Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Κρυώνω!




Πόσο κρυώνω θεέ μου!
Μου στέρησες τη ζεστασιά
που έβρισκα στην αγκαλιά σου.
Εφυγες σαν κλέφτης!
Δεν τόλμησες να με κοιτάξεις στα μάτια.
Δεν τόλμησες να δώσεις μια εξήγηση
στον άνθρωπο που είχες ορκιστεί…
Αιώνια αγάπη!
Πόσο κρυώνω θεέ μου!
Και ξέρεις γιατί;
Εχασα το πολυτιμότερο αγαθό.
Την πίστη μου στον άνθρωπο!
Εμεινα μόνη και κρυώνω.
Φοβάμαι το αύριο!
Φοβάμαι που γερνάω ολομόναχη.
Φοβάμαι την απόλυτη σιωπή μέσα
στο παγωμένο άδειο σπίτι.
Κοιτάζω τον ήλιο και ζητιανεύω
λίγη ζεστασιά.
Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό
να με ξυπνήσουν πρωί…πρωί…
οι πρώτες ηλιαχτίδες!

4 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Ή βρίσκεις άλλη αγάπη, ή μένεις με την παγωμένη μοναξιά. Μόνο που η αγάπη δύσκολα μένει για (πάρα) πολύ, ενώ η μοναξιά κάνει αρμένικη βίζιτα...!
Για να έχει ξύλα να καίει η αγάπη, θέλει κοφτερό τσεκούρι και δυνατά μπράτσα...

Ρένα είπε...

Ετσι όπως το λες. Αρμένικη βίζιτα!
Δυνατά μπράτσα δεν έχω πια ούτε τσεκούρι. Ετσι η μονξιά θα'ναιεδώ!

Μαρια Νικολαου είπε...

Ακριβώς, δεν τολμησε να δώσει εξηγήσεις........

Ρένα είπε...

Οταν δεν μπορείς να εξηγήσεις τη στάση σου φεύγεις σιωπηλός!