Το ποτήρι της ζωής

απλόχερα γεμάτο

από τη μάνα φύση

δεν τα κατάφερα

γουλιά-γουλιά

να το γευτώ

στον πηγεμό

για τη δική μου

την Ιθάκη.

Κι αυτό γιατί

τα χέρια

στάθηκαν αδύνατα

κάποιες στιγμές τρεμούλιασαν

και το 'χυσα στο δρόμο της ζωής.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Καινούρια μέρα

γεννιέται

με το γλυκοχάραμα

του ήλιου

που καθρεφτίζεται

στα γαλανά νερά

του Ευβοϊκού.

Νιώθεις

ν' αναδύεσαι

στα χρυσοποίκιλτα

νερά του.

Σηκώνεις τα χέρια

ν' αγκαλιάσεις

τον ήλιο.

Μα κείνος

παιχνιδιάρικα

χάνεται

πίσω από τα σύννεφα

που χρωματίζουν

με πινελιές αιθέριες

το γαλάζιο ουρανό.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Σουρουπώνει

Σουρουπώνει.

Το κρύο τσουχτερό.

Ενα ψιλό χιονάκι

μάζεψε από νωρίς

τους τελευταίους διαβάτες.

Καθισμένη μόνη

πίσω από το τζάμι

κοιτάζω θλιμμένα

τον έρημο δρόμο.

Παγωμένα

τρομαγμένα πουλιά

ψάχνουν τη φωλιά τους.

Ζεστή αναπνοή

θολώνει το τζάμι

η μορφή σου

διαγράφεται θολή.

Μορφή σβησμένη

χρόνια πολλά

από τη θύμηση.

Η καρδιά σκιρτά

ραγίζει, θυμάται

μνήμες νεανικές.

Πόσο με πόνεσες αλήθεια.

Απλώνω το χέρι

διαγράφω

με μια κίνηση

το παρελθόν.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Κοίταξε

το απέραντο γαλάζιο

τ' ουρανού

τ' αστέρια

το φεγγάρι.

Τότε θα δεις

πόσο μικρός

ο κόσμος είναι

γύρω σου.

Μπροστά στο σύμπαν

τι είσαι εσύ.

Μικρή τελίτσα

αόρατη.

Η παρουσία σου

στη γη ασήμαντη.

Η απουσία σου

για πόσους τάχα

θα' ναι οδυνηρή

κι αυτό για λίγες

μόνο μέρες.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Αφουγκράζομαι

Αφουγκράζομαι

τη φωνή σου

στους ήχους

της φύσης.

Στο πάφλασμα των κυμάτων

στο θρόισμα των φύλλων

στον άνεμο, στη βροχή

στο κάτασπρο χιόνι

που πέφτει σιωπηλά.

Αφουγκράζομαι

μιλώ με τα πουλιά

τα νυχτοπούλια

τους τζίτζικες

τ' αγριοπερίστερα

τις δεκοχτούρες.

Ακούω στη φύση

τη φωνή σου.

Σ' αποκρίνομαι.

Μ' ακούς;

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Ενα ξύλινο κουτί

κλεισμένο

ξεχασμένο στη γωνιά.

Τ' ανοίγω...

Γράμματα...

Γράμματα κιτρινισμένα

από τα χρόνια

τα παλιά.

Τραβώ ένα...

Δικό σου...

Γραμμένο...

Τότε...

Οταν...

Τ' ανοίγω...

Τα χέρια τρέμουν.

Το διαβάζω.

Λόγια...

Λόγια ερωτικά! Μισοσβησμένα!

Ορκοι, υποσχέσεις

για έρωτα αιώνιο!

Το κλείνω αδιάφορα.

Τόσα ψέμματα

σ' ένα κομμάτι χαρτί

χωρίς αξία σήμερα

κάποτε όμως

με γέμιζε χαρά.

Το τσαλακώνω

μ' ένα χαμόγελο

ειρωνικά πικρό!

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Ποιά μοίρα

μ' έστειλε στη γη

μοναχικό διαβάτη

γουλιά-γουλιά

την πίκρα

να γευτώ

στο δρόμο

της ζωής μου.

Τι τα΄θελες

μωρέ γιαγιά

τα παραμύθια;

πρίγκιπες

βασιλόπουλα

ψεύτικα

παλάτια

αφού ήξερες

πως η ζωή

δεν είναι

παραμύθι.

Ηχοι Κοχυλιών