Μονοπάτια ζωής!

Πήρα εκείνο το μονοπάτι το μοναχικό.

Είναι η ώρα του δειλινού.

Συννεφιασμένος ο ουρανός.

Άδειο το μονοπάτι!

Μια υγρασία διαπερνά το κορμί

ένα ρίγος σε κάνει να ψάξεις ένα χέρι.

Να το σφίξεις και να περπατήσεις σιωπηλά.

Τα λόγια είναι τόσο φτωχά!

Ψιχάλες κυλούν στο πρόσωπό μου.

Δυο δάκρυα σμίγουν με τη βροχή.

Αφήνω το χέρι σου και χάνομαι μέσα στο σκοτάδι.

Δύση!

Νυχτώνει!

Σε λίγο ο ήλιος θα γύρει πίσω από τη γαλάζια θάλασσα.

Άλλη μια μέρα φτάνει στο τέλος της.

Είναι η ώρα που ο νους σου τρέχει στα περασμένα

όταν μαζί αναπολούσαμε τη μέρα που έφυγε

γεμάτη ευτυχία και όνειρα για ζωή.

Θυμάσαι;

Ο χρόνος κύλησε γρήγορα δεν μπορείς πια να ονειρεύεσαι.

Κοιτάζεις με θλίψη τον ήλιο να γέρνει στη δύση του

αλλά δεν ελπίζεις  ένα όμορφο ξημέρωμα.

Τα όνειρα τελείωσαν…

Συντροφιά σου η μοναξιά…η απουσία…το παρελθόν…

το άδειο κρεβάτι και ένα προσκέφαλο γεμάτο δάκρυα.

Ρ.Β.

Χαμένα όνειρα!

Νιώθω καθημερινά
να χάνω ό,τι όμορφο με συγκινούσε
με ενέπνεε να γράφω στίχους
για όλα αυτά που μας χαρίζει η φύση.
Το φεγγάρι…τ’ αστέρια…τη θάλασσα
το ηλιοβασίλεμα…τα δειλινά
και όλες οι μυρωδιές των λουλουδιών
που σκορπίζουν αρώματα σε τούτο τον ευλογημένο τόπο.
Κάθε φορά που νιώθω την ομορφιά της ζωής
και ευχαριστώ που ήρθα στον κόσμο για να χαρώ
ένα γκρίζο πέπλο απλώνεται μπροστά στα μάτια μου
για να χαθεί το όνειρο μέσα σε ένα αύριο αβέβαιο,
ένα αύριο γεμάτο αμφιβολία, ψεύτικες προσδοκίες,
για τον κόσμο που ξαφνικά γνώρισε την φτώχια…τη δυστυχία
από κακές επιλογές πολιτικών.
Πώς να χαρείς όταν τα παιδιά μας
δεν έχουν μέλλον στο τόπο αυτό και μας εγκαταλείπουν
ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή στα ξένα αφήνοντας πίσω τους
γονείς…παππούδες… με μια πενιχρή σύνταξη που δεν φτάνει
να ζήσουνε μια ζωή αξιοπρεπή!

Ρ.Β.

Να με θυμάσαι!

Αφού εσύ με ξέχασες
εγώ δε θα σ’ αφήσω ούτε στιγμή
να σβήσεις από τη μνήμη σου
τις μέρες που ζήσαμε ευτυχισμένοι.

Μυρτιά θα γίνω στην αυλή σου
δροσιά να βρίσκεις στη σκιά μου
τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
Χορδή κιθάρας θα γίνω
για να θυμάσαι τα τραγούδια
που τραγουδούσαμε
τα καλοκαίρια στην ακροθαλασσιά
κάτω από το σεληνόφωτο.
Τις κρύες μέρες του χειμώνα
Θα σε σκεπάζω νοερά
στέλνοντας με τα κύματα
τις πιο γλυκές στιγμές μας.

Ελπίδα!

Ο ήλιος έγειρε.

Είναι η ώρα που νιώθεις ένα βρόγχο

να σε σφίγγει στο λαιμό σαν να θέλει να σε πνίξει.

Μια μέρα ακόμα έφθασε στη δύση της χωρίς να φέρει

κάτι να σου ζεστάνει την ψυχή.

Ένα χέρι να σε αγκαλιάσει τρυφερά και να σου πει

τρυφερά στο αυτί…

-Μη φοβάσαι εγώ είμαι εδώ να σε κρατήσω αγκαλιά

ώσπου να ξημερώσει μια καινούρια μέρα

που ίσως φέρει την αλλαγή σε τούτο τον τόπο τον πολύπαθο!

Περιμένω το φεγγάρι…περιμένω το γαλάζιο του χρώμα

να λούσει την όμορφη τούτη χώρα.

Την Ελλάδα μας!!!

Το ημερολόγιο.

Το Ημερολόγιο.
Πάλιωσε πολύ!
Το ξεφυλλίζω με σεβασμό
αφού εδώ μέσα κάποτε σημείωνα τα όνειρά μου, τη ζωή μου!
Δεν ήξερα ότι δύσκολοι καιροί θα διέγραφαν
το ένα όνειρο πίσω από το άλλο!
Όμως ζωή χωρίς όνειρα γίνεται;
Δεν γίνεται!
Έτσι κι εγώ έγραφα λες και είχα
ένα μαγικό ραβδί που θα τους έδινε ζωή.
Το ξεφυλλίζω με σεβασμό αλλά και με απογοήτευση!
Σκίζω το ένα φύλλο μετά το άλλο με ένα πικρό χαμόγελο!
Στο τέλος έμεινε ένα λευκό!
Κράτησα μόνο ένα! Για να βάλω την τελεία.
Τσαλάκωσα όλα τα άλλα και τα έκαψα στο αναμμένο τζάκι!

Σκουπίδια!

Πόσα άχρηστα σκουπίδια

σε μια τόσο μικρή ζωή!

Μη τα αφήνεις να σαπίζουν και να πληγώνουν

μέρες που είναι πολύτιμες για μια καινούρια αρχή.

Μη τα σκαλίζεις, μη τα διαβάζεις, μη τα κοιτάς νοσταλγικά.

Μόνο πόνο και δάκρυα φέρνουν όταν σκαλίζεις

όνειρα που έχουν σαπίσει από καιρό.

Κοίτα μπροστά το μέλλον και χαμογέλα.

Αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα ηλιόλουστη!