Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013


Ο ουρανός έχασε το γαλάζιο του.
Μαύρα σύννεφα σκέπασαν την ελπίδα
να ξαναφανεί ο ήλιος και το φεγγάρι.
Το καΐκι μπάζει από παντού.
Πώς ν’ αποφασίσεις ολομόναχη
να το εγκαταλείψεις με τη μικρή σωσίβια βάρκα.
Να πέσεις στα αγριεμένα κύματα
που περιμένουν ανυπόμονα να σε καταπιούν,
να σε εξαφανίσουν για πάντα
από αυτό που λέγεται ζωή.

Ισως και να’ ναι μια απάντηση στην πρόκληση.
Θα παλέψω κι ό,τι προκύψει.

Ρ.Β.

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Moυ θύμισες ένα μικρό μου ποίημα.
"Ξύλινη βάρκα βρέθηκε σπασμένη σε αγριεμένα κύματα.
Πνιγμένα συναισθήματα λιμνάζουν ακόμη"


Καλημέρα Ρένα μου πολύ όμορφο το ποίημά σου

Ρένα είπε...

Σ' ευχαριστώ Μαρία μου. Αντανακλά την ψυχική μου τρικυμία τον τελευταίο καιρό.

Apokalipsis999 είπε...

Ή δέχεσαι την πρόκληση, ή το τέλος... Η πρόκληση είναι μονόδρομος κι ας δείχνει εξαιρετικά δύσκολη!

Ρένα είπε...

Φυσικά...Προτιμώ την πρόκληση. Αν όχι δεν αποδέχεσαι την ίδια τη ζωή.
Την Καλημέρα μου.