Φορτίο

Πόσες φορές

να πολλαπλασιάσω τον πόνο

για να καταλάβεις το φορτίο

που κουβαλάω στην ψυχή μου.

Δεν είναι μόνο πόνος μιας μέρας

είναι ολόκληρη ζωή.

**********

Πρέπει να βρω τον τρόπο

της αφαίρεσης, της λήθης.

Πρέπει να ξαναδώ τον ήλιο

πρωί...πρωί... με το χάραμα

να πω Καλημέρα Ζωή.

Να διαγράψω το χθες.

***********

Μα γίνεται; Δεν γίνεται νομίζω.

Δειλινό.

Ο ήλιος έριχνε

στα ήρεμα νερά του Ιονίου

τις ηλιαχτίδες του

προτού βουτήξει

και χαθεί εκεί που ανταμώνει

ο ουρανός τη θάλασσα.

********

Τα βήματά μου

μ' έφεραν στο βράχο εκείνο, θυμάσαι...

όπου είχαμε χαράξει

τα ονόματά μας

ψελλίζοντας όρκους αιώνιας αγάπης.

********

Το βλέμμα μου έψαξε

τα σημάδια που είχαμε

πίσω μας αφήσει.

Μάταια, η αρμύρα της θάλασσας

τα είχε σβήσει από καιρό.

Δεν ξέρω αν κι εγώ θυμάμαι ακόμα

τ' όνομά σου!

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Δεν ξέρω
πότε κόλλησε
και δεν μπορώ να γυρίσω
σελίδα στη ζωή.
*******
Σήμερα...Αύριο...Μεθαύριο...
*******
Εμεινα στο χθες.
Προσπαθώ να γυρίσω σελίδα.
Αν δεν τα καταφέρω
χωρίς αύριο δεν υπάρχει
ούτε συνέχεια...ούτε ζωή...ούτε όνειρα.

Το Τραίνο

Το τραίνο

κυλά δαιμονισμένα

πάνω στις ράγες της ζωής

τόσο γρήγορα

που δεν προφταίνεις

να γευτείς

να ζήσεις

να γνωρίσεις

χαρές ή λύπες.

Κι αν τύχει

να το πάρεις μόνη

γοργά θα φτάσεις

στο τέλος του ταξιδιού.

Με το σφύριγμα του τρένου

θα κατεβείς στον τελευταίο σταθμό

θ' ανατωτηθείς

αν έζησες

κι αν άξιζε τον κόπο.

Τότε θα πάρεις το τρένο

για το ταξίδι

που δεν έχει γυρισμό

για το ταξίδι που δεν έχει

εισιτήριο επιστροφής.

Ενα τρένο δίχως ράγες

με άδεια βαγόνια

εκεί θα είσαι

εσύ και ο εαυτός σου

με προορισμό

στο πουθενά.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Ούτε χαραμάδα
δεν άφησα ανοιχτή.
Η πόρτα έκλεισε πίσω της
ό, τι δεν μπορεί ν' αντέξει
η ψυχή του ανθρώπου.

***********

Ναι, ούτε χαραμάδα.
Αλλωστε γιατί.
Ποιος αντέχει
να μοιραστεί με σένα
τον πόνο της ψυχής σου.

***********

Ούτε χαραμάδα
για να μην μπει
το φως του φεγγαριού
το άρωμα του δειλινού
και δακρύσει τ' αστεράκι.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μάζεψα ξύλινες αναμνήσεις
που σάπιζαν χρόνια στην ψυχή μου.
Ανοιξα εκείνο το παλιό πηγάδι
στην άκρη της αυλής.
Είχε κι αυτό στερέψει από καιρό.
Ολα γύρω μαραμένα...
Αλλοτε η αυλή μοσχοβολούσε
σμύρνα και βασιλικό.
**********
Αδειασα στο σκουριασμένο κουβά
όλες τις αναμνήσεις που φώλιαζαν
πεισματικά μεσ' την ψυχή μου
και το έριξα στο βαθύ πηγάδι.
Το έκλεισα μ' ένα λουκέτο σκουριασμένο
που το κλειδί του είχε χαθεί από καιρό.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Ηταν ζεστή εκείνη
η μέρα του Αυγούστου.
Ενα χαμηλό σύννεφο είχε αγκαλιάσει
το νησί από νωρίς.
Η υγρασία κολλούσε απαίσια
πάνω στα ιδρωμένα μας κορμιά.
**************
Θυμάσαι; Αναζητήσαμε λίγη δροσιά
στην ακροθαλασσιά.
Ξαπλώσαμε πάνω στη νοτισμένη άμμο.
Κρατώντας σου σφιχτά το χέρι
κοιτούσαμε τ' αστέρια που λαμπιρίζανε
πάνω στ' ασημοποίκιλτα νερά του Ιονίου.
***************
Εκεί μας βρήκε η αυγή.

***************
Ενα αστεράκι ξεχάστηκε να πάρει
το δρόμο της επιστροφής.
Το γλυκοχάραμα το βρήκε
να κοιτά κατάματα τον ήλιο
την ώρα που έριχνε τις πρώτες του ηλιαχτίδες.
Ξελογιασμένο χάθηκε
στη φλογερή καυτή αγκαλιά του.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ