Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Δεν μπόρεσα
ποτέ να καταλάβω
αν χάθηκε ο ήλιος
πίσω από τα ψηλά βουνά
ή τα βουνά έκρυψαν τον ήλιο
και χάθηκε το φως
από τον τόπο τούτο.
.............
Ομως ούτε για μια στιγμή
δε χάθηκε η ελπίδα
μια μέρα να σηκωθεί ψηλά
και να γεμίσει τα σκοτάδια, φως
να ζεστάνει τα παγωμένα
κορμιά των καταφρονεμένων.
ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

6 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Kρύφτηκε γιατί ο ίδιος το θέλησε.
Ηταν μια ευκαιρία να μην μας βλεπει...

Καλό μεσημέρι Ρένα μου

Ρένα είπε...

Λες Μαρία να είναι έτσι; Αν ναι πρέπει να πάμε να κρυφτούμε από ντροπή και εμεις.Καλό απόγευμα Μαρία μου.

ΜΕΛΙΤΑ είπε...

Ρενάκι μου τον χειμώνα μπορεί ο ήλιος να αργεί ν΄ ανατέίλειαλλά πάντα εμφανίζεται λαμπρός και ζεστός φέρνοντας τη ελπίδα.

Ρένα είπε...

Μακάρι να' ταν όπως τα λες. Αλλά νομίζω ότι τον διώξαμε εμείς.Συμφωνώ ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Φιλάκια.

Γιάννης Παππάς είπε...

Ρένα μου οι άνθρωποι ψάχνουν να δουν το φως με λάθος μάτια δε χάθηκε το φως απλά εμείς γίναμε τυφλοί

καλό σου ξημέρωμα

Ρένα είπε...

Γιάννη μου έχεις απόλυτο δίκιο δε βλέπουμε όχι γιατί ο ήλιος μας ξέχασε αλλά εθελοτυφλούμε από αδιαφορία; ή από άγνοια; Δεν ξέρω τι να πω. Καλησπέρα.