Μόλις βουτήξει κατακόκκινος ο ήλιος
και χαθεί στην αγκαλιά της θάλασσας
χάνομαι πίσω από το εκκλησάκι
που αγκαλιάζει όλο τον Ευβοϊκό.
Καθισμένη στο συνηθισμένο μας βραχάκι
αγναντεύω την καταγάλανη θάλασσα.

Τι μνήμες ξυπνούν!
Μνήμες που γεμίζουν τα χρόνια
που πέρασαν ανεπιστρεπτί
και κάνουν γλυκό το δειλινό της ζωής μας.

Ένα απαλό σαν χάιδι κυματάκι
κάνει να τρεμουλιάζει την ήρεμη θάλασσα.
Δακρύζοντας σου στέλνω μήνυμα
ότι είμαι ακόμα εδώ και σε θυμάμαι.

Ρ.Β.

Μη χτυπάς.

Μη χτυπάς την πόρτα.
Μια φορά έκανα το λάθος
και σου άνοιξα να μπεις.
Σου το είπα αν ξαναφύγεις
η πόρτα αυτή θα μείνει για σένα
παντοτινά κλειστή.

Το ήξερα από μικρό παιδί
πως θα ζήσω μόνη.
Δεν ξέρω γιατί ίσως να φταιει 

το ζώδιό μου,ίσως ο χαρακτήρας μου.

Εχει και η μοναξιά όμορφες στιγμές.
Απολαμβάνεις την πρωινή μυρωδιά του καφέ
χωρίς γκρίνια, προβλήματα και καυγάδες
ακούγοντας τη μουσική που αγαπάς.

Είναι όμορφο να διαλέγεις ό,τι αγαπάς
και  να ζεις τη δική σου ζωή!

Μη ξαναγυρίσεις!
Δεν θέλω μήτε την αγάπη σου
μήτε την κοινή ζωή μαζί σου!

Ρ.Β.

Χάθηκαν τα λόγια
μέσα στη σιωπή.
Ηταν γιατί δεν είχαμε
τίποτε πια να πούμε.
Κι όμως όταν αγαπάς
ξέρεις να διαβάζεις τις σιωπές.
Κοιτάζοντας σε βαθιά μέσα στα μάτια
διέκρινα ότι όλα είχαν τελειώσει μεταξύ μας.
Γι’ αυτό προτίμησες να κλειστείς στον εαυτό σου
ώσπου να μπορέσεις να πεις τη λέξη «Φεύγω»!

Ηπιαμε τον τελευταίο μας πικρό καφέ
δίχως μιλιά…δίχως ένα βλέμμα…
Κρατώ ακόμα τη γεύση του στο στόμα μου.
Σηκώθηκες…πήρες το σακάκι σου
κι έκλεισες πίσω σου αθόρυβα την πόρτα.

Πόσο δύσκολες οι πρώτες στιγμές της μοναξιάς!

Ρ.Β.

Κρυώνω!

Πόσο κρυώνω θεέ μου!
Εφυγες και ξέχασες να με σκεπάσεις.
Ξέχασες τα πατζούρια σφαλιστά
και έκλεισες ακόμα και τον ήλιο στη αυλή.

Πώς να ζήσεις στο σκοτάδι…
Πώς να ζήσεις σε τόση μοναξιά…

Πρέπει να σηκωθώ ν’ ανοίξω τα παράθυρα
να μπει το φως να φωτίσει το σκοτάδι.
Να ξεκρεμάσω από τους τοίχους
ό,τι πληγώνει την ψυχή!

Να διώξω τα φαντάσματα που τριγυρνούν
και τρίζουν πόρτες και παράθυρα.
Ν’ ανοίξω την πόρτα του σπιτιού
και να φύγω αφήνοντας πίσω μου το χθες.

Ξέρω ο χρόνος είναι λίγος που απέμεινε.
Αλλά ποτέ δεν είναι αργά
για μια καινούρια μέρα που ανατέλλει!

Ρ.Β.

Τίποτε μα τίποτε
στον κόσμο τούτο
δεν είναι δίκαια μοιρασμένο.
Ακόμα και η αγάπη
σε άλλους δίνεται απλόχερα
και σ’ άλλους φειδωλά.

Κάτι ψίχουλα μονάχα πεταμένα
στη γωνιά του δρόμου
τις κρύες μέρες του χειμώνα
σαν σε πεινασμένα… παγωμένα…
από το κρύο σπουργιτάκια.

Ρ.Β.

Πόσες φορές
αγναντεύοντας τον ωκεανό
από την άκρη του γκρεμού
αισθάνθηκα το χέρι σου
 να με σπρώχνει στο κενό!
Με συγκρατούσες όμως.
Ηθελες να συνεχίσεις να με πληγώνεις
δεν σου έφταναν οι πληγές της ψυχής
που αιμορραγούσαν δίχως τέλος.
Το απολάμβανες!
Κι εγώ η τρελή σε άφηνα να με πληγώνεις.
Ηρθε η στιγμή όμως που αν δεν το κάνεις ΕΣΥ.
Θα φύγω μόνη.
Και τότε θα’ ναι πολύ αργά για σένα!


Ρ.Β.

Η δική μου φυλακή.

Η δική μου φυλακή
δεν έχει μηδέ πόρτες…μηδέ παράθυρα…
μηδέ κλειδαριές …και κάγκελα.
Θέλω να δραπετεύσω να χαθώ
σε ένα ατέλειωτο ωκεανό από χαμένα όνειρα.
Μα μένω ισοβίτης  στη δική μου φυλακή.

Δύο περιστέρια οι καθημερινοί μου επισκέπτες.
Πόση αγάπη…για μια φούχτα ψίχουλα!

Ρ.Β.