Κοιτάζω με δέος
τη μορφή μου
στο θρυμματισμένο καθρέφτη
που άφησες πίσω σου.
********
Οσες λέξεις δεν αρκούν
για να σου πω.
Πόσο μου λείπεις!
Πόσο ακόμα σ' αγαπώ!

Σώπα μη μιλάς.

Προτιμώ την ένοχη σιωπή σου

από τα ψέματα που ξεστομίζουν

χείλη που με άγγιξαν

εκεί που οι πληγές δεν κλείνουνε ποτέ

ούτε με τα λόγια ούτε με τα χρόνια.

***********

Φύγε σε παρακαλώ χωρίς λέξη

και πάρε μαζί σου ό, τι άσχημο

συνέβει μεταξύ μας.

Θέλω να θυμάμαι μόνο τις όμορφες στιγμές.

Σαν φυλαχτό θα τις κρατώ τα βράδια

κάτω από το άδειο μαξιλάρι σου

να μου κρατούν συντροφιά στα όνειρά μου.

**********

Α! και μη ξεχάσεις τα κλειδιά

όταν την πόρτα πίσω σου θα κλείσεις.

Το καλοκαίρι πλησιάζει.

Η αλμύρα αγκαλιάζει

την έρημη ανοιξιάτικη υγρή άμμο.

Η θάλασσα ανοίγει την παγωμένη

από τις κρύες μέρες του χειμώνα

γαλάζια της αγκαλιά να δεχτεί

τους πρώτους κολυμβητές.

********

Καθισμένη σ' ένα βραχάκι

βλέπω θλιμμένη τα καραβάκια να περνούν.

Εσύ απών...

Πώς να χαρώ τούτη την ομορφιά

όταν ξέρω πως έχεις ξεχάσει

εκείνα τα μακρινά ευτυχισμένα καλοκαίρια

που δε θα ξαναγυρίσουν ποτέ πια.

Αγιόκλημα

Σκούριασαν οι μεντεσέδες

τρίζουν...σε κάθε προσπάθεια

ν' ανοίξω ένα παράθυρο το βράδυ

να δω το φως του φεγγαριού.

*********

Με την αυγή θα τρυπώσουν

οι πρώτες ηλιαχτίδες

να φωτίσουν τις σκιές που διαγράφονται

στους υγρούς παλιούς τοίχους

του μοναχικού σπιτιού μου.

*********

Το περβόλι μοσχοβολά αγιόκλημα.

Θέλω να βγω στον κήπο

να μεθύσω μ' αρώματα της άνοιξης

μα δεν μπορώ...

οι πόρτες μένουν ερμητικά κλειστές...

ΟΧΙ...όχι δεν είναι δάκρυα ψυχής.

Σταγόνες είναι της βροχής

κύλησαν να κρύψουν

κρυφό πόνο χωρισμού.

******

Δεν ξέρω αν ποτέ σε ξαναδώ

δεν ξέρω ακόμα κι αν το θέλω.

Την ηρεμία μου γυρεύω

χαμένη από καιρό...

Κλεισμένη στην απόλυτη σιωπή της μοναξιάς

ψάχνω να ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο

μου πρόσφερες.....

Είπες....-Με όλη την αγάπη μου.

Μα ξέχασες τ' αγκάθια του

να βγάλεις.

Μάτωσα χέρια και καρδιά

χωρίς ο χρόνος να μπορέσει

να γιάνει τις πληγές...

Μια βάρκα πήρα

να ταξιδέψω τη ζωή.

Μα τα κουπιά ποτέ

δεν κράτησα μέσ' τα δικά μου χέρια.

************

Αλλοι κωπηλατούσαν

χωρίς ποτέ να με ρωτήσουν

για το ταξίδι που ονειρευόμουνα

για τα λιμάνια που θα' θελα ν' αράξω.

************

Τώρα για πρώτη φορά

κρατώ κουπιά μέσ' τα δικά μου χέρια.

Μα νιώθω πια αδύναμη

να ταξιδέψω τη ζωή.

***********

Την οδηγώ σιγά-σιγά στην πέρα όχθη

απ' όπου δεν υπάρχει ελπίδα γυρισμού.

**********