Ξωκλήσι.

Βρήκα αυτό

που αναζητούσα

από καιρό

σ' ένα ξωκλήσι

φτωχικό, λιτό

κι απόμερο.

Σκαρφλωμένο

σε βράχο

απόκρημνο

στην αγκαλιά

γαλάζιας

θάλασσας.

Γαλήνη θεϊκή!

Παλιές εικόνες

μισοσβησμένες

απ' τον καιρό

στολίζουν

τους υγρούς τοίχους

της εκκλησιάς.

Λίγα κεράκια

τρεμοσβήνουνε

στο καντηλέρι.

Ισως, εκεί μπορείς

να συναντήσεις

το Θεό.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΚΙΩΝ

Ενα αστεράκι

κρεμάστηκε

από το βλέφαρο

του ασημένιου φεγγαριού

και μου' γνεψε

πως αν μια μέρα

το φεγγάρι το προδώσει

ν'ανοίξω τα χέρια μου

για να δεχτώ τ' ασημένιο φως του

κι αυτό θα μου κρατάει συντροφιά

τα σκοτεινά, μοναχικά μου βράδια.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Σύννεφα μαύρα

κάναν τη μέρα νύχτα.

Οι πρώτες στάλες της βροχής

ακούγονται μονότονα

πάνω στον τσίγκο

σαν εκκρεμές

που μας μετρά

το χρόνο της ζωής μας.

Βαρύ φορτίο

η μοναξιά

τις σκοτεινές

τις βροχερές

ημέρες του χειμώνα.

Τη συντροφιά

στα ονείρατα

γυρεύω.

Ο ύπνος

μαγικό ραβδί

που σε ξαναγυρνά

σε χρόνια περασμένα.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Στη Μάνα μου

Σαν σήμερα πριν 12 χρόνια

έφυγες για το ταξίδι

που δεν έχει γυρισμό.

Η σκιά σου πλανιέται παντού

το άρωμά σου, ο ήχος της φωνής σου

δεν έφυγαν ποτέ από το σπίτι.

Η κάμαρη σου άθικτη όπως την άφησες

τη μέρα εκείνη του αποχωρισμού.

Τι κι αν δεν είσαι εδώ.

Η παρουσία σου στη μνήμη μου

θα είναι πάντα ζωντανή.

Η αγάπη στην καρδιά μου ανέγγιχτη.

Συχνά κοιτώ τα σύννεφα και ψάχνω

τη μορφή σου...κάπου εκεί...

θα ταξιδεύει η ψυχή σου...

νιώθω πως μας προσέχεις όπως πάντα

με αγάπη και αφωσίωση.

Ηξερες μόνο να σκορπάς

θύελλες και ανέμους.

Πάντα σου άρεσαν

τα γκρίζα σύννεφα

γιατί προμήνυαν την καταιγίδα.

Σ' αγριεμένα κύματα

σκορπούσες χωρίς συναίσθημα

χωρίς κανένα δισταγμό

χωρίς ντροπή και δέος

ό, τι απλόχερα μου΄χες ταγμένο.

Χάθηκες μέσα σε αστραπές και σε βροντές.

Η καταιγίδα έσβησε τα ίχνη σου.

Ούτε στιγμή δε σκέφτηκες

να στείλεις μια συγνώμη.

ΝΟΣΤΟΛΓΙΚΕς ΝΟΤΕΣ

Αν μπορούσα

τ' όνομά σου

να χαράξω

στα χρυσοποίκιλτα

φύλλα του φθινοπώρου

τη στιγμή

που πέφτουν

στις ρίζες των δέντρων

υφαίνοντας

πολύχρωμο χαλί.

Το πρώτο

δροσερό αγέρι

του γιαλού

θα σκορπίσει

τ' ονομά σου

σε κάθε

κρυφή γωνιά

της γης.

Αχ! Μονάχα αν μπορούσα!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Σκιές

Σκιές αόρατες

αγγίζουν τις γωνιές του σπιτιού.

Σκιές αθόρυβες

χαμένες μεσ' το χρόνο.

Εχουν να πουν πολλά

αλλά σιωπούν...

Ακούω τα αέρινα βήματα τους

παρακολουθώ τις κινήσεις τους.

Το παρελθόν περνά

σαν κινηματογραφική ταινία.

Φιγούρες έρχονται και χάνονται

σε σκοτεινές υπόγειες στοές

χωρίς μιλιά, χωρίς συγνώμη.

Θέλουν μα δεν μπορούν.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ