Νέκταρ απλόχερα
μου πρόσφερες να πιω
μα είχε στον πάτο δηλητήριο
που με οδήγησε σε θάνατο αργό.
*********
Δεν θα' θελα να φύγω
χωρίς να σου κρατώ το χέρι.
Να πάρω από το άρωμά σου
μη και βρεθούμε κάπου εκεί...
ανάμεσα στα σύννεφα.

Τα κρύα βράδια του χειμώνα
εγκλωβισμένη στους τέσσερις τοίχους
του μοναχικού σπιτιού μου
κρυφοκοιτάζω πίσω από τις κλειστές γρίλιες.
*********
Ενα ξεχασμένο συννεφάκι
πέρασε χαμηλά...
Το αγγίζω απαλά και το παρακαλώ
να με ταξιδέψει στην παραδεισένια
γειτονιά των αστεριών
μακριά από τη μοναξιά
που έχει φωλιάσει στην ψυχή μου.

Πολύ αργά

Ηρθες πολύ αργά
για να μου πεις το πόσο με αγάπησες.
Αναρωτιέμαι.
Εχει πια καμιά αξία, σήμερα;
Αφού εσύ κι εγώ κάπου χαθήκαμε.
Τραβήξαμε δρόμους παράλληλους
για να συναντηθούμε σήμερα.
Αξία πια δεν έχει το παρελθόν ν' ανασκαλεύουμε.
Οι δρόμοι μας ποτέ δεν συναντήθηκαν.
Δεν έχουμε ούτε παρόν, ούτε μέλλον.
Ας πούμε Αντίο....Φιλικά...
Είναι πολύ αργά για σένα και για μένα.

Το Ποτάμι

Τα βήματά μου μ' έφεραν
σε κείνο το ποτάμι
που παίζαμε σαν ήμασταν παιδιά.
Κυνηγούσαμε τα βατραχάκια
χωρίς να τα πειράζουμε.
Τις νύχτες μας κρατούσαν συντροφιά
με τα κοάσματά τους.
***********
Τα χρόνια κύλησαν γοργά
σαν το νερό μέσ' το ποτάμι
που χάνεται στην απεραντοσύνη της θάλασσας.
Θα φύγω διψασμένη για ζωή
μα το ποτάμι πίσω δε γυρίζει.

Θάλασσα

Μετά από εσένα
τη θάλασσα ερωτεύτηκα.
Εκείνη μ' έμαθε να γράφω στίχους.
Το γαλάζιο της έγινε
τραγούδι ερωτικό.
Στην ακροθαλασσιά τα τραγουδούσα
με το φεγγάρι συντροφιά
και τα' στελνα σε σένα με το κύμα.

Συννεφιασμένη νύχτα.
Ασχημα μαντάτα...
Η θάλασσα που γαληνεύει την ψυχή
έχασε το γαλάζιο Ελληνικό της χρώμα.
Πήρε το χρώμα του θανάτου.
Αγριεμένα κύματα σπάνε
με δύναμη σε βράχους απόκρημνους.
***********
Το φεγγάρι παλεύει να ξετρυπώσει
πίσω από μαύρα σύννεφα
Μάταια!!!
Απλώνω τα χέρια να το φτάσω
ν' ανοίξω δρόμο στις χρυσαφένιες του αχτίνες
για να φωτίσει λίγο τις πληγωμένες μας καρδιές.

Κουράστηκα

Κουράστηκα!
Ηταν γιατί κυνηγούσα
χίμαιρες...άπιαστα όνειρα...
Σκαρφάλωσα σε βράχια ψηλά...απόκρημνα...
ψάχνοντας στο πέλαγος
το πλοίο που με καπετάνιο την ελπίδα
θα έφερνε την ευτυχία.
***********
Ετρεξα ώρες ατέλειωτες
σε δάση από σημύδες
ατενίζοντας στο ξέφωτο
λαμπερές ακτίνες του ήλιου την ημέρα
μα και το φως του φεγγαριού τη νύχτα.
**********
Διέσχισα ποτάμια
ξεσκίζοντας τις σάρκες μου
σε βράχια κακοτράχαλα
χωρίς καμιά ελπίδα.
***********
Γύρισα κατάκοπη
και αργά...πολύ αργά...
για κάποιο φως μέσ' το σκοτάδι.
***********
Εκεί με βρήκε το όνειρο.
Μα ήταν κι' αυτό τόσο...μα τόσο...σύντομο.