Θυμάσαι εκείνο το μικρό κουτί;
Μου το είχες χαρίσει
και έκλεινε ό,τι πιο όμορφο
είχαν αγγίξει τα δάχτυλά μου.

Κατέβηκα το δειλινό στη θάλασσα.
Είναι η στιγμή που μια περίεργη μελαγχολία
πλημμυρίζει τη φύση μα και την ψυχή.
Μόνη μου συντροφιά κάτασπροι γλάροι.
Πετούσαν ξέγνοιαστοι στον ουρανό
αρπάζοντας στον αέρα μικρά κομματάκια τροφής
και χάνονταν για λίγο στο γαλάζιο στερέωμα.

Εκανα μερικά βήματα στα φιλντισένια γαλάζια νερά.
Αφησα το κουτί να το πάρουν τα κύματα
όσο πιο μακριά μπορούσαν
παρασύροντας εφήμερες χαρές και ελπίδες
που μου χάρισε κάποτε η ζωή.

Ρ.Β.

Θυμάμαι εκείνα τα χειμωνιάτικα βράδια
γύρω από το μαγκάλι να προσπαθούμε
να ξεγελάσουμε το κρύο και την πείνα μας
με τα παραμύθια της γιαγιάς.

Δύσκολα χρόνια μα και όμορφα
να ζεις σε μια οικογένεια δεμένη με αγάπη.
Πόλεμος βλέπεις…δεν είναι παίξε γέλασε.

Εβλεπα τον κήπο μας πίσω από το νοτισμένο τζάμι
και μετρούσα με τα πρησμένα από τις χιονίστρες
δάχτυλά μου, τις μέρες που θα έφερναν την άνοιξη!

Ο κήπος μας θα άνθιζε πάλι σιγά…σιγά…
κι εγώ είχα μαζέψει τόσα όνειρα
να τα κρεμάσω στην ανθοστόλιστη αμυγδαλιά.

Τα χρόνια κυλούσαν δύσκολα…πολύ δύσκολα…
ένα… ένα… τα όνειρά μου σάπιζαν
και έπεφταν στο νοτισμένο χώμα.

Μπορεί να σάπισαν τα όνειρά
αλλά καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί
από τα δύσκολα χρόνια που ζήσαμε
σαν ήμασταν μικρά παιδιά.

Ρ.Β.

Στην πιο μεγάλη αγκαλιά
να κλείσω λαχταρώ
ό, τι έχω λατρέψει στη ζωή.

Και όχι μόνο.

Θα ήθελα ακόμα πιο πολύ
να κλείσω στο στήθος μου όσους με έχουνε πικράνει.
Να φύγω γεμάτη αγάπη στην ψυχή.

Λαχταρώ να αγκαλιάσω
ό,τι μου χάρισε η ζωή
μα και ό,τι μου στέρησε.

Θέλω να φύγω κοιτάζοντας την θάλασσα
μια νύχτα μ’ ολόγιομο φεγγάρι
και να πάρω μαζί το πιο λαμπρό μου αστέρι!

Ρ.Β.

Δανείστηκα μπλε
από τον ουρανό…τη θάλασσα…
για να αδειάσω σε στίχους την ψυχή μου.

Δανείστηκα από τα σύννεφα
βροχή να τρέξει από τα μάτια μου
στις δύσκολες στιγμές της μοναξιάς μου.

Εκλεψα αρώματα
από βασιλικό και σμύρνα
να κρύψω του κόσμου την ασχήμια.

Δανείστηκα φως
από τ’ αστέρια…το φεγγάρι
για να μπορέσω να διαβώ το μονοπάτι της ζωής.

Τις κρύες μέρες του χειμώνα
περίμενα το χάραμα του ήλιου
να με ζεστάνουν οι πρώτες ηλιαχτίδες.

Ρ.Β.

Ταξίδεψα σε μια ψαρόβαρκα
με συντροφιά τ’ αστέρια, το φεγγάρι.
Μου έδωσαν πολλές φορές το χέρι
και μου’ γνεψαν από ψηλά
πως θα’ ναι πάντα δίπλα μου
να μου φωτίζουν το δρόμο στις δύσκολες στιγμές.

Εχεις ποτέ προσέξει πόσο όμορφο
είναι το φεγγάρι όταν σου χαμογελά;
Εχεις μαζέψει μέσα στις φούχτες σου
τόσα πολλά μαργαριτάρια να σου φωτίζουν
το δρόμο της ζωής;

Ητανε όμως  δύσκολο όταν μαύρα σύννεφα
σκέπαζαν τον ουρανό και έπρεπε να συνεχίσεις
στο σκοτάδι το ταξίδι σου παλεύοντας
με κύματα πελώρια που σε οδηγούσαν
για πάντα στο βασίλειο του βυθού.

Ρ.Β.

Με ένα δισάκι στον ώμο
ένα δισάκι γεμάτο μικρά…μικρά… δωράκια
μιας ολόκληρης ζωής
κουρασμένη αλλά γεμάτη μέρες
αντικρύζω την κόκκινη γραμμή.

Σπάνια προσεγγίζεις το τέλος του δρόμου
με ικανοποίηση όταν πίσω σου αφήνεις
το απόλυτο μηδέν…το απόλυτο τίποτε.
Όμως προχωράς γνωρίζοντας
ότι δεν υπάρχει πισωγύρισμα.

Ρ.Β.

Μικρά…μικρά… διαμαντάκια
μάζευα και τα έκρυβα προσεχτικά
σε σακουλάκια γεμάτα αρώματα.
Το άρωμά τους γέμιζε τη ζωή μου.

Αρώματα από λεβάντα, τριαντάφυλλο
σμύρνα και βασιλικό.

Ποτέ δεν πίστευα πως μια μέρα
θα έχαναν ξαφνικά το άρωμά τους
και θα τα πετούσα στα άχρηστα
μαζί με τα πολύτιμα διαμαντάκια.

Ρ.Β.