Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011


Απλωσα τα χέρια
πήρα το φεγγάρι
καθρεφτίστηκα στο φως του.
Ενιωσα ζεστασιά να με τυλίγει.
Βυθίστηκα στην αγκαλιά του
ύστερα χάθηκα σε μια απέραντη ερημιά.
**********
Πετάω σ' απάτητες βουνοκορφές
σ' ασημοποίκιλτα λιβάδια.
Ιχνος ζωής...μόνο σιωπή...
Εγώ... ανεπιθύμητος διαβάτης.
***********
Ομορφη που' ναι η γη από ψηλά!
Αν είναι όνειρο μη με ξυπνάτε!

2 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Το σημαντικό είναι να τα βλέπουμε όμορφα με τα μάτια της ψυχής τελικά

Ρένα είπε...

Είναι σημαντικό δε διαφωνώ...Μπορούμε όμως πάντα;Καλησπέρα Μαρία μου.