Ταξίδεψα σε μια ψαρόβαρκα
με συντροφιά τ’ αστέρια, το φεγγάρι.
Μου έδωσαν πολλές φορές το χέρι
και μου’ γνεψαν από ψηλά
πως θα’ ναι πάντα δίπλα μου
να μου φωτίζουν το δρόμο στις δύσκολες στιγμές.

Εχεις ποτέ προσέξει πόσο όμορφο
είναι το φεγγάρι όταν σου χαμογελά;
Εχεις μαζέψει μέσα στις φούχτες σου
τόσα πολλά μαργαριτάρια να σου φωτίζουν
το δρόμο της ζωής;

Ητανε όμως  δύσκολο όταν μαύρα σύννεφα
σκέπαζαν τον ουρανό και έπρεπε να συνεχίσεις
στο σκοτάδι το ταξίδι σου παλεύοντας
με κύματα πελώρια που σε οδηγούσαν
για πάντα στο βασίλειο του βυθού.

Ρ.Β.

Με ένα δισάκι στον ώμο
ένα δισάκι γεμάτο μικρά…μικρά… δωράκια
μιας ολόκληρης ζωής
κουρασμένη αλλά γεμάτη μέρες
αντικρύζω την κόκκινη γραμμή.

Σπάνια προσεγγίζεις το τέλος του δρόμου
με ικανοποίηση όταν πίσω σου αφήνεις
το απόλυτο μηδέν…το απόλυτο τίποτε.
Όμως προχωράς γνωρίζοντας
ότι δεν υπάρχει πισωγύρισμα.

Ρ.Β.

Μικρά…μικρά… διαμαντάκια
μάζευα και τα έκρυβα προσεχτικά
σε σακουλάκια γεμάτα αρώματα.
Το άρωμά τους γέμιζε τη ζωή μου.

Αρώματα από λεβάντα, τριαντάφυλλο
σμύρνα και βασιλικό.

Ποτέ δεν πίστευα πως μια μέρα
θα έχαναν ξαφνικά το άρωμά τους
και θα τα πετούσα στα άχρηστα
μαζί με τα πολύτιμα διαμαντάκια.

Ρ.Β.

Πόσο ανόητη υπήρξα!
Σε κοίταζα…σε χάιδευα…
Μα ξέχασα να διαβάσω
την πίσω σελίδα που έκρυβες επιμελώς.

Όταν σε κοίταζα  προσπαθούσα συχνά να συλλαβίσω
εκείνα τα κρυφά κομμάτια της ψυχής σου.
Τσαλακωμένες σελίδες…σελίδες δυσανάγνωστες
γεμάτες ακαταλαβίστικα γράμματα.

Τώρα ξέρω τι έκρυβες σε κείνα τα κρυφά μέρη
της ψυχής σου. Μα είναι τόσο αργά!
Προσπαθώ χρόνια  να σβήσω
με γομολάστιχα το παρελθόν.

Ρ.Β

Ηταν εκείνη την ώρα
που τρεμοσβήνουνε τ’ αστέρια
για να χαθούν σιγά-σιγά με το πρώτο χάραμα.
Αφησες το χέρι μου και μου είπες:

-Φεύγω!

Το ήξερα από την αρχή πως ο έρωτας αυτός
ήταν τυλιγμένος στην ομίχλη.
Τίποτε δεν ήταν ξάστερο
τίποτε δεν ήταν αληθινό.

Εφυγες…Χωρίς να γυρίσεις ούτε μια στιγμή
να κοιτάξεις πίσω σου, με το κεφάλι σκυφτό.

Κοίταξα με δάκρυα στα μάτια τον ουρανό
και παρακάλεσα το μικρό μου αστεράκι
να μη φύγει και χαθεί με τη χαραυγή.
Μάταια! Αύριο πάλι μου είπε τρεμοσβήνοντας.
Και χάθηκε στον απέραντο γαλάζιο ουρανό.

Ρ.Β.

Συννεφάκι

Εσύ που ταξιδεύεις
εκεί ψηλά
ανάμεσα στα σύννεφα
πες μου αν με θυμάσαι.

Εσύ που ορκιζόσουνα
πως θα’ σαι πάντα πλάι μου
που ήσουνα στις δύσκολες στιγμές μου;

Βαριά… ασήκωτη η μοναξιά.
Σ’ αναζητώ κάθε λεπτό…κάθε στιγμή.
Το νιώθεις;

Ένα συννεφάκι πέρασε.
Μια σταγόνα βροχής κύλησε στο μάγουλό μου
κι ήταν σαν να μ’ άγγιξες απαλά
και στέγνωσες το δάκρυ.

Ρ.β.

Αγναντεύοντας πίσω από το παράθυρο
τις ανθισμένες αμυγδαλιές
καλωσορίζω τα πρώτα χελιδόνια
που φέρνουν την άνοιξη.

Πόσο θα’ θελα να ήμουν
τη στιγμή αυτή σε κείνο το σπίτι το ενετικό
μέσα στο καντούνι και να κοιτάζω από ψηλά
τους διαβάτες να περνούν βιαστικά
κάτω από τις πολύχρωμες ομπρέλες τους!

Εβρεχε τόσο συχνά που τα καντούνια
μύριζαν βροχή ακόμα και τις μέρες
που ο ήλιος έλαμπε προσπαθώντας
να στεγνώσει την υγρασία που σε τρυπούσε
βαθιά ως τα κόκαλα.

Κοιτάζω τον ουρανό…
Ένα γκρίζο σύννεφο γεμάτο βροχή
πέρασε ξαφνικά  σαν τεράστιο σφουγγάρι
κι έσβησε μνήμες που μου πληγώνουν την ψυχή.

 

Ρ.Β.