Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Ξύπνησα
σε περιβόλι μέσα
σπαρμένο από κόκκινα σαν τη φωτιά
τριαντάφυλλα που έσταζαν
δροσοσταλίδες της αυγής.
***********
Απλωσα τα χέρια μου
σταγόνες να μαζέψω
να πιω για να μεθύσω
από το Νέκταρ
που κρύβει τ' άρωμά τους.
***********
Τι κρίμα!
Ονειρο ήταν και χάθηκε!

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Αρωμα απ' τα παλιά.


Το κέρδος άλλαξε τη ζωή.
Πώς να ξεχάσεις
τα δύσκολα παλιά εκείνα χρόνια;
Πόλεμος... Φτώχεια.. Δυστυχία...
************
Μα τότε, ήτανε όλα πιο όμορφα.
Είχαμε ώρα. Κουβεντιάζαμε..
Χαμογελούσαμε..Ελπίζαμε...
Η γειτονιά γέμιζε τα βραδινά μας.
Ο κήπος ολάνθιστος, σκόρπιζε
μυρωδιές άνοιξης.
************
Δεν είναι το ίδιο πια σήμερα.
Τρέχουμε....Τρέχουμε....
Κυνηγάμε το χρήμα.
Πόρτες κλειστές.
Απομόνωση... Απόγνωση...
Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη.
Αναρωτιέμαι συχνά. Γιατί;

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Φορτίο


Πόσες φορές

να πολλαπλασιάσω τον πόνο

για να καταλάβεις το φορτίο

που κουβαλάω στην ψυχή μου.

Δεν είναι μόνο πόνος μιας μέρας

είναι ολόκληρη ζωή.

**********

Πρέπει να βρω τον τρόπο

της αφαίρεσης, της λήθης.

Πρέπει να ξαναδώ τον ήλιο

πρωί...πρωί... με το χάραμα

να πω Καλημέρα Ζωή.

Να διαγράψω το χθες.

***********

Μα γίνεται; Δεν γίνεται νομίζω.