Κυριακή, 27 Απριλίου 2014


Πόσες φορές
αγναντεύοντας τον ωκεανό
από την άκρη του γκρεμού
αισθάνθηκα το χέρι σου
 να με σπρώχνει στο κενό!
Με συγκρατούσες όμως.
Ηθελες να συνεχίσεις να με πληγώνεις
δεν σου έφταναν οι πληγές της ψυχής
που αιμορραγούσαν δίχως τέλος.
Το απολάμβανες!
Κι εγώ η τρελή σε άφηνα να με πληγώνεις.
Ηρθε η στιγμή όμως που αν δεν το κάνεις ΕΣΥ.
Θα φύγω μόνη.
Και τότε θα’ ναι πολύ αργά για σένα!


Ρ.Β.

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Μια φορά σε σπρώχνει... και η πτώση αυτή σε ματώνει για πάντα ...

Ρένα είπε...

Ακριβώς Μαρία μου ....δεν χρειάζεται δεύτερη.

Apokalipsis999 είπε...

Έρωτας που πληγώνει και ακροβατεί στο γκρεμό, δεν είναι έρωτας αλλά δαμόκλειος σπάθη που προκαλεί τρόμο! Η μοναξιά γίνεται έτσι, μονόδρομος...

Καλή Πρωτομαγιά.

Ρένα είπε...

Apokallipsis. Καλημέρα και καλή Πρωτομαγιά.Συμφωνώ γι' αυτό επέλεξα τη μοναξιά.