Αναμνήσεις!

Πονάνε οι αναμνήσεις.

Ακόμα και αυτές που μας πλημμύριζαν χαρά.

Τα χρόνια κυλούν!

Οι χαρές της νιότης δεν θα ξανάρθουνε ποτέ.

Όμως η προδοσία, η αρρώστια, ο θάνατος  αγαπημένων

πονάνε και μας πληγώνουνε ακόμα πιο πολύ.

Ηλιοβασίλεμα!

Το χώμα μύρισε βροχή.

Η υγρασία διαπερνά το κορμί μέχρι το κόκαλο.

Βγήκα στο δρόμο

κοίταξα τον ουρανό

άπλωσα τα χέρια

πήρα αγκαλιά ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο

το φόρεσα μ’ ανατριχίλα

και χάθηκα σ’ ένα σκοτεινό δρομάκι

περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα.

 

Σαν παραμύθι!

Ας ήταν παραμύθι η αγάπη μας.

Ας ήταν ψεύτικα τα λόγια και οι υποσχέσεις.

Τα παραμύθια κλείνουν πάντα το όνειρο.

Όταν  τα μάτια δάκρυζαν

κοίταζα τον ουρανό και παρακαλούσα τα σύννεφα

να ρίξουν σταγόνες βροχές για να κρύψουν

τη πίκρα που έκρυβα βαθιά μες την ψυχή.

Πικράθηκα μα πάντα θα ευχαριστώ την τύχη μου 

που βρέθηκες στο δρόμο μου.

Τι θα είχα σήμερα να διηγούμαι αν η ζωή μου ήταν άδεια.

Ρ.Β.

 

Ψυχή μου!

Ανοιξα εκείνο το κρυφό

τσεπάκι της ψυχής μου

όπου φύλαγα κάτι υπόλοιπα

για τη στιγμή που θα είχα

μείνει απένταρη.

Το βρήκα άδειο

δεν είχε μείνει ούτε δεκάρα

για να ξεπληρώσω

τα λάθη της ζωής μου.

Ρ.Β.

Ψυχή.

Αγγιγμα ψυχής ο έρωτας.

Πόση ευτυχία... πόσο πόνο

και δάκρυα μπορεί να κρύβει.

Αν έρθει η στιγμή της προδοσίας

κλείνεις την πορτούλα της ψυχής

 πετάς το κλειδάκι σου στη θάλασσα

να το πάρουνε τα κύματα μακριά σου.

Θα πάψεις να πονάς... να δακρύζεις.

Μα τότε αλίμονο θα αναρωτηθείς

αν είσαι ακόμα στη ζωή

αφού θα έχεις κλειδώσει για πάντα την ψυχή σου.

Αετός!

Αν είχα φτερά σαν αετός θα πέταγα

εκεί όπου δεν υπάρχουν μίση…διαφθορά…και ψεύδη.

Να χαρώ τη ζεστασιά του ήλιου από κοντά

και να μετρώ αστέρια λαμπερά

κάτω από το φως του φεγγαριού.

Με τσακισμένα φτερά πώς να πετάξω;

Θα μείνω εδώ να σπαρταρώ σε ένα κόσμο σκληρό

δίχως αύριο…δίχως ελπίδα πια καμία.

Θα παλέψω με όσες δυνάμεις μου απέμειναν

και θα πετάξω μακριά χωρίς επιστροφή

σε ένα κόσμο διεφθαρμένο που έμαθε να ζει

στο ψέμα και στην απληστία.

Ρ.Β.

Κλόουν.

Ντύθηκα τη φορεσιά σου κλόουν

για να γιατρέψω άλλων τις πληγές

ξεχνώντας τις δικές μου.

Το γέλιο χάριζα σε πονεμένες δύστυχες ψυχές

κρύβοντας το αληθινό μου πρόσωπο.

Οταν τελείωνε ο ρόλος μου

πετούσα τη μάσκα μακριά

και σαν μικρό παιδί χανόμουν στο σκοτάδι

να κρύψω τον πόνο που είχα στην ψυχή

μήπως με δουν και κλάψουν.

Ρ.Β.