Οι κρύες μέρες του χειμώνα
μας αποχαιρέτησαν αφήνοντας πίσω τους
μια γεύση πικρής μοναξιάς και απομόνωσης.
Ξαφνικά ο κήπος άρχισε ν’ανασταίνει.
Δειλά-δειλά ανθίζουνε οι πασχαλιές
τα δέντρα…τα λουλούδια…
στολίζοντας με χρώματα τη φύση.

Μυρωδιές αγριολούλουδων
γεμίζουν τον αέρα και μας μεθούν.
Πόσο αλήθεια μου λείπεις τώρα!
Πώς να χαρείς τις τόσες ομορφιές
όταν ΕΣΥ δεν είσαι πλάι μου.

Ας  μπορούσα το χρόνο να γυρίσω πίσω
να περπατήσουμε πιασμένοι χέρι-χέρι
εκείνα τα ολοστόλιστα σοκάκια
γεμάτα ανοιξιάτικες ευωδιές.

Ονειρο!!!
Να περπατάς ξυπόλητη στην άμμο
εκείνη τη στιγμή του απόβραδου
όπου η όραση με το πρώτο φως του φεγγαριού
μπορεί να σε παγιδέψει!

Νιώθεις την υγρασία να διαπερνά
σαν ανατριχίλα… το κορμί σου.
Μέσα στην απόλυτη ερημιά
διακρίνεις αμυδρά σκιά αγαπημένη.

Η καρδιά χτυπά τρελά….Τι κρίμα…
όραμα ήταν που καθρεφτίστηκε
για μια στιγμή στα γαλανά
αστραφτερά νερά του Ιονίου.

Δώσε μου το χέρι σου
κι έλα να πετάξουμε
σαν αετοί
ανάμεσα στα σύννεφα.
Να δούμε από ψηλά
πόσο μικροί κι ασήμαντοι
φαινόμαστε.
**********
Να πετάξουμε από ψηλά
καημούς και πίκρες
και να χαθούμε στη μεγάλη
αγκαλιά των αστεριών.
**********
Ισως κάποιο μικρό αστέρι
μας κλείσει στην ασημένια του
ουράνια αγκαλιά για πάντα.

Αγόρασα ένα κουβάρι κόκκινη κλωστή
κι έδεσα τα πιο όμορφα όνειρά μου
πλέκοντας πολύχρωμη γιρλάντα.
Το βράδυ τα πήρα αγκαλιά
και προσευχήθηκα να μη ξαναξυπνήσω.

Θέλω να φύγω από τούτη τη ζωή
με τις πιο όμορφες στιγμές
διαγράφοντας ό, τι με πλήγωσε…
ό, τι με πόνεσε…ό,τι με έκανε να κλάψω.

Ξημέρωσε……
Ο ήλιος ανοιξιάτικος…..
Οι κλειστές γρίλιες δεν άφησαν
τις λαμπερές ζεστές ακτίνες
να φτάσουν ως το κρεβάτι του πόνου.
Η μοναξιά δεν έχει φωνή.
Θέλει μα δεν μπορεί να πει δυό λέξεις…
Καλημέρα…Σ’ αγαπώ…
Ούτε χαμόγελο έχει…μήτε χέρια
να χαϊδέψει τα κατάλευκα μαλλιά σου
και το γερμένο γέρικο κορμί.

Κάποτε με ρώτησες :
Τι φοβάσαι περισσότερο στη ζωή.
Σου είπα χωρίς κανένα δισταγμό
Την αρρώστια αγκαλιά με τη μοναξιά.

Όταν η αρρώστια σου χτυπά την πόρτα
να την κρατήσεις μακριά δεν μπορείς
όσο και να το θέλεις…
Θα βρει τον τρόπο να περάσει
από μια ξεχασμένη ανοιχτή χαραμάδα
και θα σ’ αρπάξει απρόσμενα… έτσι χωρίς αιτία.
Σε ρωτώ πώς να την πολεμήσεις
μέσα από τη τόση μοναξιά σου;

Αγκυροβόλησε η σκέψη μου
το είναι μου, ολόκληρη η ζωή μου
σ' εκείνες τις χρυσαφένιες αμμουδιές
στα καταγάλανα αστραφτερά νερά του Ιονίου.
***********
Ασπρισα... κι εγώ ακόμα να σηκώσω άγκυρα
ν' αράξω πια σε μικρολίμανο και να ξεχάσω.
Αδύνατη η θέληση...
μα και τα μπράτσα ανήμπορα.
***********
Πες μου πώς να ξεφύγω από σε
και από τη θύμησή σου;
Κουράστηκα...Μ' ακούς;
Να ζω με όνειρα και να ξυπνώ μετανιωμένη.

Εστρωσες με ροδοπέταλα
το δρόμο της αγάπης.
Ο άνεμος τα σκόρπισε
όπως τα λόγια και τις υποσχέσεις
**********
Ο δρόμος που χάραξες εσύ
είναι στρωμένος με αγκάθια
και μου πληγώνουν την ψυχή.
Ομως κρατώ σαν φυλαχτό τα ροδοπέταλα
σε ξύλινο κουτί
να στα προσφέρω αν μια μέρα
γυρίσεις πίσω.
*********
Θα έχουν χάσει το χρώμα τους
και τη φρεσκάδα τους...
Δεν θα' ναι πια παρά λουλούδια αποξηραμένα.