Κυριακή, 10 Απριλίου 2011


Δεν είχε ακόμα φέξει.
Η πρωινή δροσιά τ' Απρίλη
σκορπούσε ένα άρωμα θαλασσινό
στο μικρό μα πανέμορφο νησί.
***********
Κατέβηκα κρατώντας ένα ξύλινο κουτί.
Ενα κουτί γεμάτο όμορφες παλιές αναμνήσεις.
Κάθισα σ' ένα βραχάκι, άνοιξα το κουτί.
Γράμματα...φωτογραφίες...
κι ένα αποξηραμένο κόκκινο τριαντάφυλλο.
**********
Εσκαψα ένα βαθύ λάκκο στην άμμο
άδειασα το κουτί κι άναψα ένα σπίρτο.
Εβαλα τη ζωή μου στο άδειο πια κουτί
και σκόρπισα το παρελθόν στη θάλασσα.
**********
Εκείνη τη στιγμή ξεπρόβαλλε γελαστός
ένας κατακόκκινος σαν τη φωτιά ήλιος.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αχ Ρενάκι μου, πόση δύναμη χρειάζεται να κάψεις το χθες;;; Μπάβο σου.
Και θα με θυμηθείς μετά από αυτή την τελετή κάθαρσης, που τόσο όμορφα μας μετέφερες πόσο ανάλαφρη θα νιώσεις...
Μελίτα

Apokalipsis999 είπε...

Το «κουτί» όσο και να καεί, πάντα θα μένει στη μνήμη. Το αν θα είναι ένα φάντασμα που θα στοιχειώνει το μυαλό, ή απλά ένα αρχείο στο χρονοντούλαπο των πολλών αναμνήσεων, είναι το ζητούμενο.
Η στάχτη του είναι μια αρχή και η δυνατή θέληση η συνέχεια!

Μαρια Νικολαου είπε...

Έχω και γω ένα αποξηραμένο λουλούδι. Ενα κόκκινο γαρύφαλλο, και ακόμη μυρίζει το πιστεύεις...;

Sταυρούλα είπε...

Το κουτί σου τ' άδειασες,
της καρδιάς μου, Ρένα αγαπημένη,
την καρδούλα και τη σκέψη σου όμως;
Τα κύματα της θάλασσας κάθε που θ' αντικρίζεις
τ' αδειανό κουτί,
τη νοσταλγική καρδούλα σου
και την προδότρα σκέψη σου,
άπονα θα θυμίζουν...
Σε φιλώ!

Ρένα είπε...

Ευχαριστώ Μελίτα μου για τα πάντα αισιόδοξα και ενθαρρυντικά σου λόγια.Να'σαι πάντα καλά.

Ρένα είπε...

Apokalipsis 999.Oσο είμαστε στη ζωή θα ζούμε με τις αναμνήσεις μας όσο και αν προσπαθούμε να τις απομακρύνουμε από τη σκέψη μας. Θα
σβήσουν όταν θα έχουμε φύγει από τη ζωή.Καλό απόγευμα.

Ρένα είπε...

Μαρία μου.Τελικά πόσα κοινά μας συνδέουν στη ζωή. Ως και το αποξηραμένο λουλούδι...Το δικό μου δεν ξέρω αν μυρίζει ακόμα.

Ρένα είπε...

Σταυρούλα μου. Το ξέρω ότι όλα αυτά θα φύγουν όταν τούτη η καρδιά θα πάψει να κτυπά.Τότε θα φύγουν και πόνοι και αναμνήσεις.