Ανεμώνες

Μνήμες

μοναχικής ζωής

χάνονται

στις αναμνήσεις.

Θυμάμαι

εκείνες τις ανεμώνες

που μου πρόσφερες

ΕΣΥ

Οι ανεμώνες

μαράθηκαν στο βάζο

όπως ο έρωτας

που μου' ταξες

για μια ολόκληρη ζωή!

Αποκοιμήθηκα

Αποκοιμήθηκα

νανουρισμένη από το κύμα

που έσπαγε γλυκά-γλυκά

στο ηλιοκαμένο μου κορμί.

Αποκοιμήθηκα

πάνω στην άμμο την καυτή

μεθυσμένη από τη μυρωδιά

της θάλασσας σπαρμένη από φύκια.

Αποκοιμήθηκα

μαγεμένη από χαρούμενα

τραγούδια αηδονιών

που σε κάνουν να ξεχνάς

τη μοναξιά, τις πίκρες της ζωής.

Κοίταξε τ' αστέρια

ταξίδεψε στον έναστρο ουρανό

μην παραλείψεις

να κάνεις μια ευχή

όταν δεις ένα αστέρι

να πέφτει και να χάνεται

στο άπειρο γαλάζιο.

ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Νυχτώνει

Ο δρόμος ακουμπά

στη ριζιμιά του βουνού.

Νυχτώνει...

Το περίγραμμα της πόλης χάνεται

στο βάθος του χρόνου.

Το φεγγαρόφωτο τρεμοσβήνει...

σαν το κερί που λειώνει.

Βουλιάζω σ' ένα άυλο παρελθόν.

Ακου

Μη μιλάς

άκου...

το θρόισμα των φύλλων

το πάφλασμα των κυμάτων

τα τιτιβίσματα των πουλιών

και κοίτα με στα μάτια.

Χαμένος στη σιωπή

στους ήχους της φύσης

ίσως ξεχωρίσεις

τους χτύπους

της τρελής καρδιάς μου.

Στα μάτια μου

ίσως διαβάσεις την ψυχή μου.

Στο άγγιγμά μου

ίσως νιώσεις

το ρίγος του έρωτα

να διαπερνά το κορμί σου

να γίνεται ένα με το δικό μου κορμί.

Σε τοκογλύφο

ποτέ μην αποθέσεις

την ψυχή σου

όσο το τίμημα

κι αν είναι υψηλό.

Θα' ρθει στιγμή

που θα θελήσεις

να την εξαγοράσεις

μα οι πληγές

θα μένουν πάντα ανοιχτές.

Μη με ρωτάς
''Γιατί''.
Δεν έχω απαντήσεις.
Έκανα πάντα στη ζωή
αυτό που μου ψιθύριζε
γλυκά στ' αυτί
η καρδιά, η ψυχή.

Ο ήλιος έδυσε
έμεινα μόνη στο σκοτάδι
με συντροφιά το παρελθόν.

Κλείνω συχνά τα μάτια
αναλογίζομαι το χτες.
Πρέπει να προσπαθήσω
αύριο, όταν ο ήλιος φέξει.