Βαρέθηκα να ζω στο παρελθόν.

Μα πως να ζήσω χωρίς καρδιά

αφού το βράδυ που' φυγες

ξέχασες να μου τη δώσεις πίσω.

Το ξέρεις;

Το ξέρεις πως όταν έκλεγα

δεν βρέθηκε ποτέ κανείς

τα δάκρυά μου να στεγνώσει;

Γι' αυτό σταμάτησα να κλαίω.

Το ξέρεις πως όταν τραγούδαγα

δεν άκουγε το τραγούδι μου κανείς.

Γιατί λοιπόν να τραγουδώ

αφού κανείς δεν με ακούει;

Το ξέρεις πως όταν ξάπλωνα

τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια

δεν βρέθηκε ποτέ μια αγκαλιά

να μου ζεστάνει το κορμί;

Το κερί

Λυσσομανά ο βοριάς

παίρνει στο διάβα του

ό,τι απομένει όρθιο.

Κι όμως ένα κερί

στέκει ακόμα αναμμένο

για να φωτίζει το σκοτάδι.

Ενα κυκλάμινο φύτρωσε

πάνω σ' απόκρυμνο βράχο

για να ομορφαίνει

τον κόσμο τούτο το μικρό.

Πανσέληνος

Ολόγιομο

απόψε το φεγγάρι

ασήμωσε της θάλασσας

τα γκρίζα της νερά.

Μαγεμένη από την τόση ομορφιά

πέταξα τα ρούχα μου στα βότσαλα

χάθηκα σ' αστραφτερά νερά

ψάχνοντας στο βυθό μυστικά

κρυμμένα σε βαθιές, απάτητες σπηλιές.

Νανούρισμα-

Γιέ μου

όταν εσύ βάδιζες

στο απόσπασμα

εγώ σε νανούριζα νοερά

στην αγκαλιά μου.

Σου τραγουδούσα

για ένα όμορφο

κόσμο ειρηνικό

χωρίς πάθη

χωρίς μίση

που οδηγούν στο θάνατο.

Πολιτικά

Noσταλγικές Νότες

Τα λιμάνια

μίσησα πολύ.

Είτε γιατί σ' έπερναν μακριά μου.

Είτε γιατί έφευγα εγώ από κοντά σου.

Κάθε σειρήνα

κι ένας στεναγμός.

Κάθε σειρήνα

κι ένα δάκρυ.

Λαχταρώ

μα τρέμω το γυρισμό

στα λιμάνια που άφησα

κομμάτι από την καρδιά μου.

Σοκάκια

Τα στενά σοκάκια σου, ζωή

αγάπησα, περπάτησα πολύ.

Εκεί που τα σπίτια κολλημένα

το' να δίπλα στ' άλλο.

Εκεί που η ανθρώπινη ανάσα

σ' αγγίζει κάθε στιγμή.

Εκεί που ακόμα υπάρχει γειτονιά

με το άρωμα των απλωμένων σεντονιών

από παράθυρο σε παράθυρο

ν' απλώνεται μεσ' το σοκάκι.

Εκεί, ένιωσα στο κορμί μου ζεστασιά.