Την ψυχή μου

ψάχνω να δω

σε μαγικό καθρέφτη.

Μάταια!

Αϋλη, αόρατη, αινιγματική.

***********

Τίναξα τα πινέλα μου

για να τη ζωγραφίσω

βουτηγμένα άτακτα

σε κόκκινες, κίτρινες ανταύγειες.

Κέντισα κάτω από γαλάζιο ουρανό

πολύχρωμα, ανώνυμα λουλούδια

μα όχι την ψυχή μου.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Πεφταστέρια

Η νύχτα ντύθηκε αστέρια.

Υγρή άμμος αγκαλιάζει

το πονεμένο μου κορμί.

Εναστρος ο ουρανός

ασήμωσε τη θάλασσα.

**********

Πεφταστέρια χάνονται

στ' ασημένια γαλάζια κύματα.

Απλώνω μάταια τα χέρια μου

να τα δεχτώ στην αγκαλιά μου

μα εκείνα προτιμούν εσένα, θάλασσα!

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Ιστός Αράχνης

Ψαλίδι κοφτερό

πήρα να κόψω

τεράστιο ιστό

που ύφαναν αράχνες

στην πόρτα της ζωής μου.

********

Χρόνια πολλά

τη λεία τους παγίδεψαν στο παρελθόν

με την υφαντική τους τέχνη

σφραγίζοντας νέους ορίζοντες στη ζωή.

*******

Μα τη στιγμή

που έκοβα τα νήματα

μαύρη, τεράστια

φαρμακερή αράχνη

με δάγκωσε

χύνοντας στο αίμα μου

το δηλητήριό της.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Τα χρόνια κυλούν γρήγορα.

Μη λυπάσαι, η ζωή σε κάνει σοφό.

Σε μαθαίνει να γερνάς ήρεμα.

Να μη έχεις απαιτήσεις.

Να μη ζητάς τίποτε από τον κόσμο.

Να γεμίζεις τη μοναξιά σου

με ο, τι όμορφο έχει απομείνει στη ζωή.

******************

Σε μαθαίνει να δίνεις χωρίς να παίρνεις.

Ν' αγαπάς χωρίς αντίκρισμα.

Να ρουφάς κάθε μικρή χαρά.

Να χαμογελάς γιατί σε ξύπνησε μια ηλιαχτίδα

που μπήκε λαθραία στο κρεβάτι σου.

Να στέλνεις ένα φιλί στο φεγγάρι

τη στιγμή που κλείνεις τα παράθυρα.

Να ζεις κάθε στιγμή, κάθε λεπτό

γιατί μπορεί και να' ναι η τελευταία.

ΝΟΣΤΛΑΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Η Βαρκούλα

Σε χάρτινη βαρκούλα

φορτώσαμε τα όνειρά μας

για το ταξίδι της ζωής.

Μια χάρτινη βαρκούλα

σαν αυτές που φτιάχναμε

σαν ήμαστε παιδιά.

*******

Το ταξίδι στον έρωτα, στη ζωή

έμεινε ανεκπλείρωτο.

Η βάρκα βούλιαξε

και μας παρέσυρε

στο γαλάζιο βυθό της.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Εφυγες

Εφυγες...

Εφυγες για πάντα...

Ψάχνω να βρω τρόπο

να ξανασμίξουμε.

********

Θα' θελα να γίνω

σπόρος λεμονιάς

να με φυτέψουνε

στο νεκρό κορμί σου

ν' αναδυθώ

μεσ' από τα σπλάχνα σου

κι έτσι αντάμα

να βγούμε

στο φως της μέρας.

*********

Την άνοιξη

λεμονανθοί

θα σκορπίζουνε

στη νοτισμένη γη

το άρωμά μας.

*********

Τα κλαδιά της

σφιχταγκαλιασμένα

θα δίνουνε καρπό

καρπό αιώνιο!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Αγνωστος...

Πώς να σ’ ονειρευτώ;
Η εικόνα σου από τη μνήμη
έχει χρόνια σβήσει…

Ο χρόνος αδυσώπητα σκληρός
στο πέρασμά του χάραξε
σημάδια ανεξίτηλα
στο πρόσωπο…στο σώμα…στη φωνή…

Δεν είσαι πια εσύ
ο νιος που γνώρισα
ο νιος που αγάπησα
είσαι ένας άγνωστος
μέσα στο πλήθος
ανίκανος να προξενήσεις
εκείνο το τρελό φτερούγισμα στο στήθος
όταν μ’ άγγιζες.