Μου’ λεγες πως είναι
ο δρόμος της ζωής χαρά.
Κι εγώ η αφελής σε πίστεψα
έκανα όνειρα τρελά
πως θα διαβούμε χέρι-χέρι
το δικό μας μονοπάτι.
 
Μα εσύ αντί να το στρώσεις
με πολύχρωμα λουλούδια
το φύτεψες μ’ αγκάθια
που μου ματώναν την ψυχή.

Μπορεί να έφυγες χωρίς ν’ αφήσεις πίσω σου
ίχνος από τις λίγες καλές στιγμές
που ζήσαμε μαζί, μα εκείνο που δεν μπόρεσες
να κλέψεις είναι τα όνειρά
που με κρατούν ακόμα ζωντανή.


Ρ.Β.

Στερνό Ταξίδι

Το πρώτο κρύο έδιωξε
τους τελευταίους κολυμβητές
από την παραλία.
Πόσο μ’ αρέσει να περπατώ
στην ακροθαλασσιά και να απολαμβάνω
τη φουρτουνιασμένη θάλασσα στη μοναξιά.
Ταιριάζει απόλυτα με την ψυχή μου.

Αν και το πρωινό κρύο διαπερνά το κορμί
εγώ θα βουτήξω, θα αγκαλιάσω το πρώτο κύμα
που θα με σηκώσει ψηλά και θα ταξιδέψω μαζί του
στην απεραντοσύνη της γαλάζιας οπτασίας.

Ισως με ταξιδέψει μακριά στο όμορφο μικρό νησί
εκεί που γνώρισα την ευτυχία…τη γαλήνη…
τη σιγουριά της ζωής…τον έρωτα…
Μπορεί όμως και να μη φτάσω πουθενά
μπορεί να με οδηγήσει στο τίποτα…
στον απέραντο βυθό… στη μαγεία της σιωπής…!

Ρ.Β.

Ηλιοβασίλεμα

Ωριμάζοντας σιγά…σιγά…
με τον καιρό
αποδέχεσαι τη μοίρα σου
όποια κι αν είναι αυτή.

Ετσι βρίσκεις τη γαλήνη
πριν το τελευταίο βήμα στη ζωή.

Καθισμένη
Πίσω από ένα παράθυρο ανοιχτό
χαίρεσαι το ηλιοβασίλεμα
κάτω από τον ήχο μιας κιθάρας
δίχως να σκέφτεσαι
πως ίσως να είναι και το τελευταίο.

Συχνά περνά ολόκληρη η ζωή σου
σαν μια παλιά ταινία πολυπαιγμένη
που μπλέκεται συχνά στα γρανάζια του χρόνου
και γίνεται μικρά…μικρά…κομμάτια.
Τα μαζεύεις στις μαραμένες σου παλάμες
και τα πετάς μ’ ένα χαμόγελο πικρό
κλείνοντας το παράθυρο.
Ο ήχος της κιθάρας χάνεται στο σκοτάδι.
Ακόμα μια μέρα κερδισμένη.
Καληνύχτα!

Ρ.Β.

Σ'αγαπώ!

Πάντα μου άρεσε
να κατεβαίνω μόνη
με το πρώτο χάραμα
στην ακροθαλασσιά.
Να μαζεύω ποικιλόχρωμα κοχύλια
ξυπόλυτη στην άμμο την υγρή
κάνοντας όνειρα τρελά
για σήμερα…για αύριο…

Ηταν εκείνο το πρωινό
που  σε είδα να έρχεσαι
μ’ εκείνο το ανάλαφρο 

χαρούμενο βηματισμό σου.

Ηταν εκείνο το πρωινό

που πήρες ξαφνικά το χέρι μου
μέσα στη μεγάλη σου παλάμη
και μου’ πες:- «Σ’αγαπώ»!

Το πήρε γρήγορα το κύμα
και χάθηκε κάπου εκεί...
στον απέραντο γαλάζιο ωκεανό!

Ρ.Β.

 

Του ρολογιού τους δείχτες

θα γυρίσω πίσω.

Να σβήσω όλα τα "πρέπει" σας

που χάλασαν τις πιο όμορφες 

ημέρες της ζωής μου.

Να σπάσω προκαταλήψεις μιας ζωής

που έκλεψαν τα πιο όμορφα όνειρά μου.

Ρ.Β.

Προσμονή

Η βροχή δε σταμάτησε
να πέφτει ολονυχτίς.
Η υγρασία τρυπάει κόκαλα
μουσκεύει όνειρα
που έχουν φωλιάσει χρόνια στην ψυχή.

Μου’ πες πως θα έρθεις το βράδυ αυτό.
Με το βλέμμα καρφωμένο στην πόρτα
περιμένω ν’ ακούσω τα βαριά βήματά σου.
Μάταια…μόνο ο θόρυβος της βροχής
ακούγεται μονότονα…

Ξημερώνει…
Σύννεφα μαύρα σκεπάζουν το γαλάζιο του ουρανού.
Κοιτάζω το δρόμο…Ερημιά…
Ακόμα μια μέρα μακριά σου!
Ακόμα μια μέρα χωρίς περιεχόμενο!
Ακόμα μια μέρα μοναξιάς!

Τα δάκρυα έχουν στερέψει χρόνια τώρα.
Πώς να σβήσω τη μορφή σου από τη μνήμη.
Πώς να διαγράψω το παρελθόν.
Θα είναι σαν να διαγράφω όλη μου τη ζωή.

Ρ.Β.

Κοιτάζω τ' αστέρια.

Ξάστερος ο ουρανός.

Πόσο...μα πόσο θα' θελα

σύννεφα μαύρα να σκέπαζαν 

τ' αστέρια...το φεγγάρι...

να' ρθει μια μπόρα δυνατή

να ξεπλύνει μνήμε στεγνές 

που' χουν βαλτώσει στην ψυχή.

Να λυτρωθώ από το χθες

και να κοιτάξω αύριο με το χάραμα

καινούριους δρόμους στη ζωή.

 

Ποτέ δεν είναι αργά

για λίγες στιγμές ευτυχίας

σε δρόμους ανθοστόλιστους.

Να ξανακοιτάξεις τ'αστέρια, το φεγγάρι

να κλέψεις λίγο από το φως

να ντυθείς το ασημογαλάζιο τους

και να χαθείς μέσα στο πλήθος.

 

Ρ.Β.