Σούρουπο

Σουρουπώνει.

Το κρύο τσουχτερό.

Ενα ψιλό χιονάκι

μάζεψε από νωρίς

τους τελευταίους διαβάτες.

...................

Καθισμένη μόνη

πίσω απ' το τζάμι

κοιτάζω θλιμμένα

τον έρημο δρόμο.

Παγωμένα

τρομαγμένα πουλιά

ψάχνουν τη φωλιά τους.

...................

Ζεστή αναπνοή

θολώνει το τζάμι

η μορφή σου

διαγράφεται θολή.

Μορφή σβησμένη

χρόνια πολλά

από τη θύμηση.

.................

Η καρδιά σκιρτά

ραγίζει, θυμάται

μνήμες νεανικές.

Πόσο με πόνεσες αλήθεια.

Απλώνω το χέρι

διαγράφω

με μια κίνηση

το παρελθον.

ΦΘΙΝΩΠΟΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Ονειρο

Την ώρα που το φεγγάρι

μεσουρανούσε

τ΄αστέρια είχαν στήσει γύρω του

τρελό χορό.

...................................

Πάνω στη άμμο τη χρυσή

στο φως του φεγγαριού

φύτρωσαν κόκκινα τριαντάφυλλα.

....................................

Ένας ζηλιάρης τζίτζικας

με το τρελό τραγούδι του

μέσα στη νύχτα

με ξύπνησε.

....................................

Τα τριαντάφυλλα χαθήκανε

μεσ' το σκοτάδι σκορπώντας

πίσω τους αγκάθια

να μου κεντάνε την καρδιά.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Το Γράμμα

Μεσάνυχτα.

Στο τζάκι σιγοκαίει

πάνω στη χόβολη

το τελευταίο κούτσουρο.

Εξω το κρύο τσουχτερό

δεν αφήνει κανένα περιθώριο

να βγω στην παγωνιά

να βρω κανένα ξύλο

ν' αναθερμάνω τη φωτιά.

Το βλέμμα πέφτει σ' ένα ξύλινο κουτί

ξεχασμένο στη γωνιά εδώ και χρόνια.

Το ανοίγω...κιτρινισμένα γράμματα...

τα δικά σου γράμματα

από καιρό ξεθωριασμένα.

Το ρίχνω στο τζάκι.

Η φωτιά δυναμώνει... με ζεσταίνει...

το παρελθόν γίνεται στάχτη.

Αύριο θ' ανοίξω το γραμματοκιβώτιο.

Ισως βρω ένα γράμμα.

Μια καινούρια σελίδα στη ζωή.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Δεν ξέρω

Δεν ξέρω

πότε σφράγισα κείνο το παράθυρο

που' χα ξεχάσει χρόνια ανοιχτό

να μπαίνει το φως του φεγγαριού

για να φωτίζει τα σκοτάδια της ψυχής μου.

Δεν ξέρω

αν καταφέρω να τ' ανοίξω πάλι.

Σκούριασαν οι μεντεσέδες τόσα χρόνια.

Θα προσπαθήσω.

Αναρωτιέμαι.

Θα' ναι ο ήλιος όπως πρώτα τόσο λαμπερός;

Θα' ναι τις νύχτες το φως του φεγγαριού

σαν άλλοτε ερωτικό;

Αν όχι, τότε ματαιοπονώ.

Ας μείνει πάντοτε κλειστό

αυτό το παραθύρι της ζωής.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Ξωκλήσι.

Βρήκα αυτό

που αναζητούσα

από καιρό

σ' ένα ξωκλήσι

φτωχικό, λιτό

κι απόμερο.

Σκαρφλωμένο

σε βράχο

απόκρημνο

στην αγκαλιά

γαλάζιας

θάλασσας.

Γαλήνη θεϊκή!

Παλιές εικόνες

μισοσβησμένες

απ' τον καιρό

στολίζουν

τους υγρούς τοίχους

της εκκλησιάς.

Λίγα κεράκια

τρεμοσβήνουνε

στο καντηλέρι.

Ισως, εκεί μπορείς

να συναντήσεις

το Θεό.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΚΙΩΝ

Ενα αστεράκι

κρεμάστηκε

από το βλέφαρο

του ασημένιου φεγγαριού

και μου' γνεψε

πως αν μια μέρα

το φεγγάρι το προδώσει

ν'ανοίξω τα χέρια μου

για να δεχτώ τ' ασημένιο φως του

κι αυτό θα μου κρατάει συντροφιά

τα σκοτεινά, μοναχικά μου βράδια.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Σύννεφα μαύρα

κάναν τη μέρα νύχτα.

Οι πρώτες στάλες της βροχής

ακούγονται μονότονα

πάνω στον τσίγκο

σαν εκκρεμές

που μας μετρά

το χρόνο της ζωής μας.

Βαρύ φορτίο

η μοναξιά

τις σκοτεινές

τις βροχερές

ημέρες του χειμώνα.

Τη συντροφιά

στα ονείρατα

γυρεύω.

Ο ύπνος

μαγικό ραβδί

που σε ξαναγυρνά

σε χρόνια περασμένα.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ