Ηταν ανηφορικό κι απότομο
το μονοπάτι της ζωής
κι ας μου’ λεγες πως είναι
ο δρόμος της ζωής χαρά.

Μου έδωσες το χέρι σου
με την υπόσχεση να το διαβούμε αντάμα
μα λόγο δεν κράτησες
χάθηκες στις πρώτες ανηφόρες.

Δύσβατο μοναχικό και σκοτεινό
ήταν για μένα το μονοπάτι της ζωής.
Όμως δεν δείλιασα ούτε για μια στιγμή.
Πληγώθηκα συχνά μα γιάτρεψα
βαθιές πληγές που σου ματώνουν την ψυχή.

Ο λίγος δρόμος  που απόμεινε
εύχομαι να  είναι φεγγαρόφωτος
γεμάτος αστέρια φωτεινά
για να φωτίζουν τα τελευταία βήματά μου.


Ρ.Β.

Σούρουπο

Πόσο νωρίς σουρουπώνει θεέ μου.
Κλείνεις την πόρτα…τα παράθυρα…
και μένεις μόνος με συντροφιά
φωτοσκιάσεις που σε τρομάζουν.

Ψάχνεις απεγνωσμένα μια ζωντανή παρουσία.
Μάταια! Μόνο κάτι φωτογραφίες αγαπημένων
σε κοιτάζουν θλιμμένα χωρίς να μπορούν
να σου πουν πόσο πολύ σ’ αγαπούν.

Θέλουν μα δεν μπορούν.

Η μέρα τελειώνει με μια πικρή γεύση
στο στόμα…στην ψυχή…

Ρ.Β.

Τι όμορφο κόσμο έπλασα
όταν τα παιδικά μου μάτια
αντίκρισαν πρώτη φορά
Τα αστέρια!…Το φεγγάρι!…
Αποκοιμιόμουνα τα βράδια
με παραμύθια μαγισσών.
Ητανε όμορφος ο κόσμος
δίχως κακίες…δίχως ασχήμιες…

Μα πριν καλά…καλά… το καταλάβω
κηρύχθηκε ο πόλεμος
και γκρέμισε τον παιδικό μου κόσμο.
Γνωρίσαμε την πείνα…την ανέχεια…
την μπότα του καταχτητή.
Στο άκουσμα της σκορπούσε φόβο…βία…αίμα…
μέρα και νύχτα.

Ποιος να μου το έλεγε πως θα γνώριζα
ξανά τον πόλεμο μετά 71 ολόκληρα χρόνια!
Ενας  αλλιώτικος …ασυνήθιστος πόλεμος…
Πόλεμος οικονομικός απέναντι σε κράτη αδύναμα
που οδηγούν το λαό τους στη διάλυση…
στην πτώχευση… στην ανεργία…
στην πλήρη εξαθλίωση!

Ρ.Β.

Μου’ λεγες πως είναι
ο δρόμος της ζωής χαρά.
Κι εγώ η αφελής σε πίστεψα
έκανα όνειρα τρελά
πως θα διαβούμε χέρι-χέρι
το δικό μας μονοπάτι.
 
Μα εσύ αντί να το στρώσεις
με πολύχρωμα λουλούδια
το φύτεψες μ’ αγκάθια
που μου ματώναν την ψυχή.

Μπορεί να έφυγες χωρίς ν’ αφήσεις πίσω σου
ίχνος από τις λίγες καλές στιγμές
που ζήσαμε μαζί, μα εκείνο που δεν μπόρεσες
να κλέψεις είναι τα όνειρά
που με κρατούν ακόμα ζωντανή.


Ρ.Β.

Στερνό Ταξίδι

Το πρώτο κρύο έδιωξε
τους τελευταίους κολυμβητές
από την παραλία.
Πόσο μ’ αρέσει να περπατώ
στην ακροθαλασσιά και να απολαμβάνω
τη φουρτουνιασμένη θάλασσα στη μοναξιά.
Ταιριάζει απόλυτα με την ψυχή μου.

Αν και το πρωινό κρύο διαπερνά το κορμί
εγώ θα βουτήξω, θα αγκαλιάσω το πρώτο κύμα
που θα με σηκώσει ψηλά και θα ταξιδέψω μαζί του
στην απεραντοσύνη της γαλάζιας οπτασίας.

Ισως με ταξιδέψει μακριά στο όμορφο μικρό νησί
εκεί που γνώρισα την ευτυχία…τη γαλήνη…
τη σιγουριά της ζωής…τον έρωτα…
Μπορεί όμως και να μη φτάσω πουθενά
μπορεί να με οδηγήσει στο τίποτα…
στον απέραντο βυθό… στη μαγεία της σιωπής…!

Ρ.Β.

Ηλιοβασίλεμα

Ωριμάζοντας σιγά…σιγά…
με τον καιρό
αποδέχεσαι τη μοίρα σου
όποια κι αν είναι αυτή.

Ετσι βρίσκεις τη γαλήνη
πριν το τελευταίο βήμα στη ζωή.

Καθισμένη
Πίσω από ένα παράθυρο ανοιχτό
χαίρεσαι το ηλιοβασίλεμα
κάτω από τον ήχο μιας κιθάρας
δίχως να σκέφτεσαι
πως ίσως να είναι και το τελευταίο.

Συχνά περνά ολόκληρη η ζωή σου
σαν μια παλιά ταινία πολυπαιγμένη
που μπλέκεται συχνά στα γρανάζια του χρόνου
και γίνεται μικρά…μικρά…κομμάτια.
Τα μαζεύεις στις μαραμένες σου παλάμες
και τα πετάς μ’ ένα χαμόγελο πικρό
κλείνοντας το παράθυρο.
Ο ήχος της κιθάρας χάνεται στο σκοτάδι.
Ακόμα μια μέρα κερδισμένη.
Καληνύχτα!

Ρ.Β.

Σ'αγαπώ!

Πάντα μου άρεσε
να κατεβαίνω μόνη
με το πρώτο χάραμα
στην ακροθαλασσιά.
Να μαζεύω ποικιλόχρωμα κοχύλια
ξυπόλυτη στην άμμο την υγρή
κάνοντας όνειρα τρελά
για σήμερα…για αύριο…

Ηταν εκείνο το πρωινό
που  σε είδα να έρχεσαι
μ’ εκείνο το ανάλαφρο 

χαρούμενο βηματισμό σου.

Ηταν εκείνο το πρωινό

που πήρες ξαφνικά το χέρι μου
μέσα στη μεγάλη σου παλάμη
και μου’ πες:- «Σ’αγαπώ»!

Το πήρε γρήγορα το κύμα
και χάθηκε κάπου εκεί...
στον απέραντο γαλάζιο ωκεανό!

Ρ.Β.