαι να αναζητώ το χέρι σου!

Και είναι σκοτάδι σήμερα…χάθηκε και το φεγγάρι

να μου φωτίσει τα δύσκολα μονοπάτια της ζωής.

Δεν πειράζει θα τα περάσω μόνη!

Μα δεν είναι μόνο το σκοτάδι.

είναι και τούτα τα δάκρυα να μου θολώνουνε την όραση.

Ρ.Β.

Αναμνήσεις.

Όσο κι αν οι καιροί είναι δύσκολοι.

Όσο κι αν τα χρόνια περνούν

και βαραίνουν την καθημερινότητά σου.

Όσο κι αν η μοναξιά μέρα τη μέρα γίνεται αφόρητη.

Ωστόσο υπάρχουν στη ζωή όμορφες αναμνήσεις

που σου γλυκαίνουν τις μέρες σου.

Πόση ομορφιά μας χαρίζει η κάθε εποχή!

Το φθινόπωρο με το συννεφιασμένο ουρανό.

Σε λίγο η μπόρα θα ξεσπάσει για να ξεπλύνει

την προδοσία στον έρωτα, στη φιλία.

Αρκεί να έχεις τη δύναμη να συγχωρείς

και να κρατάς μέσα σου ό,τι καλό συνέβη στη ζωή σου.

Πώς να ξεχάσω εκείνα τα όμορφα δειλινά δίπλα στη θάλασσα

όταν μου κρατούσες το χέρι και περιμέναμε το δειλινό

για να απολαύσουμε τα μαγικά χρώματα της φύσης.

Μπορεί η σημερινή απομόνωση να βαραίνει τα γηρατειά.

Γύρνα πίσω και ξαναζήσε ό,τι όμορφο έζησες ως τώρα!

Χαθήκαμε!

Χαθήκαμε

σε κάποια απότομη στροφή

του δρόμου!

Τα χρόνια κύλησαν

αλλά εγώ δεν σταμάτησα να σε αναζητώ.

Σε έψαξα σε κείνα τα στενά σοκάκια…

σε γύρεψα στα μέρη που γνωρίσαμε

τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας

Από τότε σε ψάχνω στα όνειρά μου

γιατί και αν συναντηθούμε δεν ξέρω

αν θα μπορέσουμε πια να αναγνωρίσει

ο ένας τον άλλον αφού τα χρόνια άφησαν

τα σημάδια του στο πρόσωπο…στο σώμα…

και ίσως στην ψυχή!

Ηλιοβασίλεμα!

Το χώμα μύρισε βροχή.

Η υγρασία διαπερνά το κορμί μέχρι το κόκκαλο.

Βγήκα στο δρόμο

κοίταξα τον ουρανό

άπλωσα τα χέρια

πήρα αγκαλιά ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο

το φόρεσα μ' ανατριχίλα

και χάθηκα σ' ένα σκοτεινό δρομάκι

περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα.

Ακουσέ με!

Ξέρεις γιατί τα μάτια είναι δακρυσμένα;

Θέλω να αδειάσω την ψυχή μου

να πω το πόνο που με σφάζει νύχτα…μέρα…

μα  δεν υπάρχει κάποιος να με ακούσει.

Χάθηκαν οι άνθρωποι…χάθηκαν οι φίλοι

και ξέρεις γιατί;

Δεν αντέχουν να σε ακούσουν.

Ζουν τα δικά τους προβλήματα.

Κλείσαμε τις πόρτες της ψυχής μας!

Το Αστέρι μου!

Εφυγες βουτηγμένος στην σιωπή.

Δεν σου ζήτησα τίποτε.

Μου λείπει όμως κάθε μέρα και πιο πολύ

εκείνο το λαμπερό αστέρι που σου είχα χαρίσει.

Τώρα που όλα έχουν βουτήξει στο σκοτάδι

το θέλω πίσω μαζί και το φεγγάρι

για να φωτίζω στις σκοτεινές νύχτες

το άδειο μου δωμάτιο!

Κάποτε!

Πόσα μα πόσα ψέματα

σε μια τόσο μικρή ζωή!

Υποκρισία… ψεύτικα λόγια…

από ανθρώπους που νόμιζες αληθινούς φίλους.

Δεν ξέρεις πια ποιον να πιστέψεις, ποιον να εμπιστευτείς.

Σε ποιον να ανοίξεις την καρδιά σου

σε ποιον να πεις τα προβλήματά σου.

Χάθηκαν πια για πάντα εκείνοι οι άνθρωποι

που ήταν έτοιμοι να δώσουν και την ψυχή τους

για να σε στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές.

Αλλαξε ο κόσμος Μάνα.

Δεν υπάρχει πια εκείνη η παλιά γειτονιά

που μοσκοβόλαγε αγιόκλημα και γιασεμί!

Μπορεί να ήμαστε φτωχοί,

μα είχαμε καρδιά και αισθήματα.

Δεν υπάρχει πια η καλημέρα!

Είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων!