Ζωή!

Πάντα μου άρεσε να ζω

περπατώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Πόσο φτηνή και άχαρη θα ήταν η ζωή μας

αν δεν κερδίζαμε με κόπο και με κίνδυνο κάθε λεπτό.

Κοίταζα τα κύματα να παρασύρουν στον ωκεανό

όνειρα απραγματοποίητα!

Δεν με πείραζε!

Αύριο! Ισως αύριο!

Πόσα όνειρα κλείνει το αύριο

σκορπώντας φόβους, αμφιβολίες μα και χαρές!

Η Τσεπούλα!

Τρύπησε εκείνη

η κρυφή τσεπούλα της ψυχής μου

όπου φύλαγα αγάπη και εκτίμηση

για φίλους, συγγενείς, γνωστούς.

Ξαφνικά την βρήκα αδειανή

είχαν μείνει κάτι ψίχουλα μονάχα.

Την έκλεισα με προσοχή μη τα χάσω και αυτά

κι άντε στις μέρες μας να την ξαναγεμίσεις!

Αναμνήσεις!

Πονάνε οι αναμνήσεις.

Ακόμα και αυτές που μας πλημμύριζαν χαρά.

Τα χρόνια κυλούν!

Οι χαρές της νιότης δεν θα ξανάρθουνε ποτέ.

Όμως η προδοσία, η αρρώστια, ο θάνατος  αγαπημένων

πονάνε και μας πληγώνουνε ακόμα πιο πολύ.

Ηλιοβασίλεμα!

Το χώμα μύρισε βροχή.

Η υγρασία διαπερνά το κορμί μέχρι το κόκαλο.

Βγήκα στο δρόμο

κοίταξα τον ουρανό

άπλωσα τα χέρια

πήρα αγκαλιά ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο

το φόρεσα μ’ ανατριχίλα

και χάθηκα σ’ ένα σκοτεινό δρομάκι

περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα.

 

Σαν παραμύθι!

Ας ήταν παραμύθι η αγάπη μας.

Ας ήταν ψεύτικα τα λόγια και οι υποσχέσεις.

Τα παραμύθια κλείνουν πάντα το όνειρο.

Όταν  τα μάτια δάκρυζαν

κοίταζα τον ουρανό και παρακαλούσα τα σύννεφα

να ρίξουν σταγόνες βροχές για να κρύψουν

τη πίκρα που έκρυβα βαθιά μες την ψυχή.

Πικράθηκα μα πάντα θα ευχαριστώ την τύχη μου 

που βρέθηκες στο δρόμο μου.

Τι θα είχα σήμερα να διηγούμαι αν η ζωή μου ήταν άδεια.

Ρ.Β.

 

Ψυχή μου!

Ανοιξα εκείνο το κρυφό

τσεπάκι της ψυχής μου

όπου φύλαγα κάτι υπόλοιπα

για τη στιγμή που θα είχα

μείνει απένταρη.

Το βρήκα άδειο

δεν είχε μείνει ούτε δεκάρα

για να ξεπληρώσω

τα λάθη της ζωής μου.

Ρ.Β.

Ψυχή.

Αγγιγμα ψυχής ο έρωτας.

Πόση ευτυχία... πόσο πόνο

και δάκρυα μπορεί να κρύβει.

Αν έρθει η στιγμή της προδοσίας

κλείνεις την πορτούλα της ψυχής

 πετάς το κλειδάκι σου στη θάλασσα

να το πάρουνε τα κύματα μακριά σου.

Θα πάψεις να πονάς... να δακρύζεις.

Μα τότε αλίμονο θα αναρωτηθείς

αν είσαι ακόμα στη ζωή

αφού θα έχεις κλειδώσει για πάντα την ψυχή σου.