Αδειασμα ψυχής

ο στίχος.

Αστείρευτη πηγή

τα συναισθήματα

σου κόβουν την ανάσα.

Σκιές από το χτες

γεμίζουνε τη μοναξιά μου.

Σκιές χωρίς μιλιά

περνούν αθόρυβα μπροστά μου.

Απλώνω το χέρι

να σ' αγγίξω

να χαϊδέψω

τα γκρίζα σου μαλλιά.

Μάταια.

Η σκιά σου

γλιστρά

χάνεται

στην άβυσσο

του χρόνου.

Να' ξερες

αλήθεια

πόσο πολύ

μου λείπεις!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Εκεί που η θάλασσα

συναντά τον ουρανό

πελώριο σύννεφο

όμοιο άσπρο άτι

προβάλλει δειλά.

Τα χέρια απλώνω

να το φτάσω

να τ' αγγίξω

να ταξιδέψω

στη ράχη του.

Το φτάνω!

Το αγκαλιάζω!

Πετώ!

Το κορμί

ταξιδεύει

τη ζωή.

Που είναι όμως

η ψυχή;

Να την αγγίξω.

Να την ψηλαφίσω.

Να τη νιώσω.

Αφού αυτή

θα συνεχίσει

το ταξίδι μακριά

από το κορμί!

Ηχοι Κοχυλιών

Μας πλάνεψε

το χρώμα της.

Νομίζαμε πως ήτανε χρυσός

και κτίσαμε ερωτική φωλιά

στην άμμο!

Στη γαλάζια

απεραντοσύνη

της θάλασσας

βρήκα

γαλήνη

ομορφιά.

Αλμύρα και φύκια

σκορπίζουν

στον αγέρα

άρωμα μεθυστικό.

Η ματιά χάνεται

στο γαλάζιο άπειρο

του παρελθόντος.

Η φαντασία

σε γυρνά πίσω

σε μέρες χαρούμενες

μέρες ευτυχισμένες

την ώρα που ο ήλιος

ρίχνει χρυσαφένιες ανταύγιες

στον απέραντο ωκεανό.

Ξάφνου ένα μαύρο σύννεφο

σκεπάζει τον ήλιο

όλα χάνονται μεμιάς

σε μαύρο πέπλο τυλιγμένα.

Ο ήλιος ξεπροβάλλει γρήγορα

διώχνει μακριά

το μαύρο σύννεφο

οι ηλιαχτίδες

σε τυλίγουν πάλι στη ζεστή

τρυφερή τους αγκαλιά.

Ηχοι Κοχυλιών

Τη Μυρτιά μου

κατέβηκα

στον κήπο να ποτίσω

Ο ήλιος σκαρφάλωνε

κόκκινος σαν τη φωτιά

σιγά, σιγά στον ουρανό

φωτίζοντας την καταπονημένη γη.

Την πότισα. τη σκάλισα

και κάθησα στη ρίζα της

το θρόισμα των φύλλων της

το τρίξιμο των κλαδιών της

ν' ακούσω και να της πω

τον πόνο που' χω

βαθιά μεσ' την καρδιά.

Το απαλό, δροσερό, πρωινό αγέρι

ήρθε να μου χαϊδέψει τα μαλιά

κι ήτανε το χάδι τόσο απαλό

που θάρρεψα πως ήσουνα εσύ!

Φθινοπωρινά Φύλλα

Ψηλαφώ

σκιές μεσ' το σκοτάδι.

Βαδίζω σε άγνωστες σπηλιές

εκεί που κρυστάλλινοι σταλαχτίτες

σμίγουν μ' αστραφτερούς σταλαγμίτες

χαμένοι στις σιωπές αιώνων

στα έγκατα της γης.

Η σκιά του αρχανθρώπου

ενοχλημένη από τον απρόσκλητο επισκέπτη

πλανάται στους ήχους νερών

που γλύφουν υγρά τοιχώματα.

Εσύ που ταξιδεύεις

διασχίζοντας

γκρίζα σύννεφα

πεσ' μου αν με κοιτάς.

Εσύ που ταξιδεύεις

εκεί ψηλά ανάμεσα στ' αστέρια

αν είσαι άγγελος

έλα στο όνειρό μου.

Ανήμπορη εγώ

να φτάσω την ψυχή σου

στείλε μου

μήνυμα εσύ.

Πεσ' μου

πού είσαι

τι κάνεις

με ποιά μορφή

υπάρχεις;

Ετσι θε να σε βρω

σαν θα' ρθει

η ώρα

η δική μου

η ευλογημένη.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ