Ούτε χαραμάδα
δεν άφησα ανοιχτή.
Η πόρτα έκλεισε πίσω της
ό, τι δεν μπορεί ν' αντέξει
η ψυχή του ανθρώπου.

***********

Ναι, ούτε χαραμάδα.
Αλλωστε γιατί.
Ποιος αντέχει
να μοιραστεί με σένα
τον πόνο της ψυχής σου.

***********

Ούτε χαραμάδα
για να μην μπει
το φως του φεγγαριού
το άρωμα του δειλινού
και δακρύσει τ' αστεράκι.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μάζεψα ξύλινες αναμνήσεις
που σάπιζαν χρόνια στην ψυχή μου.
Ανοιξα εκείνο το παλιό πηγάδι
στην άκρη της αυλής.
Είχε κι αυτό στερέψει από καιρό.
Ολα γύρω μαραμένα...
Αλλοτε η αυλή μοσχοβολούσε
σμύρνα και βασιλικό.
**********
Αδειασα στο σκουριασμένο κουβά
όλες τις αναμνήσεις που φώλιαζαν
πεισματικά μεσ' την ψυχή μου
και το έριξα στο βαθύ πηγάδι.
Το έκλεισα μ' ένα λουκέτο σκουριασμένο
που το κλειδί του είχε χαθεί από καιρό.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Ηταν ζεστή εκείνη
η μέρα του Αυγούστου.
Ενα χαμηλό σύννεφο είχε αγκαλιάσει
το νησί από νωρίς.
Η υγρασία κολλούσε απαίσια
πάνω στα ιδρωμένα μας κορμιά.
**************
Θυμάσαι; Αναζητήσαμε λίγη δροσιά
στην ακροθαλασσιά.
Ξαπλώσαμε πάνω στη νοτισμένη άμμο.
Κρατώντας σου σφιχτά το χέρι
κοιτούσαμε τ' αστέρια που λαμπιρίζανε
πάνω στ' ασημοποίκιλτα νερά του Ιονίου.
***************
Εκεί μας βρήκε η αυγή.

***************
Ενα αστεράκι ξεχάστηκε να πάρει
το δρόμο της επιστροφής.
Το γλυκοχάραμα το βρήκε
να κοιτά κατάματα τον ήλιο
την ώρα που έριχνε τις πρώτες του ηλιαχτίδες.
Ξελογιασμένο χάθηκε
στη φλογερή καυτή αγκαλιά του.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Νόμισα πως ήταν θάλασσα
το βαθύ γαλάζιο των ματιών σου
και χάθηκα για πάντα
σε βάθη αμέτρητα
χωρίς φραγμούς και όρια.

Μπερδεύτηκα
στα φύκια σου
μάτωσα σώμα και ψυχή
παλεύοντας να διώξω μακρυά μου
τους αχινούς που μου' φραζαν
το δρόμο της επιστροφής.

Δεν ξέρω αν ποτέ τα καταφέρω
να ξαναβγώ στην επιφάνεια.
Ομως θα παλέψω
με νύχια και με δόντια
να σπάσω τα δεσμά σου.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μοναξιά

Το κλειδί
με το γνώριμο
μονότονο ήχο
γυρίζει στην κλειδαριά.
**********
Η πόρτα ανοίγει.
********
Πνιγμένα όλα
στο σκοτάδι...
στη σιωπή...
*******
Ανάβω το φως...
Κανείς...
Τα βήματά μου
αντηχούν
στο άδειο σπίτι.
********
Το ραδιόφωνο
σανίδα σωτηρίας
μια φωνή
να σπάσει τη σιωπή.
********
Ενα τραπέζι
τέσσερις καρέκλες
ένα άδειο πιάτο...
********
Δωμάτια βουβά
ένα κρεββάτι
στρωμένο μόνο...
********
Ξαπλώνω
βυθίζομαι στο σκοτάδι
στην απόλυτη σιωπή
με την ελπίδα
να γεμίσει το σπίτι
ξανά ζωή...
στα όνειρά μου.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Ηλιαχτίδα

Μια άταχτη τσαχπίνα ηλιαχτίδα
τρύπωσε κλεφτά από τις γρίλιες
άγγιξε τα βλεφαρά μου απαλά
και μου είπε καλημέρα.
************
Απλωσα το χέρι μου
δεν ήσουν πλάι μου.
Η ηλιαχτίδα χάθηκε
μέσα σε σύννεφα.
************
Ανοιξα το παράθυρο
ο ήλιος είχε χαθεί
μαζί και η ηλιαχτίδα.
Η μέρα ξεκινά συννεφιασμένη.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Νυχτερινή Επίσκεψη

Μονότονος ο ήχος της βροχής
με νανούρισε γλυκά...
Ενα σύννεφο με πήρε αγκαλιά
και με ταξίδεψε μέσ' τη βροχή.
***********
Τι κρίμα το κουδούνι χτυπά επίμονα.
Ποιός να' ναι τέτοια ώρα.
Ανοίγω.
Εσύ! Πώς είναι δυνατόν
μετά σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Με το ίδιο εκείνο γλυκό χαμόγελο
που κάποτε μου' κλεψε νου και καρδιά.
Απλώνεις το χέρι... Ενα μπουκέτο ανεμώνες!
*****************
Διστάζω...η ματιά μου πέφτει
στις ξεραμένες ανεμώνες
που μου' χες κάποτε προσφέρει.
-Σε παρακαλώ τις μάζεψα
με κόπο και με κίνδυνο
πάνω από το βράχο εκείνο τον απόκρημνο.
Θυμάσαι; Εκεί που γκρεμίσαμε κάποτε τα όνειρά μας.
Ηρθα για μια συγνώμη.
Υπάρχει λίγος χρόνος για μια καινούρια αρχή.
Τι ειρωνεία θεέ μου!
Ανοίγω το στόμα...φωνή δεν έχω.
Ολα πνιγμένα στο σκοτάδι.
Ψεύτικα σαν παραμύθι.
Μια αστραπή φωτίζει το άδειο μου κρεβάτι.
Ανοίγω τα μάτια. Οχι πάλι θεέ μου!
Πότε θα πάψω να ονειρεύομαι.
Βαρέθηκα τα όνειρα...τα παραμύθια...
Το σήμερα να ζήσω θέλω.
Οσο σκληρό κι αν είναι!

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ