Ακουσέ με!

Ξέρεις γιατί τα μάτια είναι δακρυσμένα;

Θέλω να αδειάσω την ψυχή μου

να πω το πόνο που με σφάζει νύχτα…μέρα…

μα  δεν υπάρχει κάποιος να με ακούσει.

Χάθηκαν οι άνθρωποι…χάθηκαν οι φίλοι

και ξέρεις γιατί;

Δεν αντέχουν να σε ακούσουν.

Ζουν τα δικά τους προβλήματα.

Κλείσαμε τις πόρτες της ψυχής μας!

Το Αστέρι μου!

Εφυγες βουτηγμένος στην σιωπή.

Δεν σου ζήτησα τίποτε.

Μου λείπει όμως κάθε μέρα και πιο πολύ

εκείνο το λαμπερό αστέρι που σου είχα χαρίσει.

Τώρα που όλα έχουν βουτήξει στο σκοτάδι

το θέλω πίσω μαζί και το φεγγάρι

για να φωτίζω στις σκοτεινές νύχτες

το άδειο μου δωμάτιο!

Κάποτε!

Πόσα μα πόσα ψέματα

σε μια τόσο μικρή ζωή!

Υποκρισία… ψεύτικα λόγια…

από ανθρώπους που νόμιζες αληθινούς φίλους.

Δεν ξέρεις πια ποιον να πιστέψεις, ποιον να εμπιστευτείς.

Σε ποιον να ανοίξεις την καρδιά σου

σε ποιον να πεις τα προβλήματά σου.

Χάθηκαν πια για πάντα εκείνοι οι άνθρωποι

που ήταν έτοιμοι να δώσουν και την ψυχή τους

για να σε στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές.

Αλλαξε ο κόσμος Μάνα.

Δεν υπάρχει πια εκείνη η παλιά γειτονιά

που μοσκοβόλαγε αγιόκλημα και γιασεμί!

Μπορεί να ήμαστε φτωχοί,

μα είχαμε καρδιά και αισθήματα.

Δεν υπάρχει πια η καλημέρα!

Είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων!

Αγγιγμα ψυχής!

Ήθελα

ν’ αγγίξεις την ψυχή μου.

Να με ανακαλύψεις διαβάζοντας

ό,τι έχω επιμελώς κρυμμένο

σε κείνο το μικρό τσεπάκι.

Ισως να έβρισκες ανεκτίμητα μαργαριτάρια

που δεν πωλούνται ούτε αγοράζονται

όσο λεφτά κι αν διαθέτεις.

Θα σου τα χάριζα μαζί με το κορμί μου

για μια ολόκληρη ζωή!

Σιωπές!

Δεν έμαθες ποτέ

να διαβάζεις τις σιωπές μου.

Να μ'αφουγκράζεσαι.

Πρέπει ν' αγαπάς πολύ

για να μπορείς να διαβάζεις σιωπές.

Σιωπές που κρύβουν αληθινό χρυσάφι.

Χρυσάφι που δεν λαμπιρίζει

μήτε αγοράζεται.

Μόνο αγάπη σου ζητά!

Δειλινό!

Δειλινό!

Μαγευτική στιγμή μα δύσκολη.

Είναι το τέλος της μέρας που φεύγει

χωρίς να φέρει τίποτε καινούριο

που θα άλλαζε τούτη τη μοναχική

χωρίς κανένα νόημα ζωή!

Είναι η ώρα που ανοίγω την πόρτα και δραπετεύω.

Καταφύγιο μου η ακροθαλασσιά.

Πόσες φορές δεν έγραψα στίχους στην άμμο

προτού χαθώ στην αγκαλιά του Μορφέα.

Παρακαλούσα το θεό να ονειρευτώ

ανθρώπους που αγάπησα πολύ

μα που δεν είναι πια ανάμεσά μας!

Ζωή!

Πάντα μου άρεσε να ζω

περπατώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Πόσο φτηνή και άχαρη θα ήταν η ζωή μας

αν δεν κερδίζαμε με κόπο και με κίνδυνο κάθε λεπτό.

Κοίταζα τα κύματα να παρασύρουν στον ωκεανό

όνειρα απραγματοποίητα!

Δεν με πείραζε!

Αύριο! Ισως αύριο!

Πόσα όνειρα κλείνει το αύριο

σκορπώντας φόβους, αμφιβολίες μα και χαρές!