Σε κόσμους ψεύτικους
μα συχνά ονειρικούς
με οδηγούσαν
τα παιδικά μου όνειρα.

Αλλοτε πάλι με καταδίωκαν
σε μέρη σκοτεινά
που μόνο φόβο προκαλούσαν
στην παιδική μου την ψυχή.

Μουσκεμένα όνειρα
πάνω στο μαξιλάρι μου.

Πίσω από μισάνοιχτες χαραμάδες
ανακάλυπτα τον κόσμο γύρω μου.
Ένα κόσμο ψεύτικο
μπογιατισμένο σε λευκή σελίδα
με παιδικές νερομπογιές.

Κατάρρευσε σαν χάρτινος  πύργος
ο παιδικός μου κόσμος
όταν αντίκρισα κατάματα
για πρώτη φορά τη ζωή.

Ρ.Β.



ΕΣΥ νόμιζες

πως είναι ο έρωτας παιχνίδι.

Είναι μαχαίρι κοφτερό

σε πληγώνει τόσο βαθιά

που γιατρειά δεν έχει.

ΕΣΥ δεν έμαθες ποτέ

πως είναι πληγή που αιμορραγεί

κι ας λένε πως ο χρόνος

γιατρεύει όλες τις πληγές

όσο βαθιές κι αν είναι.

ΕΣΥ έμαθες μόνο να παίζεις

χωρίς να ρίξεις πίσω μια ματιά

να δεις πως κάποια ψυχή

πονά και θα πονά

ως που να ξεψυχήσει.

Εκείνο που θέλω από σε.

Να με θυμάσαι…έτσι όπως με γνώρισες.

Ένα κορίτσι ξέγνοιαστο…ρομαντικό…

σε μια ακροθαλασσιά κάτω από το φως του φεγγαριού

με συντροφιά το κύμα.

Κι αν μάθεις ότι έχω φύγει απ’ τη ζωή

έλα ν’ αφήσεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

να με συντροφεύει στο ταξίδι

που δεν έχει επιστροφή.

Ρ.Β.



Στη μάνα μου
που έφυγε σαν σήμερα….1/12/1997.

Κράτησα το φουστάνι σου
για να μη χάσω μαζί με σε και τη μυρωδιά σου.
Κάθε που νιώθω μόνη κι ορφανή
παίρνω αγκαλιά το φουστάνι σου
κι αποκοιμιέμαι σαν μικρό παιδί
στη μητρική αγκαλιά σου.
Ξέρω πως δε θα σε ξαναδώ.
Ξέρω πως όλα τελειώνουνε εδώ.
Ξέρω πως η ζωή δεν είναι παρά ένα ψέμα.
Μα εσύ, όσο υπάρχω ακόμα εγώ
θα ζεις μέσα από τη θύμησή μου.

Ρ.Β.

Χάραμα!
Οι πρώτες ηλιαχτίδες
γλιστρούσαν ανάμεσα
από τις σπασμένες γρίλιες
φωτίζοντας το δωμάτιο αχνά.
Ανοιξα τα μάτια... Σ’ έψαξα…
Δεν ήσουν πλάι μου.

Σε φώναξα …
Απάντηση δεν πήρα.
Εφυγες  αθόρυβα
αφήνοντας πίσω σου
την πόρτα ανοιχτή.

Αρνήθηκα πεισματικά
να την κλείσω οριστικά.

Προτίμησα να κλειστώ
στο δικό μου όστρακο
με συντροφιά τραγούδια του ωκεανού.
Να μεθώ με τη μυρωδιά της θάλασσας
σ'ένα απέρανο ταξίδι
δίχως επιστροφή.


Ρ.Β.

Ηταν ανηφορικό κι απότομο
το μονοπάτι της ζωής
κι ας μου’ λεγες πως είναι
ο δρόμος της ζωής χαρά.

Μου έδωσες το χέρι σου
με την υπόσχεση να το διαβούμε αντάμα
μα λόγο δεν κράτησες
χάθηκες στις πρώτες ανηφόρες.

Δύσβατο μοναχικό και σκοτεινό
ήταν για μένα το μονοπάτι της ζωής.
Όμως δεν δείλιασα ούτε για μια στιγμή.
Πληγώθηκα συχνά μα γιάτρεψα
βαθιές πληγές που σου ματώνουν την ψυχή.

Ο λίγος δρόμος  που απόμεινε
εύχομαι να  είναι φεγγαρόφωτος
γεμάτος αστέρια φωτεινά
για να φωτίζουν τα τελευταία βήματά μου.


Ρ.Β.

Σούρουπο

Πόσο νωρίς σουρουπώνει θεέ μου.
Κλείνεις την πόρτα…τα παράθυρα…
και μένεις μόνος με συντροφιά
φωτοσκιάσεις που σε τρομάζουν.

Ψάχνεις απεγνωσμένα μια ζωντανή παρουσία.
Μάταια! Μόνο κάτι φωτογραφίες αγαπημένων
σε κοιτάζουν θλιμμένα χωρίς να μπορούν
να σου πουν πόσο πολύ σ’ αγαπούν.

Θέλουν μα δεν μπορούν.

Η μέρα τελειώνει με μια πικρή γεύση
στο στόμα…στην ψυχή…

Ρ.Β.

Τι όμορφο κόσμο έπλασα
όταν τα παιδικά μου μάτια
αντίκρισαν πρώτη φορά
Τα αστέρια!…Το φεγγάρι!…
Αποκοιμιόμουνα τα βράδια
με παραμύθια μαγισσών.
Ητανε όμορφος ο κόσμος
δίχως κακίες…δίχως ασχήμιες…

Μα πριν καλά…καλά… το καταλάβω
κηρύχθηκε ο πόλεμος
και γκρέμισε τον παιδικό μου κόσμο.
Γνωρίσαμε την πείνα…την ανέχεια…
την μπότα του καταχτητή.
Στο άκουσμα της σκορπούσε φόβο…βία…αίμα…
μέρα και νύχτα.

Ποιος να μου το έλεγε πως θα γνώριζα
ξανά τον πόλεμο μετά 71 ολόκληρα χρόνια!
Ενας  αλλιώτικος …ασυνήθιστος πόλεμος…
Πόλεμος οικονομικός απέναντι σε κράτη αδύναμα
που οδηγούν το λαό τους στη διάλυση…
στην πτώχευση… στην ανεργία…
στην πλήρη εξαθλίωση!

Ρ.Β.