Μη με ξεχνάς

αν είσαι ακόμα στη ζωή.

Μη με ξεχνάς

θάνατος είναι λησμονιά.

Αν με θυμάσαι ακόμα

έλα να με' βρεις

στα όνειρά μου

όταν η νύχτα

μ' αγκαλιάσει...

Πόσα ατέλειωτα

ταξίδια ονειρεμένα

πιασμένοι χέρι-χέρι

όπως παλιά, θυμάσαι

θα κάνουμε μαζί

σε τόπους μακρινούς

εξωτικούς, ανύπαρκτους

στον κόσμο τούτο.

Ελα λοιπόν σε περιμένω

τη νύχτα αυτή

κι αν έρθεις στ' ονειρό μου

ποτέ να μη ξυπνήσω.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Τα "πρέπει" σας

μου' κλεψαν

χαρές και μέρες

της ζωής μου.

Του ρολογιού τους δείκτες

θα γυρίσω πίσω

διαγράφοντας τα "πρέπει" σας

να ξαναζήσω τη ζωή μου.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Δάκρυ

Σταμάτησε ο χρόνος.

Αλλαξε χρώμα ο ουρανός.

Ο ήλιος κρύφτηκε δειλά

μη και φανεί το δάκρυ

που πάγωσε στο μάγουλο

έτσι...για να θυμίζει

τη μέρα που δραπέτευσες.

Η πόρτα έμεινε μισάνοιχτη.

Δε θέλησα το παρελθόν να σβήσω.

Ητανε ίσως λάθος μου

να κρυφτώ πίσω

από όνειρα χωρίς παρόν και μέλλον.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μη μιλάς

άκου...

το θρόισμα των φύλλων

το πάφλασμα των κυμάτων

τα τιτιβίσματα των πουλιών

και κοίτα με στα μάτια.

Χαμένος στη σιωπή

στους ήχους της φύσης

ίσως ξεχωρίσεις

τους χτύπους

της τρελής καρδιάς μου.

Στα μάτια μου

ίσως διαβάσεις την ψυχή μου.

Στο άγγιγμά μου

ίσως νιώσεις

το ρίγος του έρωτα

να διαπερνά το κορμί σου

να γίνεται ένα με το δικό μου κορμί.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Εφιάλτης

Βρέθηκα ξαφνικά

κλεισμένη

σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο.

Σηκώνω το ακουστικό

σχηματίζω έναν αριθμό

στην άλλη άκρη

της γραμμής, νεκρική σιγή.

Βάζω στη θέση του

το ακουστικό

προσπαθώ να βγω

η πόρτα μένει κλειστή.

Πανικόβλητη χτυπώ το τζάμι.

Κανείς...Παντού ερημιά.

Κάνω να φωνάξω

φωνή δεν έχω.

Ανοίγω τα μάτια μου.

Βγαίνω από τον εφιάλτη, μουδιασμένη.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Συνάντηση

Σκίρτημα χαράς

στο βάθος του δρόμου

διαγράφεται

η σιλουέτα σου

χαμένη

στην άβυσο του χρόνου.

Η καρδιά χτυπά γοργά.

Τα πόδια παραλύουν.

Προσπαθώ να τρέξω

μένω καρφωμένη!

Προσπαθώ να φωνάξω

φωνή δεν έχω!

Κάπου στη στροφή

του δρόμου

χάνεσαι

μαζί κι η ελπίδα

να σε ξαναδώ

να σ' αγγίξω.

Τα μάτια βουρκώνουν.

Η καρδιά σπαρταρά

ανίκανη να φτάσει

την εικόνα σου

χαμένη

σε θολό τοπίο!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Ξέφωτο

Σουρουπώνει.

Γκρίζες ώρες μοναχικές

βαραίνουν την ψυχή.

Ψιλόβροχο.

Κλείνω την πόρτα πίσω μου.

Πετώ τα κλειδιά.

Ο δρόμος έρημος, σκοτεινός

βαδίζω στη βροχή

γυρεύω στο σκοτάδι κάποιο ξέφωτο.

Ισως εκεί με περιμένει...

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ