Απλωσα τα χέρια
πήρα το φεγγάρι
καθρεφτίστηκα στο φως του.
Ενιωσα ζεστασιά να με τυλίγει.
Βυθίστηκα στην αγκαλιά του
ύστερα χάθηκα σε μια απέραντη ερημιά.
**********
Πετάω σ' απάτητες βουνοκορφές
σ' ασημοποίκιλτα λιβάδια.
Ιχνος ζωής...μόνο σιωπή...
Εγώ... ανεπιθύμητος διαβάτης.
***********
Ομορφη που' ναι η γη από ψηλά!
Αν είναι όνειρο μη με ξυπνάτε!

Το Παζλ

Στο Λαβύρινθο του νου
ψάχνω να βρω στιγμές απ' τη ζωή μου.
Μα λείπουν κομμάτια από το παζλ
κομμάτια της ψυχής μου.
********
Θα τα' βρω ένα...ένα δεν μπορεί.
Μα λείπει η καρδιά μου.
Την πήρες φεύγοντας
μα ξέχασες να μου τη δώσεις πίσω.
********
Σε ποιο λιμάνι να ψάξω να σε βρω
να τη ζητήσω πίσω
γιατί χωρίς καρδιά
πως να ξανά αγαπήσω.

Δυό πελώρια
κάτασπρα φτερά
μου χάρισες
μαζί με την αγάπη σου.
********
Με ταξίδεψαν συχνά
σε τόπους ονειρεμένους.
Εκεί που μόνο ευτυχία
πλημμυρίζει την καρδιά.
********
Δεν κράτησε πολύ.
Ενα πρωί μου τα' κλεψες
και πέταξες μακριά μου.
********
Ομως κρατώ ακόμα
εκείνο το φυλαχτό
που έβαλες στο στήθος μου
για να κρατάει την αγάπη ζωντανή.
********
Ισως αυτό σε ξαναφέρει πίσω.

Μου άρεσε από παιδί
να σβήνω το φως
και να χάνομαι
κάτω από την παιδική μου
την κουβέρτα.
*******
Επλαθα μέσα στο σκοτάδι
ένα κόσμο παραμυθένιο
όπου κανείς δεν μπορούσε
να εισχωρήσει.
*******
Λες και το ήξερα
πως έπρεπε να μάθω
από πολύ νωρίς να ζω
στον κόσμο τον περίεργο της μοναξιάς.

Ονειρα

Γέμισα το μαξιλάρι μου όνειρα...
Τις νύχτες ένα...ένα...
προτού σβήσω το φως
και πω μια καληνύχτα
ξετρύπωνα τα όνειρά μου
κι έφευγα για τόπους ονειρικούς.
*********
Κόσμος μαγευτικός!
**********
Ταξίδια ονειρεμένα
ανάμεσα σε χρυσαφένια σύννεφα
να κοιτάς τον κόσμο από ψηλά
μ' ένα χαμόγελο ειρωνικό
γιατί κατάφερες ν' αποδράσεις.
**********
Εφιάλτης η επιστροφή στην πραγματικότητα.

Ξύπνησα

σε περιβόλι μέσα

σπαρμένο από κόκκινα σαν τη φωτιά

τριαντάφυλλα που έσταζαν

δροσοσταλίδες της αυγής.

***********

Απλωσα τα χέρια μου

σταγόνες να μαζέψω

να πιω για να μεθύσω

από το Νέκταρ

που κρύβει τ' άρωμά τους.

***********

Τι κρίμα!

Ονειρο ήταν και χάθηκε!

Αρωμα απ' τα παλιά.

Το κέρδος άλλαξε τη ζωή.

Πώς να ξεχάσεις

τα δύσκολα παλιά εκείνα χρόνια;

Πόλεμος... Φτώχεια.. Δυστυχία...

************

Μα τότε, ήτανε όλα πιο όμορφα.

Είχαμε ώρα. Κουβεντιάζαμε..

Χαμογελούσαμε..Ελπίζαμε...

Η γειτονιά γέμιζε τα βραδινά μας.

Ο κήπος ολάνθιστος, σκόρπιζε

μυρωδιές άνοιξης.

************

Δεν είναι το ίδιο πια σήμερα.

Τρέχουμε....Τρέχουμε....

Κυνηγάμε το χρήμα.

Πόρτες κλειστές.

Απομόνωση... Απόγνωση...

Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη.

Αναρωτιέμαι συχνά. Γιατί;