Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Αδειασμα ψυχής
ο στίχος.
Αστείρευτη πηγή
τα συναισθήματα
σου κόβουν την ανάσα.
Σκιές από το χτες
γεμίζουνε τη μοναξιά μου.
Σκιές χωρίς μιλιά
περνούν αθόρυβα μπροστά μου.
Απλώνω το χέρι
να σ' αγγίξω
να χαϊδέψω
τα γκρίζα σου μαλλιά.
Μάταια.
Η σκιά σου
γλιστρά
χάνεται
στην άβυσσο
του χρόνου.
Να' ξερες
αλήθεια
πόσο πολύ
μου λείπεις!
ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Εκεί που η θάλασσα
συναντά τον ουρανό
πελώριο σύννεφο
όμοιο άσπρο άτι
προβάλλει δειλά.
Τα χέρια απλώνω
να το φτάσω
να τ' αγγίξω
να ταξιδέψω
στη ράχη του.
Το φτάνω!
Το αγκαλιάζω!
Πετώ!
Το κορμί
ταξιδεύει
τη ζωή.
Που είναι όμως
η ψυχή;
Να την αγγίξω.
Να την ψηλαφίσω.
Να τη νιώσω.
Αφού αυτή
θα συνεχίσει
το ταξίδι μακριά
από το κορμί!
Ηχοι Κοχυλιών

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Μας πλάνεψε
το χρώμα της.
Νομίζαμε πως ήτανε χρυσός
και κτίσαμε ερωτική φωλιά
στην άμμο!

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Στη γαλάζια
απεραντοσύνη
της θάλασσας
βρήκα
γαλήνη
ομορφιά.
Αλμύρα και φύκια
σκορπίζουν
στον αγέρα
άρωμα μεθυστικό.
Η ματιά χάνεται
στο γαλάζιο άπειρο
του παρελθόντος.
Η φαντασία
σε γυρνά πίσω
σε μέρες χαρούμενες
μέρες ευτυχισμένες
την ώρα που ο ήλιος
ρίχνει χρυσαφένιες ανταύγιες
στον απέραντο ωκεανό.
Ξάφνου ένα μαύρο σύννεφο
σκεπάζει τον ήλιο
όλα χάνονται μεμιάς
σε μαύρο πέπλο τυλιγμένα.
Ο ήλιος ξεπροβάλλει γρήγορα
διώχνει μακριά
το μαύρο σύννεφο
οι ηλιαχτίδες
σε τυλίγουν πάλι στη ζεστή
τρυφερή τους αγκαλιά.
Ηχοι Κοχυλιών

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Τη Μυρτιά μου
κατέβηκα
στον κήπο να ποτίσω
Ο ήλιος σκαρφάλωνε
κόκκινος σαν τη φωτιά
σιγά, σιγά στον ουρανό
φωτίζοντας την καταπονημένη γη.
Την πότισα. τη σκάλισα
και κάθησα στη ρίζα της
το θρόισμα των φύλλων της
το τρίξιμο των κλαδιών της
ν' ακούσω και να της πω
τον πόνο που' χω
βαθιά μεσ' την καρδιά.
Το απαλό, δροσερό, πρωινό αγέρι
ήρθε να μου χαϊδέψει τα μαλιά
κι ήτανε το χάδι τόσο απαλό
που θάρρεψα πως ήσουνα εσύ!
Φθινοπωρινά Φύλλα

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Ψηλαφώ
σκιές μεσ' το σκοτάδι.
Βαδίζω σε άγνωστες σπηλιές
εκεί που κρυστάλλινοι σταλαχτίτες
σμίγουν μ' αστραφτερούς σταλαγμίτες
χαμένοι στις σιωπές αιώνων
στα έγκατα της γης.
Η σκιά του αρχανθρώπου
ενοχλημένη από τον απρόσκλητο επισκέπτη
πλανάται στους ήχους νερών
που γλύφουν υγρά τοιχώματα.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Εσύ που ταξιδεύεις
διασχίζοντας
γκρίζα σύννεφα
πεσ' μου αν με κοιτάς.
Εσύ που ταξιδεύεις
εκεί ψηλά ανάμεσα στ' αστέρια
αν είσαι άγγελος
έλα στο όνειρό μου.
Ανήμπορη εγώ
να φτάσω την ψυχή σου
στείλε μου
μήνυμα εσύ.
Πεσ' μου
πού είσαι
τι κάνεις
με ποιά μορφή
υπάρχεις;
Ετσι θε να σε βρω
σαν θα' ρθει
η ώρα
η δική μου
η ευλογημένη.
ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Αφουγκράζομαι
τη φωνή σου
στους ήχους
της φύσης.
Στο πάφλασμα των κυμάτων
στο θρόισμα των φύλλων
στον άνεμο, στη βροχή
στο κάτασπρο χιόνι
που πέφτει σιωπηλά.
Αφουγκράζομαι...
μιλώ με τα πουλιά
τα νυχτοπούλια
τους τζίτζικες
τ' αγριοπερίστερα
τις δεκοχτούρες.
Ακούω στη φύση
τη φωνή σου.
Σ' αποκρίνομαι.
Μ' ακούς;
Φθινοπωρινά Φύλλα

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Πόσο μ' αρέσει αλήθεια
να παίζω με τα σύννεφα.
Να τα κοιτάζω
να πλάθω
μορφές αγαπημένες
να φτιάχνω
ιστορίες φανταστικές.
Πόσο όμορφα
είναι
να παίζεις
με τα χρώματα.
Μαβιά
στον γκρίζο ουρανό
άσπρα
μέσα στο γαλάζιο
κόκκινα
σαν τη φωτιά
στο γέρμα
του ήλιου.
ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Ερημίτης
περνώ
μέρες σιωπής
σ' ακρητικό νησί.
Ξυπόλητη
πλανιέμαι
θαμποχαράματα
στην άμμο.
Μαβιά
η θάλασσα
τα μυστικά της
κρύβει.
Πλανεύτρα
με τραβά
χάνομαι
στην παγωμένη
αγκαλιά της.
ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΑ

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Tο κορμί μου
λαχταρώ
να βυθίσω
στη δροσιά σου.
Με το χάραμα
ν' αγκαλιάσω
το γαλάζιο σου.
Ο ήλιος
κατακόκκινος
χρωματίζει
μ' ανταύγειες
τα χρυσοποίκιλτα
νερά σου.
Να νιώσω
την εξαϋλωση
του κορμιού
της ψυχής.
Να βουτήξω
στο βυθό
να ψάξω
τα χαμένα
πολύτιμα πετράδια
που γλίστρησαν
αναίτια
μέσα από τα χέρια μου
και χάλασαν
οι μέρες
οι νύχτες
της ζωής μου.
Όπως κι αν είσαι
σ' αγαπώ
γαλήνια
με το χάραμα
φουρτουνιασμένη
τις νύχτες του χειμώνα.
Σε σένα
βρήκα
ό, τι δε βρήκα
στη ζωή.
Άρωμα
Γαλήνη
Δροσιά.
Πόσο αλήθεια
σ' αγαπώ
θάλασσα.
Μακάρι
όταν φύγω
να χαθώ
για πάντα
στη γαλάζια
αγκαλιά σου!
Ηχοι Κοχυλιών

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Ανεμώνες

Μνήμες
μοναχικής ζωής
χάνονται
στις αναμνήσεις.
Θυμάμαι
εκείνες τις ανεμώνες
που μου πρόσφερες
ΕΣΥ
Οι ανεμώνες
μαράθηκαν στο βάζο
όπως ο έρωτας
που μου' ταξες
για μια ολόκληρη ζωή!

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Αποκοιμήθηκα

Αποκοιμήθηκα
νανουρισμένη από το κύμα
που έσπαγε γλυκά-γλυκά
στο ηλιοκαμένο μου κορμί.
Αποκοιμήθηκα
πάνω στην άμμο την καυτή
μεθυσμένη από τη μυρωδιά
της θάλασσας σπαρμένη από φύκια.
Αποκοιμήθηκα
μαγεμένη από χαρούμενα
τραγούδια αηδονιών
που σε κάνουν να ξεχνάς
τη μοναξιά, τις πίκρες της ζωής.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Κοίταξε τ' αστέρια
ταξίδεψε στον έναστρο ουρανό
μην παραλείψεις
να κάνεις μια ευχή
όταν δεις ένα αστέρι
να πέφτει και να χάνεται
στο άπειρο γαλάζιο.
ΗΧΟΙ ΚΟΧΥΛΙΩΝ