Οταν σε γνώρισα
άγγιξα τον ουρανό
τ' αστέρια, το φεγγάρι.
Μέθυσα με τη βροχή
και γνώρισα το πιο γλυκό
μεθύσι της ζωής.
Αγγιξα την πόρτα του παραδείσου
μα έμεινε ερμητικά κλειστή
δεν άνοιξε ποτέ για μένα.
Βρέθηκα μόνη στο σκοτάδι.

Δεν είχε ακόμα φέξει.
Η πρωινή δροσιά τ' Απρίλη
σκορπούσε ένα άρωμα θαλασσινό
στο μικρό μα πανέμορφο νησί.
***********
Κατέβηκα κρατώντας ένα ξύλινο κουτί.
Ενα κουτί γεμάτο όμορφες παλιές αναμνήσεις.
Κάθισα σ' ένα βραχάκι, άνοιξα το κουτί.
Γράμματα...φωτογραφίες...
κι ένα αποξηραμένο κόκκινο τριαντάφυλλο.
**********
Εσκαψα ένα βαθύ λάκκο στην άμμο
άδειασα το κουτί κι άναψα ένα σπίρτο.
Εβαλα τη ζωή μου στο άδειο πια κουτί
και σκόρπισα το παρελθόν στη θάλασσα.
**********
Εκείνη τη στιγμή ξεπρόβαλλε γελαστός
ένας κατακόκκινος σαν τη φωτιά ήλιος.

Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού

μια φεγγαρόλουστη βραδιά,βουτήξαμε

στα ασημένια δροσερά νερά του Ιονίου.

Πιασμένοι χέρι-χέρι χαθήκαμε

στη γλυκιά σιγαλιά της νύχτας.

Οι αχτίνες του φεγγαριού

ασήμωναν τα γυμνά κορμιά μας.

Εκείνη τη νύχτα πιάστηκα, θαρρώ

στα δίχτυα σου για πάντα!

Το βράδυ

μ'ένα ποτήρι γεμάτο μοναξιά

πάνω στο κομοδίνο μου

κι ένα βιβλίο αγκαλιά

ψάχνω να βρω φυγή

από την καθημερινότητα.

Γουλιά-γουλιά το πίνω

κι έτσι σαν το γλυκό πιοτό

που σε μεθά, αποκοιμιέμαι.

Σούρουπο...

Ο ήλιος είχε πια γείρει

στο άλλο μισό του ουρανού

να δώσει τη θέση του

στ' αστέρια, στο φεγγάρι.

*********

Συννεφιασμένος ο ουρανός

δεν άφηνε χώρο στο φως των αστεριών.

Ο αέρας είχε σηκώσει κύματα βουνό.

Χάθηκα μ΄ένα κερί μέσ' το σκοτάδι

για λίγο φως, στις σκοτεινές μας μέρες

για ένα σπόρο ελπίδας στο αύριο

περιμένοντας το ασημένιο φως του φεγγαριού.

Μίκρυνε ο κόσμος γύρω μου!

Τα χρόνια κυλούν ξέφρενα

παίρνουν στο διάβα τους

πρόσωπα αγαπημένα.

Ο κύκλος στενεύει τρομαχτικά

η απομόνωση σφίγγει τον κλοιό της.

Στο σπίτι που κάποτε έσφυζε από ζωή

επικρατεί νεκρική σιγή.

Νιώθεις παγιδευμένος σε τέσσερις τοίχους.

Δε θυμάμαι ποιος έφυγε τελευταίος

πήρε μαζί του τα κλειδιά

και κλείδωσε την πόρτα.

Αν δεν μπορέσω να τα βρω

θα σπάσω την πόρτα για να δραπετεύσω.

Εφυγες.

Εφυγες...

Μα κράτησα

στα ακροδάχτυλά μου

κάθε κρυφή πτυχή

της μορφής και του κορμιού σου.

********

Τα φύλαξα σαν φυλαχτό

κάτω από το προσκεφάλι σου.

Ετσι τις νύχτες σε νιώθω πλάι μου,

τα διψασμένα χέρια μου σ' αγγίζουν νοερά

μέσα στο απόλυτο σκοτάδι περιμένοντας

τη λύτρωση στην αγκαλιά του ονείρου.