Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ηταν φεγγαρόφωτο
μου έδωσες το χέρι
και μου ψιθύρισες γλυκά στ’ αυτί.
-Σ’ αγαπώ!
-Ελα να πετάξουμε
εκεί ψηλά στ’ αστέρια
σε ένα ταξίδι μαγικό
δίχως σταθμούς  και πίκρες.

-Κανείς δε θα μπορεί
να μας χωρίσει
παρά μονάχα ο θάνατος.
Σου έδωσα το χέρι
σου χάρισα την καρδιά μου
χωρίς κανένα δισταγμό
για ένα ταξίδι στα δύσκολα
μονοπάτια της ζωής.
Μα εσύ…
Στο πρώτο δύσβατο μονοπάτι
άφησες το χέρι μου
και χάθηκες σε πυκνή ομίχλη.

Και τώρα ολομόναχη
φωνάζω τ’ όνομά σου
γιατί φεύγοντας
ξέχασες να επιστρέψεις
την φτωχή καρδιά μου.

Ρ.Β.

Πήρα πινέλα… χρώματα…
και την παλέτα μου
να ζωγραφίσω
την χαμένη σου μορφή.

Πίσω από χίλιες ζωγραφιές
γύρεψα την εικόνα σου.

Μάταια!

Τίναξα τα πινέλα μου
μα μέσα σε κόκκινες και κίτρινες ανταύγειες
ζωγράφισα μια κατακόκκινη καρδιά
να στάζει μόνο αίμα.


Ρ.Β.

Γράμματα

Γράμματα…εκατοντάδες γράμματα…
Πια να σκίσω…
Πια να κρατήσω…
Αν τα κάψω είναι σαν να καίγω
ολόκληρη ζωή.

Κι όμως δεν θέλω πίσω μου
τίποτε ν’αφήσω.
Δεν θέλω να γίνω φτηνό ρομάντζο
σε χέρια ξένων
που δεν μ’ αγάπησαν ποτέ!

Ρ.Β.

Ασε με να ταξιδέψω
στα καταγάλανα νερά του ονείρου.
Δεν ξέρω αν το καράβι
θα με φέρει πίσω σε κείνες
τις χρυσαφένιες αμμουδιές
που μοσχοβόλαγαν αλμύρα.

Να μαζέψω ξυπόλητη στην χρυσαφένια άμμο
κοχύλια ποικιλόχρωμα
να ξανακούσω το τραγούδι του ωκεανού
να μάθω τα μυστικά που κρύβουν.

Ξύπνησα ναυαγός
πάνω σε κακοτράχαλα, απόκρημνα βράχια
μόνη σε τόπο αφιλόξενο
χωρίς ίχνος ζωής κανένα.

Ρ.Β.

Φεγγαρόφωτη βραδιά!
Κανείς δεν έμεινε ν’ απολαύσει…
ν’ αφουγκραστεί το κύμα να σπάει
στα όμορφα μα τόσο απότομα βράχια
της ακροθαλασσιάς!

Τ’ αστέρια  θα μου κρατήσουν συντροφιά
κι αυτή τη νύχτα στην έρημη παραλία.

Κοιτάζω τους αστερισμούς.
Εκείνο το λαμπρό αστέρι που φωτίζει
την Ελλάδα μας έχει χαθεί.
Συνήθως  χάνεται τελευταίο…
Θαμποχαράματα!

Είναι το αστέρι της Ελπίδας
για ένα καλύτερο αύριο στον ψεύτικο…
σκληρό αυτό κόσμο που ζούμε.

Ρ.Β.

Ημουν το αστέρι σου...

ο ήλιος...το φεγγάρι...

Αναρωτιέμαι 

τώρα πώς ζεις;

Βυθισμένος στο σκοτάδι;

Ρ.Β.

Στέγνωσε το μελάνι στο χαρτί.
Πάγωσαν τα αισθήματα.
Η σιωπή έγινε μακρόχρονη απουσία.
Η πένα βουβάθηκε…
Σβήνουν σιγά… σιγά  οι μνήμες μέσα στο χρόνο.

Άνοιξα ένα  παράθυρο στην ανατολή.
Σίγουρα οι πρώτες ηλιαχτίδες
θα ζεστάνουν τις μέρες που έρχονται
πιο φωτεινές από το χθες.

Ρ.Β.