Γράμματα.

Μούχλιασε εκείνο το παλιό κουτί
γεμάτο γράμματά σου.
Μόνο που δεν διαβάζονται
οι ψεύτικες οι λέξεις... οι μεγάλες...!
Σβήστηκαν σιγά- σιγά από τα δάκρυά μου.

Τα χρόνια κύλησαν.
Σε λίγο, όταν πια θα έχω φύγει
δε θα’ θελα να πέσουν σε  χέρια ξένα.
Τα έσκισα με πόνο στην καρδιά
αφού δε θα μπορέσω μαζί μου να τα πάρω.

Ρ.Β.

Η πανσέληνος έχει ρίξει
το ασημένιο της φως στην θάλασσα.
Σκέφτηκα να πάρω τη βαρκούλα
και τα δίχτυα μου να πάω για ψάρεμα.

Πανσέληνος και ψάρεμα δε γίνεται.
Μα εγώ θα ρίξω νύχτα τα δίχτυα μου
να ψαρέψω όλα μου τα όνειρα
που χάθηκαν χωρίς να ξέρω την αιτία.

Δεν μπορεί κάποιο θα έχει μείνει ακόμα ζωντανό.
Ισως ψαρέψω το χαμένο έρωτά μου.
Θα  το σφίξω τρυφερά στην αγκαλιά μου
με την ελπίδα να του δώσω φιλί ζωής.

-Μα είναι πια πολύ αργά για σένα.

-Υπάρχει πάντα χρόνος
για λίγες στιγμές ευτυχίας.
Μπορεί το σώμα να γερνά
μα η καρδιά όσο χτυπά ζητά την ευτυχία.

Ρ.Β.

«Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!»  
          
         ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ.

Δε θυμάμαι ακριβώς πότε.

 Ξαφνικά οι μεντεσέδες της ψυχής
άρχισαν να τρίζουν ανακαλύπτοντας
ένα κόσμο κρυμμένο επιμελώς
πίσω από κλειστές πόρτες.

Γιατί υπάρχει πάντα μια ζωή
που μας την  κρύβουν
από τα παιδικά μας χρόνια.
Μεγαλώνουμε στο ψέμα… στην υποκρισία…
αν είσαι τυχερός την πόρτα την μισάνοιχτη
ν’ ανακαλύψεις…Ισως μπορέσεις να βρεις
το μονοπάτι το σωστό, το απαγορευμένο.

Πόσο φοβόμουν ν’ αντικρίσω
το χαμένο μου καιρό
όταν έσπρωξα την πόρτα για να βγω!

Σαν θλιβεροί ηθοποιοί
μας δίδαξαν να παίξουμε
ρόλους που δεν μας πάνε
πάνω σε σκηνή στημένη
από μια σάπια κοινωνία.

Αν κάποια στιγμή
ξεχάσεις τα λόγια
που σου έμαθαν να λες
σε περιμένει τιμωρία.

Μα εγώ μνήμη καλή
ποτέ δεν είχα, μπέρδευα τα λόγια μου
και αυτοσχεδίαζα
ρόλους απαγορευμένους.

Ετσι στο περιθώριο βρισκόμουνα
μόνη και περιφρονημένη.

Μαντάλωσα γερά πόρτες και παράθυρα
έμεινα μόνη στο σκοτάδι.
Νόμιζα πως έμειναν οι γρίλιες
των ονείρων ανοιχτές…
Μα χάθηκαν
κι εσύ και το φεγγάρι.

Η μοναξιά σκόρπισε το άρωμά της
σε κάθε απόκρυφη γωνιά.

Αύριο πρωί…πρωί…
θ’ ανοίξω πόρτες και παράθυρα
να μπει το φως του ήλιου
να ζεστάνει την παγωμένη μου ψυχή.

Κι όταν πέσει το σκοτάδι
μαζί με το φως του φεγγαριού
έλα πάλι στα όνειρά μου
για να σου πω γλυκά στ’ αυτί
πόσο πολύ μου λείπεις.

Προσπαθώ να μαζέψω
κομμάτια της ζωής μου.
Είναι τόσα πολλά… στραπατσαρισμένα
και πονάνε…πονάνε πολύ.
Είναι όλα τα θέλω μου
που χάθηκαν στην καταχνιά.

Μια απέραντη θλίψη
πλημμυρίζει την ψυχή μου.
Αναρωτιέμαι…
Τι τάχα έχει απομείνει από εκείνο το κορίτσι
γεμάτο όνειρα για ζωή;

Μόνο λίγες παλιές φωτογραφίες.
Δεν είμαι εγώ…είναι μια ξένη.

Βουτηγμένη στην απόλυτη σιωπή.
Αμπάρωσα γερά την πόρτα

και χάθηκα στην ανυπαρξία.

Καίγομαι!

Καίγομαι....

Να γυρίσω σ' εκείνες

τις δαντελένιες ακρογιαλιές

που μοσχομύριζαν αλμύρα

φύκια και υγρασία.

********

Να ξαναπερπατήσω

θαμποχαράματα ξυπόλυτη

στις χρυσαφένιες της ακρογιαλιές

την ώρα που ξεπροβάλει κατακόκκινος ο ήλιος

 και καθρεφτίζεται στα γαλανά της νερά.

********

Να περπατήσω τη νύχτα

και να χαρώ το φως του φεγγαριού

σε έρημες ακρογιαλιές.

Να διασχίσω τα υγρά καντούνια της

ανάμεσα στα παλιά ενετικά της σπίτια 

που στέκονται ακόμα όρθια 

για να θυμίζουν άλλες εποχές.

**********

Να ξαναπιώ νερό απ' το Καρδάκι

κι ας άφησα κομμάτι της καρδιάς μου

όταν παρασυρμένη από τη ζέστη

ήπια νερό να ξεδιψάσω.

**********

Πόσο ποθώ...

να ξαναγυρίσω πίσω

μα και πόσο τρέμω τις στιγμές

εκείνες της νοσταλγίας.